Τετάρτη, 04 Νοεμβρίου 2009

Nα προσέχεις φιλαράκι μου



Μη μου γαμάτε την καρδιά, είμαι παιδί ακόμα...
Για το φίλο Χ, που φεύγει απόψε για να ζήσει σε άλλη χώρα κι αυτό είναι το αγαπημένο του τραγούδι. Θα μου λείψεις πολύ, αλλά θα είμαστε πάντα ένα κλικ μακριά

Τρίτη, 03 Νοεμβρίου 2009

Ναι, το ποστ της τεμπέλας

Δικαιολογούμαι όμως, έτσι δεν είναι; Με τόσο ωραίο λάιβ; Ε; Ε; Καλή σας μέρα!

Δευτέρα, 02 Νοεμβρίου 2009

Όχι το ποστ της τεμπέλας

Καλή μέρα, καλή εβδομάδα και καλό μήνα φίλοι μου! (Κοιτάξτε τι ωραία που ακούγονται τρεις ευχές σε μία πρόταση). Ελπίζω το Σαββατοκύριακό σας να λιώσατε κι εσείς στους καναπέδες όπως εγώ, ειδάλλως να φύγατε για ωραία διήμερα ή για ατελείωτες βόλτες με τους δικούς σας ανθρώπους, αψηφώντας το κρύο που άρχισε να μας δείχνει τις προθέσεις του για φέτος.
Σήμερα σκεφτόμουν να αναρτήσω το ποστ της τεμπέλας. Ξέρετε, εκείνο που επειδή δεν έχω έμπνευση, αλλά θέλω πολύ να γράψω για να επικοινωνήσω μαζί σας, ας πούμε για το καλό της εβδομάδας, ανεβάζω ένα βίντεο, ένα ωραίο κατά τη γνώμη μου τραγουδάκι και τέλος. Καθόλου μεμπτό, αλλά λίγο βρε παιδί μου. Λίγο κι εύκολο. Τελικά αντιστάθηκα στα ταπεινά μου ένστικτα και βρήκα θέμα να ασχοληθώ. Ιδού:
Τελευταία με έχει πιάσει μια εργασιομανία, όχι αδικαιολόγητα βέβαια, γιατί οι δουλειές τρέχουν ανελέητα κι από πίσω τους τρέχω κι εγώ. Το βράδυ της 28ης Οκτωβρίου, είχα βγει για καφέ με μια φίλη μου που συμπτωματικά μένει κοντά στο γραφείο μου. Αφού γυρνούσαμε κι ήμουν έτοιμη να φύγω για το σπίτι μου, σκέφτηκα "Και δεν πετάγομαι λίγο από το γραφείο να δω κάτι χαρτιά που έχω αφήσει; Μισή ωρίτσα μόνο και έφυγα". Αμ δε; Μόλις ήρθα εδώ κι άνοιξα λίγο τον υπολογιστή να χαζέψω, με έπιασε μια χαρά και μια δημιουργικότητα κι άρχισα να συντάσσω μια έφεση. Όταν ξανακοίταξα το ρολόι μου, ήταν πέντε και μισή το πρωί (;). Τα μάζεψα γρήγορα γρήγορα και ξεκίνησα να προλάβω το πρώτο πρωινό δρομολόγιο του μετρό. Και το πρόλαβα. Και ενώ νόμιζα ότι θα είναι άδειο, τι είδαν τα ματάκια μου; Μια ολόκληρη διμοιρία ανθρώπων είχαν αρχίσει τη μέρα τους ή τελείωναν την προηγούμενη, από όσο μπορούσα να συμπεράνω από το ντύσιμο και την έκφραση των "ξενύχτηδων" (Αχ, αυτούς πόσο τους ζήλεψα!).
Κατεβαίνοντας στο μετρό του Αιγάλεω και περιμένοντας το λεωφορείο για το σπίτι μου, ώρα 6 το πρωί, πίσσα σκοτάδι ακόμη έξω, διαπίστωσα ότι γύρω μου ο κόσμος πλήθαινε. Τι υπέροχο μωσαϊκό ήταν αυτό! Ζευγαράκια και παρέες που γυρνούσαν από μπαρ, γιαγιάδες που έχοντας μαζί το εργόχειρό τους πήγαιναν να φυλάξουν τα εγγονάκια τους, γιατί οι γονείς τους δούλευαν, έφηβοι που ξεκινούσαν τη μέρα τους στο γυμναστήριο από νωρίς, στρατιώτες που περίμεναν το δρομολόγιο για το στρατόπεδο, άλλοι αξιωματικοί με γυαλιστερές στολές και ύφος χιλίων καρδιναλίων, οικιακές βοηθοί που μιλούσαν στη γλώσσα τους χαρούμενες και ζωηρές, "πεταλούδες της νύχτας" που τέλειωσαν τη βάρδια και πήγαιναν για ύπνο, μεθυσμένοι παππούδες που δεν μπορούσαν να σταθούν όρθιοι σχεδόν, ταξιτζήδες στη σειρά, μικροπωλητές, και μέσα σε όλους αυτούς κι εγώ, να μπορώ να τους παρατηρώ αόρατη. Το καλό της μεγάλης πόλης, αν θέλεις να χαθείς, εύκολα χάνεσαι μέσα στο πλήθος. Αν είχα μια φωτογραφική, θα είχα τώρα πολλές πολλές φωτογραφίες. Αλήθεια σας το λέω, όλη η εικόνα μου άρεσε πολύ. Γενικά μου αρέσει να νιώθω ότι δραπετεύω, ότι βγαίνω από τον κανονικό τρόπο ζωής μου και απολαμβάνω να μου συμβαίνει κάτι "έκτακτο", έξω από τα συνηθισμένα, όπως το παραπάνω. Νιώθω ότι μπορώ να αναπνεύσω πιο ελεύθερα. Και ο παλμός της πόλης εκείνη την ώρα ήταν τελικά πολύ πιο δυνατός από όσο μπορούσα να φανταστώ κι ας ήταν καθημερινή, κι ας ήταν ώρα δύσκολη.
Αυτή η πόλη πραγματικά ποτέ δεν κοιμάται.

Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2009

Προσκλητήριο

Κλέβω σήμερα. Αποφάσισα να δημοσιεύσω την ίδια ανάρτηση και στα δύο μπλογκ μου. Δεν ξέρω γιατί είμαι περίεργη να δω πώς θα λειτουργήσει στην "φωτεινή" και στην "σκοτεινή" πλευρά. Θέλω όμως να μάθω.
Ειλικρινά δεν μπορώ να σε καταλάβω.Ειλικρινά όμως.
Πού κρύβεσαι; Δεν έρχεσαι ποτέ, συνέχεια με στήνεις. Κι όλο μένω να τουρτουρίζω στο παγκάκι της πλατείας.
Φταίω κι εγώ. Νοερά σε παρακάλεσα
- να είσαι πιο έξυπνος από μένα, γιατί αλλιώς βαριέμαι
- να ξέρεις να φλερτάρεις
- να είσαι τρυφερός
- να μη βιάζεσαι
- να έχεις υπομονή, γιατί έχει περάσει πολύς καιρός
- να σου αρέσει που (ακόμη) κοκκινίζω
- τα μάτια σου να με αγκαλιάζουν
- να μου κάνεις εκπλήξεις
- να έρχεσαι να με παίρνεις από τη δουλειά για ρομαντζάδα και σινεμά
- να με εξιτάρεις
- να με αφήνεις να σε ερωτεύομαι και να σου αρέσει
- να γελάς με τα αστεία μου
- να γελάς με τις νευρώσεις μου
- να τραγουδάς (όχι φάλτσα όμως, δεν αντέχω)
- να μη ρωτάς χαζά στο σεξ
- αν πρέπει να σκέφτεσαι τη Μόνικα Μπελούτσι, να μη μου το λες - το καταλαβαίνω και μόνη μου
- να με αφήνεις να κάνω λάθη και μετά να κλαίω στον ώμο σου χωρίς να με κοροϊδεύεις
- να με κερνάς μαλλί της γριάς
- να μη ντρέπεσαι να δακρύσεις μπροστά μου
Κι εσύ τώρα τρόμαξες ε; Γι' αυτό δεν έρχεσαι. Κι όλο μου στέλνεις στο δρόμο μου κάτι κακέκτυπά σου για αντανάκλαση. Να τα κάνω τι; Ούτε ένα τόσο δα κύτταρο φαιάς ουσίας δεν αξίζουν να σπαταλάω για αυτούς.
Σοβαρέψου σε παρακαλώ κι έλα.Έχουμε πολλά να πούμε. Πρώτα όμως πρέπει να με γνωρίσεις.
(Κερνάω και γλυκό - φράουλα)

Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2009

Για σας 2



Σας ευχαριστώ πολύ

Σάββατο, 17 Οκτωβρίου 2009

Για σας

(Update: Ρύθμισα την ανάρτησή μου σαν προγραμματισμένη να δημοσιευτεί το πρωί του Σαββάτου με σκοπό να χρωματίσω όλα τα ονόματά σας μέχρι τότε. Όμως την Παρασκευή έπεσε τόοοοση δουλειά, που έφτασα σπίτι στις 2 το πρωί περίπου και δεν πρόλαβα ούτε link ούτε χρωματάκια. Το διορθώνω λοιπόν τώρα. Να είστε καλά)
Μέντορα Κηπουρέ ,
Πουαντερί μου,
Μάτα μου,
Παπαρούνα,
θεία Λένα,
Παναγιώτα,
Χρυσούλα μου,
auburn Kate,
Olga,
NέλληΝέζη (όλο μαζί),
Κοπτοραπτού,
Λασπολόγε με τα ωραία μας,
Κατερίνα ηρωίδα που τον αντέχεις,
matriga,
Aρχοντία,
Dorothy μου γλυκιά,
Δημιουργία απίστευτη,
Μαρία μου Σαλονικιά,
Καλέ μου Κακέ λύκε,
George (αδικαιολογήτως απών),
Πιπίτσα μου παραπονιάρα,
Aspa,
Κωλόγρια,
JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS,
neni,
αχτίδα φωτεινή,
di-ne-tou,
everything53,
TheNextBeautifulDay,
b. kalamiotis,
nek,
stavroulazerva μου,
Marina,
deryLove,
Konstantine,
Μάγισσα Κίρκη,
Roadartist,
Fri χαμογελαστή,
Μαρία μου Αθηναία πια,
Eleni Dafnidi,
Πασχαλίνα,
Ράνια,
mamadalton,
provato,
Carina,
Dorothea,
Polykarpe,
IZA,
ΛΕΩΝ,
if.. ιγένεια,
Lina,
ΕΛΕΝΑ-ΠΟΛΥΧΡΩΜΑ ΟΝΕΙΡΑ,
ΜΑΡΙΒΙΛΗ ΚΑΙ ΦΡΕΝΤΥ,
Λετα,
M λατρεμένη,
Xrhsto Frik,
prozak,
an-upomoni,
twinkle,
Άννα,
dirtyoldwoman,
MAD,
Τζίνα,
ολα θα πανε καλα...,
ΠΡΑΣΙΝΗ ΚΛΩΣΤΗ ΔΕΜΕΝΗ,
Spy'ce Daughter,
Spy,
ria,
Vassilis,
Αγγελική,
Fidget Rainbowweb,
theorema,
inmusiclost,
Aggele Spyrou,
Savvina,
Ευρύνοε,
Τουρνέ στα νησιά,
Trelle_tou_xoriou,
Iosif,
sotostips,
Tyler Durden,
xaroulita,
Πέτσες,
panic-gr,
hamomilaki,
Βίκυ Παπαπροδρόμου,
VASILIKI,
MaTador,
Little Red Riding (αντίπαλό μου δέος :))),
Παλαβιάρα,
beelovers,
GEFI,
Γιάννη Παππά,
Δέσποινα,
MEROPI,
John,
Έλενα,
Εύα Παραδείσου,
SIMPHONY,
Αστροσυμμορίτες,
asteri,
Ανεμοδούρα,
Νiko,
Μαρια τραγουδιστή,
drosostalitsa,
Αντιγόνη,
Κατερινα,
άγνωστοι/ανώνυμοι φίλοι
(πω πω, κοίτα πόσοι είμαστε!),
αυτή η ανάρτηση είναι αφιερωμένη σε εσάς. Που περάσατε την πόρτα μου, με διαβάσατε, κάποιοι αφήσατε και σχόλια και ακόμη αφήνετε, με λίγα λόγια, επειδή με κάνατε πολύ μα πολύ χαρούμενη και μου ανοίξατε καινούριους δρόμους επικοινωνίας. Που με μάθατε λίγα από αυτά που ξέρετε. Που μοιραστήκατε δικά σας πράγματα μαζί μου. Που με αφήσατε να είμαι ο εαυτός μου. Είμαστε ακριβώς ένα χρόνο, 119 αναρτήσεις και 82 αναγνώστες μετά από τη μέρα που καθισμένη στην ίδια καρέκλα στο γραφείο μου, χωρίς να ξέρω την τύφλα μου από blogging, ξεκίνησα τούτο εδώ το πείραμα, λίγο σαν παιχνίδι. Και δεν το μετάνιωσα στιγμή. Σας ευχαριστώ που με κάνατε καλύτερο άνθρωπο. Να ξέρετε ότι κι εγώ με τη σειρά μου όσο προλαβαίνω και μπορώ, σας παρακολουθώ και πού και πού, όταν έχω κάτι να πω, σχολιάζω κιόλας.
Εύχομαι να τα λέμε ακόμη και του χρόνου που θα γράφω πάλι τέτοια ανάρτηση.
Πολλά φιλιά σε όλους
Κοκκινοσκουφίτσα

Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2009

Νιε νιε νιε!



Για την ανηψούλα μου σας έχω ξαναμιλήσει. Ότι είναι ένα κουκλί ζωγραφιστό σας το έχω πει. Ότι ξημεροβραδιάζομαι συχνότατα στο σπίτι της, το υποψιάζεστε. Τώρα μάλιστα που χρόνισε και έβγαλε και τα πρώτα της δοντάκια, είναι τρισχαριτωμένη φατσούλα.
Σκηνή: Το Σάββατο ήμασταν με την αδελφή μου στο διαμέρισμα της ξαδέλφης μου. Χαζολογούσαμε ωραιότατα, ώσπου η εξαδέλφη αποφάσισε να μας κάνει επίδειξη της καινούριας κατάκτησης της μικρής. Τη ρωτάει λοιπόν:
-Μπέμπα μου, είσαι καλό κοριτσάκι;
Και ακούω έκπληκτη τη μπέμπα να απαντάει
-Νιε! (Όχι ναι, νιε!)
Πάθαμε πλάκα κι εγώ και η αδελφή μου. Ήταν η πρώτη ολοκληρωμένη λέξη που έβγαινε από το στοματάκι της με νόημα και συνείδηση. Από εκεί και πέρα αρχίσαμε να την κατακλύζουμε με ερωτήσεις. Άλλο που δεν ήθελε κι εκείνη, μάλλον νόμιζε από την προσοχή που δείχναμε, έλεγε κάτι πολύ σπουδαίο και να τα ναζάκια, και δώστου να μας επιδεικνύει το κουτσοδόντικο χαμογελάκι της:
- Μπέμπα την αγαπάς τη μαμά; - Νιε!
- Μπέμπα σου αρέσει το φαγητό; - Νιε!
- Θέλεις να πάμε βόλτα; -Νιε!
- Μπέμπα μου δανείζεις πεντακόσια Ευρώ; - Νιε!
Και το θεϊκό by my sister:
- Μπέμπα όταν μεγαλώσεις θα γίνεις στριπτιτζού;
Και πριν προλάβει να αντιδράσει η άμοιρη μάνα, ακούγεται η μικρή, με φωνή ολοκάθαρη και βροντερή βροντερή:
- Νιε νιε νιε!!!
(;;;;;)