Πέμπτη, 5 Φεβρουαρίου 2009

Η Συγνώμη είναι όμορφη λέξη και ομορφότερη ουσία

Σκέφτομαι πολύ σήμερα το θέμα της συγχώρεσης και μαζί με αυτό και πολλά άλλα σχετικά θέματα. Αφορμή στάθηκε μια συζήτηση που έκανα χθες με την λατρεμένη ξαδέλφη - μάνα της πολυλατρεμένης μου ανηψιάς - προσωπική μου τσιρλίντερ/φαν κλαμπ (και την ευχαριστώ δημοσίως για αυτό, η αγάπη της με βγάζει πέρα σε όλα τα δύσκολα όταν κανείς άλλος δεν είναι δίπλα μου). Μιλούσαμε για το πώς κάποιες φορές όταν ξεκινάμε από αρνητική αφετηρία, έχοντας δηλαδή κατά νου το χειρότερο για τις προθέσεις του ατόμου που έχουμε απέναντί μας, καταλήγουμε σε λανθασμένα συμπεράσματα που ανακυκλώνουν απλώς το ήδη κακό κλίμα και υποδαυλίζουν τις παρεξηγήσεις και τα άσχημα συναισθήματα. Μερικές φορές καταλήξαμε ότι πρέπει να προσεγγίζουμε τους συνανθρώπους αν όχι από θετική, τουλάχιστον από ουδέτερη αφετηρία, ώστε να μπορούμε πραγματικά να τους ακούμε, να κρίνουμε και στη συνέχεια να πράττουμε σωστά.
Την κράτησα αυτή τη συζήτηση και σήμερα το πρωί, ενώ πήγαινα προς το Μετρό (εμένα αυτή η διαδρομή με εμπνέει τελευταία για βαθυστόχαστους συλλογισμούς), άρχισα να σκέφτομαι ότι η θετική στάση απέναντι στον κόσμο πάει χέρι με χέρι με τη συγχώρεση. Λογικό δεν ακούγεται; Όταν είσαι πρόθυμος να ακούς με ανοιχτό μυαλό, τότε μπορείς πιο εύκολα να κατανοείς και να συγχωρείς τους άλλους. Ναι. Αλλά με τον εαυτό μας τι γίνεται; Ξέρετε τι αντιλήφθηκα; Κατά καιρούς έχω συγχωρέσει φίλους, γνωστούς, συγγενείς όταν δεν μου φέρθηκαν καλά ή με πλήγωσαν, ανακάλυψα όμως ότι αδυνατώ να δείξω και στον εαυτό μου την ίδια κατανόηση όταν εγώ κάνω λάθη. Ο μεγαλύτερός μου φόβος είναι μην τυχόν και κάνω κάποιο λάθος, μήπως στενοχωρήσω κάποιον. Πιο πολύ γιατί θα αργήσω πολύ να με συγχωρήσω. Δεν δέχομαι τα λάθη μου σαν κομμάτι μου, δύσκολα τα συγχωρώ γιατί θεωρώ ότι πρέπει να είμαι συνέχεια καλύτερη. Όμως αυτό μου στερούσε το να είμαι ανθρώπινη. Να φοβάμαι ελεύθερα, να κλαίω ελεύθερα, να γελάω ελεύθερα, κι όλα τα συναφή. Κι έτσι το επόμενο θέμα άσκησης είναι να μάθω να επιτρέπω στον εαυτό μου να απολαμβάνει από εμένα την ίδια αντιμετώπιση που έχω για τους υπόλοιπους. Εσείς πώς τα πάτε με τη συγχώρεση ένθεν κι ένθεν;

5 σχόλια:

stavroulazerva είπε...

Άστα να πάνε, πολύ δύσκολο αυτό που ζητάς. Συνήθως ο ποιο αυστηρός κριτής του εαυτού σου είσαι εσύ ο ίδιος....

Μάγισσα Κίρκη είπε...

Θα συμφωνούσα, αλλά θεωρώ ότι αν οι περισσότεροι ήμασταν πραγματικά οι πιο σκληροί κριτές του εαυτού μας, θα ζούσαμε σε καλύτερο κόσμο!

Στις περισσότερες περιπτώσεις η αυστηρή κριτική έχει να κάνει με τους άλλους που απλώς είναι προέκταση του εαυτού μας! (απορώ μ αυτά που λέω πως δεν μου χει καεί ο εγκέφαλος ακόμη :P )

Aspa είπε...

Αν μιλούσαμε σε ένα φίλο, όπως μιλάμε στον εαυτό μας, θα μας είχε ακόμα φίλο; Ή θα είχε φύγει τρέχοντας; Η κουβέντα που κάνουμε με τον εαυτό μας στα σιωπηρά μπορεί να είναι καταστροφική ή ευεργετική...

Κοκκινοσκουφίτσα είπε...

stavroula, θα αναρτήσω κάτι σχετικό με το θέμα όταν ηρεμήσω λίγο....
Κίρκη
"Στις περισσότερες περιπτώσεις η αυστηρή κριτική έχει να κάνει με τους άλλους που απλώς είναι προέκταση του εαυτού μας"!
πώς το είπατε αυτό παρακαλώ; έχω μείνει και το σκέφτομαι. επειδή καίω και κάρβουνο θα ήθελα λίγο περισσότερη ανάλυση γιατί σαν σκέψη μου φαίνεται εξαιρετική
Aspa, μέχρι χθες θα σου απαντούσα ότι ο φίλος μένει ό,τι και να του πούμε. όμως επειδή χθες δέχθηκα τη "φιλική" επίθεση, ως φίλη έστω που νόμιζα ότι είμαι, έφυγα τρέχοντας. τελικά δεν είμαι και τόσο υπεράνω... και η αλήθεια πονάει πολύ...

Μάγισσα Κίρκη είπε...

"Στις περισσότερες περιπτώσεις η αυστηρή κριτική έχει να κάνει με τους άλλους που απλώς είναι προέκταση του εαυτού μας"!

Στις περισσότερες περιπτώσεις δεν μας πονάει η κριτική των άλλων αλλά είτε το γεγονός ότι την υποστήκαμε εμείς είτε ο φόβος ότι αυτό για το οποίο μας πληγώνουν μπορεί και να το "αξίζουμε".

Όπως και όταν πληγώνουμε εμείς κάποιον, δεν στενοχωριόμαστε τόσο που εκείνος πόνεσε όσο για το γεγονός ότι αυτός πόνεσε από εμάς...και όταν ζητάμε συγγνώμη, στην ουσία την ζητάμε πρώτα από τον εαυτό μας.

Τόσα λεφτά στον ψυχολόγο δεν πήγαν χαμένα τελικά :)
Ελπίζω μόνο να μην έκαψα και τον δικό σου εγκέφαλο :Ρ