To καλαθακι της Κοκκινοσκουφιτσας

Ο έρωτας στα χρόνια της (χο)λέρας

2012-02-14T16:46:00.001+02:00

Αγάπη μου,
Είσαι το πιο πολύτιμο δώρο που μου έκανε η ζωή
Και το καλύτερο είναι ότι ποτέ δε θα σπάσεις, δε θα χαλάσεις και θα είσαι πάντα μαζί μου
Πρώτη φορά το λέω, το θέλω και το πιστεύω
Θέλω να δω αυτό το ταξίδι να συνεχίζεται για πολλά πολλά χρόνια
Θέλω να περάσουμε πρωινά με αγκαλιές στο κρεβάτι και καφέ
Θέλω να σε βλέπω να ξυπνάς αργά αργά και μουρτζούφλικα
Και να μου λες "Ωωωχχ καλημέρα μωρό μου. Καφέ!"
Να σκαρώνεις τραγουδάκια και στιχάκια και μετά να τα εκτελούμε μαζί στο ένα μέτρο
Να με απειλείς ότι θα μου κόψεις τα χέρια, τα πόδια και ό,τι άλλο εξέχει όταν κάνω αστεία σχετικά με το πόσο ωραία ακούγεται το Κοκκινοσκουφίτσα Κλούνει
Να μου λες πάντα ότι το φαγητό είναι καλό, έστω κι αν ξέρω ότι δεν είναι κι ότι το έκανα χλαπάτσα
Αυτά θέλω. Και θέλω και το ασύλληπτο μέχρι τώρα. Θέλω ένα παιδί δικό σου και δικό μου
Με τι θα το ταϊζουμε είναι άλλου παπά ευαγγέλιο βέβαια
Μου έδειξες πόση δύναμη είχα μέσα μου
Και είσαι το μεγαλύτερό μου κίνητρο για να σηκώνομαι το πρωί και να βγαίνω στον κόσμο που μου φαίνεται όλο και πιο άγριος και πιο ξένος
Αλλά όταν είμαι μαζί σου, φτιάχνουμε δικό μας κόσμο, όμορφο και αισιόδοξο και χαρούμενο
Και αισθάνομαι ξανά ολοκαίνουρια
Πέρα όμως από όλα αυτά, αν θέλω να είμαι ειλικρινής, ξέρεις τι μου αρέσει περισσότερο;
Που ακόμη κι αν καθόμαστε μακριά ο ένας από τον άλλο, αισθάνομαι συνέχεια ότι είμαι κολλημένη επάνω σου. Κι ότι ακόμη δεν έχω σταματήσει να ανατριχιάζω λίγο όταν με ακουμπάς. Και που μόνο με το βλέμμα σου με στέλνεις κάπου έξω, στο διάστημα να μαζεύω λουλουδάκια ανάμεσα στα σύννεφα
Σε ευχαριστώ που μου χάρισες αυτό που πάντα ήθελα σαν τρελή, αλλά το φοβόμουν εξίσου σαν τρελή, γιατί δεν ήξερα αν μπορούσα να το καταφέρω: Μια πραγματική, αληθινή, ζεστή σχέση, με όλα τα καλά του κόσμου. Όπου μπορείς κάθε μέρα να νιώθεις ότι χτίζεις κι ένα ακόμη κομματάκι παραπάνω.
Σ' αγαπώ σ' αγαπώ σ' αγαπώ σ' αγαπώ σ' αγαπώ σ' αγαπώ σ' αγαπώ σ' αγαπώ
Αλλά, στο ξαναλέω. Τις Κυριακές φαϊ δεν έχει! Αν θες, υπάρχουν ωραία ντελίβερι, αυτά δηλαδή να μη δουλέψουν;;
Κι επίσης, σημαντικότατο: Εγώ Παναθηναϊκός δεν γίνομαι, τέλος. Με χλωμιάζει το πράσινο, ώχου!
Φιλιά πολλά ζωή μου
Σι γιου λέιτερ
:*
(Είσαι ο μόνος με τον οποίο θα ήθελα να πεινάσω μαζί)

22/11/11

2011-11-22T13:04:00.002+02:00

Eι ψιτ!

Σε σένα λέω, που μπορεί να με κοιτάς τώρα από ψηλά

Να ξέρεις ότι σήμερα, 22/11/11, 22 ακριβώς χρόνια από τότε που έφυγες, μας λείπεις ακόμη πολύ. Πάρα πάρα πολύ. Κι ότι όλοι νιώθουμε καλά με αυτό. Οπότε όλα εντάξει. Συνέχισε να κάνεις αυτά που κάνεις και αν υπάρχει πραγματικά τρόπος, θα τα ξαναπούμε κάποια στιγμή "από κοντά". Αλλιώς, ξέρεις εσύ. Κάθε μέρα, καρδιά με καρδιά ;)

Τι να σου κάνω, βιάστηκες κι εσύ. Αχ, αχ!

Με αγάπη

Η κόρη σου

Σπίτι μου σπιτάκι μου

2010-06-26T10:28:00.005+03:00

Μπήκα πριν από δύο ώρες στον blogger για να προσπαθήσω να συνδεθώ με τα προηγούμενα και να μάθω νέα σας. Δεν μπορώ να βγω τώρα, συνεχώς διαβάζω τα ποστ σας και γελάω, δακρύζω, ενθουσιάζομαι. Πόσο προχωρήσατε! Κυρίως χαίρομαι που είστε όλοι εδώ και ο κόσμος συνεχίζει να γυρίζει με κανονικό ρυθμό. Και που ακόμη με επισκέπτεστε και δεν με στείλατε στη λήθη. Νιώθω σαν να γύρισα στο σπίτι μου μετά από παρατεταμένη εξορία. Άσχετο αν ήταν αυτοεξορία τελικά...
Συνεχίστε να σκορπίζετε την υπέροχη λαμπερή σας αύρα όλοι μέχρι να βρω κάτι καλό να ξαναγράψω.
Για την ώρα, ένα απλό ευχαριστώ δεν είναι αρκετό για να σας δείξω πόσο πόσο όμορφα με βοηθήσατε να ξεκινήσω το Σαββατοκύριακό μου. Σας αγαπώ όλους, σας είμαι ευγνώμων και μου λείπετε αφάνταστα!
Φιλιά και να περάσετε ένα καταπληκτικό διήμερο
Κοκκινοσκουφίτσα

ή αν προτιμάτε, Εύα
:)

Τώρα και στην πόλη σας

2010-02-06T18:48:00.002+02:00

Καλησπέρα σας, σήμερα εκπέμπω ζωντανά από την πανέμορφη Βέροια, όπου πραγματοποιώ επίσκεψη και κατάληψη στο καλόγουστο σπιτικό πολύ φιλικού μπλογκοζευγαριού. Πρώτη φορά που έρχομαι εδώ, η πόλη είναι υπέροχη, με χρώμα και αρώματα, οι άνθρωποι πολύ φιλικοί και ζεστοί, οι άντρες νόστιμοι και ο καιρός γλυκά μελαγχολικός. Τα υπόλοιπα θα σας τα πω όταν επιστρέψω.
Φιλιά Πολλά και Καλό Σαββατοκύριακο

Εγώ κι εσύ (κι εσύ βέβαια)

2010-01-31T21:32:00.004+02:00

Σε μια όχι μακρινή εποχή, σας είχα πάρει τα αυτιά (κι ένας Θεός ξέρει και τι άλλο), ότι χρειάζομαι έναν σύντροφο κλπ κλπ κλπ, ανέβασα και σχετική ανάρτηση μάλιστα με το πώς τον ήθελα, τι προδιαγραφές έπρεπε να πληροί και άλλα πολλά. Το ίδιο ευχόμουν κι από μέσα μου, έλεγα ότι έχω βαρεθεί να είμαι μόνη, ότι έχω πήξει με τα ίδια και τα ίδια και παρακαλούσα να εμφανισθεί στο δρόμο μου ένας άνθρωπος της προκοπής, σύμφωνα με τα δικά μου δεδομένα πάντα.

Η ζωή όμως, ξέρει πάντα καλύτερα από εμάς. Κι άκουσε μεν την ευχή μου, όμως την πραγματοποίησε πρόσφατα με πολύ σοφότερο τρόπο. Γιατί αντί γκόμενου, μου έστειλε κάτι πολύυυυυυυ καλύτερο: δύο καινούριους φίλους, όχι φίλους, κολλητούς!

Είναι ζευγάρι, πολύ νέοι, πολύ αγαπημένοι, πολύ ενδιαφέροντες, πολύ αγαπησιάρηδες. Και πολύ ανοιχτοί. Ανοιχτοί στην επικοινωνία. Ανοιχτοί στους ανθρώπους. Με μια γλυκύτητα στο λόγο και τις πράξεις που σπάνια συναντάς πια. Ειδικό εγκώμιο θα πλέξω στον Α, καθότι χρισθήκαμε πιο κολλητοί, αφού η Λ είχε ήδη το έτερο κολλητό της ήμισυ, αυτό όμως ουδόλως σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζω την ίδια χαρά μέσα μου όταν μιλάω μαζί της.

Ο κολλητός που λέτε είναι από εκείνη την πάστα που πίστευα ότι είχε εκλείψει από τον πλανήτη μαζί με τους βροντόσαυρους. Άνθρωπος αλέγκρος, τρυφερός, προστατευτικός, με απίστευτο χιούμορ. Από εκείνους τους υπέροχους τύπους που θα σε πάρουν τηλέφωνο έτσι, για να σε ακούσουν. Που θα σου στείλει μήνυμα για να μάθει πώς πάει η μέρα σου. Που θα σε πει "ψυχούλα μου" και θα ξέρεις ότι το εννοεί. Που θα σε αφήσει από την πρώτη στιγμή να πάρεις χώρο μέσα του και θα σε εμπιστευτεί χωρίς επιφυλάξεις. Που θα ξέρεις ότι από τη στιγμή που "σφίξατε χέρια" κι είστε φίλοι, θα είναι έτσι, πάει και τελείωσε (αν άλλαζες και ομάδα ρε κολλητέ, τι ωραία που θα ήμασταν!). Που θα του πεις και τα προβλήματά σου που λέει ο λόγος και θα σε ακούσει πραγματικά. Που όταν τον χρειαστείς θα είναι πάντα εκεί. Που θέλεις να είσαι κι εσύ πάντα εκεί για αυτόν. Κι όλα αυτά μέσα σε λιγότερο από μία εβδομάδα. Τ' ακούς φιλαράκι; Έπαθα κεραυνοβόλα φιλία με την πάρτη σου!

Θα σταματήσω εδώ την εξομολόγηση, αλλά θα ακολουθήσει και δεύτερο μέρος στα σίγουρα. Ελπίζω να έχετε κι εσείς στη ζωή σας τέτοιους φίλους. Και ξεκαθαρίζω ότι βέβαια έχω κι άλλους φίλους, κυρίως όμως γυναίκες. Η διαφορά είναι ότι συνήθως πίστευα πως αληθινή φιλία, άδολη και ειλικρινής, δεν μπορούσε να στεριώσει με έναν άντρα. Και να που ήρθε ο Α και διέψευσε την γριέντζω την Κοκκινοσκουφίτσα (ευτυχώς!)

Κλείνω εδώ για σήμερα. Όταν θα διαβάζετε αυτή την ανάρτηση, θα μπαίνει Φεβρουάριος. Να είστε καλά, να περνάτε καλύτερα και καλή μας εβδομάδα!

Υ.Γ. Κάντε λίγη υπομονή, και τη Δευτέρα πιστεύω ότι θα απαντήσω σε όλα τα σχόλια που η γαϊδούρα έχω αφήσει μόνα κι ορφανά. Ευχαριστώ για την κατανόηση!

Πολλά Φιλιά

Κ.

Kι άλλο χαρούμενο ποστ; Μα πόσο πια;;;

2010-01-22T16:29:00.002+02:00

Εχθές είχα να πάω σε μια ποινική δίκη στο Πλημμελειοδικείο Πειραιά. Σπανίως μου τυχαίνει αυτό, καθώς είμαι δικηγόρος Αθηνών αλλά και επειδή δεν ασχολούμαι πολύ με το Ποινικό Δίκαιο. Οπότε ξεκίνησα και πήγα από νωρίς στο δικαστήριο ώστε να παρακολουθήσω και λίγο την διαδικασία όπως γίνεται εκεί.
Ξελιγώθηκα στο γέλιο. Θα σας πω μόνο δύο περιστατικά που συνέβησαν και θα καταλάβετε.
1) Μετά την εξέταση των μαρτύρων, ο Πρόεδρος της έδρας ρωτά τον Εισαγγελέα δίπλα του τι προτείνει επί της αθωότητας ή της ενοχής του κατηγορουμένου και ακολούθως αν έτσι κριθεί, επί της ποινής του. Σε μια λοιπόν από τις δικαζόμενες υποθέσεις, μάρτυρας ήταν μια 60χρονη νταρντάνα με ύφος και λίκνισμα μπεμπέκας. Δίνει την κατάθεσή της και ακολούθως όπως είπαμε πριν, ρωτά ο Πρόεδρος (ο οποίος σημειωτέον ήταν ένα λουκουμάκι το πολύ 36 ετών - συγχαρητήρια στη Σχολή Δικαστών που περνάει φαίνεται τελευταίως από casting τους υποψήφιους): "Τι προτείνετε;"

Κι ακούγεται η νταρντάνα με λάγνα φωνή "Δεν ξέρω, εσείς τι προτείνετε;;;"

Αποσβολωμένος ο Πρόεδρος της λέει "Τίποτα, δεν το είπα σε εσάς, στον κύριο Εισαγγελέα το λέω"

"Α, συγνώμη, δεν κατάλαβα, κάντε τη δουλειά σας, δεν σας ενοχλώ" (!!!!!!!!!!)

2. Καταθέτει μάρτυρας ένας 80χρονος παππούς, αλλά πολύ κοτσονάτος και μαυροφορεμένος. Μόλις έχει σηκωθεί κι έχει δηλώσει τα στοιχεία του στην έδρα. Τον ρωτά ο Πρόεδρος "Θρησκευτικό ή πολιτικό;" (Όρκο εννοούσε)

Κι απαντά ο παππούς βροντερά "Θρησκευτικό, για. Είναι γάμος ο πολιτικός; Κι είστε και Πρόεδρος!"

Σας λέω μου έφυγαν όλα. Αλλού οι τσάντες, αλλού ο καφές, αλλού εγώ. Πέρασα πάααααρα πολύ ωραία και σκοπεύω από εδώ και πέρα να πυκνώσω τις επισκέψεις μου προς αυτά τα δικαστήρια, γιατί μου φτιάχνουν πολύ τη διάθεση

Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους μας!!!!

Την κατάλληλη στιγμή!

2010-01-15T18:23:00.003+02:00

Τον τελευταίο καιρόν, νιώθω σαν τον μετανάστη στην δική μου γηηηη. Εξηγώ: μπαίνω εδώ μέσα, ανεβάζω κάτι πού και πού έτσι για να λέω ότι δεν κρεμάσαμε ταμπέλα "Κλειστόν" και σχεδόν ποτέ δεν απαντάω στα σχόλιά σας εγκαίρως. Συγχωρείστε με για αυτό, υπάρχει μεγάλη έλλειψη χρόνου και πράγματα που τυρρανούν το μυαλό, οπότε αφαιρούμαι πολύ.

Σήμερα, Παρασκευή γαρ, με είχαν πνίξει οι τύψεις και είπα "Πάει, τελείωσε, θα επανορθώσω αμέσως". Αν κοιτάξετε λοιπόν τα προηγούμενα, θα δείτε ότι απάντησα σε όλα τα υπέροχα, καταπληκτικά, γεμάτα αγάπη σχόλιά σας και ανέβηκε πολύ η διάθεσή μου. Θυμήθηκα πώς ήταν από τον πρώτο καιρό που άνοιξα αυτην εδώ τη γωνίτσα, πόσο όμορφα ήταν να διαβάζω τα σχόλιά σας, να παίρνω και να δίνω απαντώντας σας θετική ενέργεια. Υπέροχο, φυσικό χάι.

Δεν μου έφτανε λοιπόν η χαρά της επικοινωνίας, αλλά διαπίστωσα ότι κάποιοι από εσάς συνομωτήσατε γλυκά για να μου προσφέρετε το άνωθι βραβείο (μα δεν είναι φοβερό; φωτεινό; δεν ταιριάζει με το σήμα - μαργαρίτα;;;). Ό,τι χρειαζόταν το μπλογκ και η ψυχή μου αυτό τον καιρό. Να είστε καλά stavroula, λύκε, μαριώ, fri, που με θυμηθήκατε και με τιμήσατε με ένα τόσο χαριτωμένο βραβείο.

Λοιπόν, οι κανόνες λένε ότι κι εγώ με τη σειρά μου πρέπει να το αποδώσω σε 12 φίλους που τα μπλογκ τους να είναι αντίστοιχα ηλιόλουστα. Λέω να κλέψω και να το δώσω σε 12 Χ 4, για να βγάλω το άχτι μου από προηγούμενη φορά που το πρότεινα πάλι και δεν έτυχε θετικής ανταπόκρισης το αίτημά μου. Όχι, μην ανησυχείτε, πλάκα κάνω. Μετά πόνου ψυχής, θα περιοριστώ στους 12, να ξέρετε όμως ότι η απαρρίθμηση είναι εντελώς ενδεικτική. Υπάρχουν ακόμη πολλά πολλά πολλά ονόματα που έχω στο μυαλό μου.

Έχουμε και λέμε:

Το παρόν βραβείο απονέμω στους

1. Πιπίτσα μου

2. Τουρνέ, γιατί ξέρει να τρώει και με λιγώνει με τις περιγραφές του

3. Πρόβατο, που με κάνει να γελάω, να σκέφτομαι και να δακρύζω ενίοτε

4. Νέλλη

5. Ντοροθάκι

6. Ευρύνοο

7. και το ασορτί του φυσικά τη Χρυσοχέρα

8. Μάτα, που έκανε θεαματικό come back (και την ευχαριστούμε πολύ για αυτό)

9.Λίνα, την δασκάλα

10. Στα υπέροχα Κουπέπκια

11.Αννούλα

12. κολλητοί

Κλέβω, γιατί πρέπει πρέπει πρέπει να πω κι άλλους λίγους

13. Μαράκι

14. basnia

15. και τέλος, αλλά όχι τελευταίος, ο γιωρίκας

Αυτά! Να είμαστε όλοι καλά, να περνάμε ωραία και τα ξαναλέμε πρώτα ο Θεός τη Δευτέρα, μετά από ένα υπέροχο σαββατοκύριακο!!!!

Καλό Σαββατοκύριακο!!!!

2010-01-08T17:06:00.001+02:00

Μουσικούλα βάλαμε τελευταία; Δεν βάλαμε!
Καλό Σαββατοκύριακο!

Ευτυχία είναι .....

2010-01-07T10:42:00.006+02:00

1) ... Να είσαι στα πρόθυρα της απόλυσης/παραίτησης (και να μην έχει ξεκαθαριστεί ακόμη), να μην πηγαίνει τίποτα καλά, να έχει πέσει το ηθικό στο πάτωμα και ξαφνικά μια φίλη, που δεν της έχεις φερθεί και με τον καλύτερο τρόπο, να σου τηλεφωνεί να σε δει παραμονές Πρωτοχρονιάς και να σου κάνει δώρο τις παραπάνω πιτζάμες - δεν είναι ΤΕΛΕΙΕΣ;;;; Ευχαριστώ Χαρίκλεια μου!!!!!!!!!! (κλικ στο ονοματάκι για λεπτομέρειες)

2) ...Να έχεις φοβηθεί πολύ, πάρα πολύ, να είσαι σίγουρη ότι δεν θα προλάβεις να το ξαναζήσεις, κι όμως να είναι πάλι η γιορτή του μπαμπαΓιάννη, να είναι στο σπίτι μας γερός και δυνατός και να τον χαιρόμαστε. ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΠΑΜΠΑ ΜΟΥ, ΣΤΟΛΙΔΙ ΜΟΥ, ΚΟΡΩΝΑ ΜΟΥ, ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ!!! Κερνάμε τα άνωθεν γλυκάκια!

3) ... Να έχω όλους εσάς να ακουμπήσω τη χαρά μου κι ό,τι άλλο μου συμβαίνει, να μπορώ να σας ευχηθώ να είστε κι εσείς ευτυχισμένοι και σε όσους γιορτάζουν να στέλνω τις ευχές μου ξανά φέτος.

ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΚΑΛΑ!!!

Xρόνια Πολλά!

2009-12-26T13:38:00.003+02:00

Πωπω, ξεχάστηκα φέτος για τα καλά! Γίνονταν τόσα με τη δουλειά, το σπίτι, τα προσωπικά μου, και αφαιρέθηκα, δεν είχα και πολλή διάθεση για να πω την αλήθεια να φροντίσω το μπλογκ μου. Τώρα όμως που έχω φάει καλά, έχω πιει καλά και έχω κοιμηθεί κιόλας καλά, το θυμήθηκα.
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ! Ελπίζω να περνάτε εξίσου όμορφα αυτές τις ημέρες, πολύχρονοι όσοι γιορτάζατε χθες, γιορτάζετε σήμερα, θα γιορτάζετε αύριο και πάντα με υγεία και χαρά.
Δεξιά θα δείτε ένα καινούριο banner. Έχει τίτλο "Για την Ελπίδα". Κάντε ένα κλικ και ανακαλύψτε μόνοι σας γιατί πιστεύω ότι είναι μια κίνηση που πρέπει να στηρίξουμε όλοι, για να μπορέσουμε να καταλάβουμε καλύτερα το νόημα της αγάπης, που είναι και το μήνυμα των Χριστουγέννων και να νιώσουμε περισσότερο άνθρωποι.
Καλημέρα και Καλές Γιορτές!
Κοκκινοσκουφίτσα

Πιστεύετε στα μικρά θαύματα;

2009-12-15T19:09:00.002+02:00

Εντάξει, ιδιαίτερα θρήσκα, τουλάχιστον με την έννοια της οργανωμένης εκκλησίας, δεν είμαι. Δεν τηρώ κάποιο συγκεκριμένο τυπικό. Πιστεύω όμως, είμαι σίγουρη ότι υπάρχει εκεί έξω μια ανώτερη δύναμη, που κινείται και κινεί αυτόν τον κόσμο. Είτε λέγεται Θεός (που για να είμαι ειλικρινής, εγώ εκεί κλίνω, μου αρέσει η ουσία της χριστιανικής πίστης), είτε Αλλάχ, είτε Βούδας, είτε όπως αλλιώς θέλει κανείς. Και έχω πιάσει πολλές φορές τον εαυτό μου να επικαλείται αυτή την ανώτερη δύναμη σε δύσκολες καταστάσεις, όπως φαντάζομαι και οι περισσότεροι από εμάς.

Τον τελευταίο μήνα έχω βρεθεί σε πολύ δύσκολη θέση με μια από τις υποθέσεις που δουλεύω, κι ένας από τους επιπλέον πόντους δυσκολίας προέρχεται από το γεγονός ότι πρόκειται για ζήτημα συγγενικού μου προσώπου. Ε λοιπόν, όσο περισσότερο δουλεύω μη θέλοντας να απογοητεύσω αυτό το πρόσωπο, τόσο λες και επίτηδες εμφανίζονταν συνέχεια εμπόδια σκληρά και πεισματικά. Σαν την Λερναία Ύδρα. Ένα κεφάλι κόβαμε, δύο φύτρωναν. Εδώ και λίγες ημέρες έχω σκοντάψει σε ένα κομμάτι χαρτί. Ένα απολύτως απαραίτητο πλην όμως άφαντο χαρτί, το οποίο πιστέψτε με, έχω προσπαθήσει πάαααααρα πολύ να ανακτήσω από διάφορες πηγές, στάθηκε όμως αδύνατον. Είχα απελπιστεί κανονικά. Έλεγα από μέσα μου "Αχ να γινόταν κάτι να ξεκολλήσω, να μην κλείσω έτσι τη χρονιά, με κάτι στενόχωρο και απογοητευτικό".

Ώσπου, πριν από λίγο, ενώ καθόμουν στο γραφείο και διάβαζα, χτύπησε το τηλέφωνο και με ενημέρωσαν ότι το χαρτί που έλειπε τόσο βρέθηκε τυχαία μέσα σε έναν ξεχασμένο φάκελο. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόση χαρά έχω πάρει! Μου φαίνεται απίστευτο. Τεράστιο κέρδος για όλους τους εμπλεκόμενους. Έχω ξαλαφρώσει κατά 100 κιλά. Και νιώθω την ανάγκη να απευθύνω ένα "ευχαριστώ" σε όποιον εκεί έξω άκουσε την παράκλησή μου και την ικανοποίησε.

Ξέρω ότι δεν ακούγεται τόσο σοβαρό ζήτημα, ώστε να το ονοματίζω μικρό θαύμα το περιστατικό αυτό, ωστόσο έχει τη σημασία του. Και όλες οι συγκυρίες, ο χρόνος και η στιγμή, είναι καίριες. Αφήστε με λοιπόν να θεωρώ ότι πρόκειται όντως για ένα από εκείνα τα υπέροχα μικρά θαύματα που μας χαρίζει κάπου κάπου η ζωή για να μην χάνουμε το κουράγιο μας.

Καλό σας βράδυ

Έκθεση πεπραγμένων

2009-12-14T15:16:00.002+02:00

Ορίστε ο κατάλογος προγράμματος Σαββατοκύριακου, πλήρως ενημερωμένος, προς αποφυγή δημιουργίας απατηλών εντυπώσεων:

1. Να βγάλω το μουστάκι (επειγόντως, μοιάζω με τον ένδοξο Καραϊσκάκη) - Τσεκ
2. Να φτιάξω το φρύδι (το ίδιο με το 1, μόνο αντί για Καραϊσκάκη βάλτε Πρέκα) - Τσεκ
3. Να ξεβάψω/λιμάρω/ξαναβάψω νύχια (χάλια γίνονται με το τάκα τάκα στο πληκτρολόγιο) - Ας πούμε τσεκ (έκανε το χρώμα γραμμούλες πάνω στα νύχια και τώρα πρέπει να τα ξαναφτιάξω)
4. Να λούσω/κοντισιονάρω/κάνω μάσκα στα μαλλιά γιατί έχουν αρχίσει να φέρνουν σε κοτετσόσυρμα (Σαββίνα συγνώμη) - Τσεκ
5. Να αλλάξω πάτους στα μποτάκια (βρωμάνε) - Τσεκ
6. Να πάω στο Χόντο να πάρω αποσμητικό και κρέμα ματιών (γερνάω μαμά) - Μπα, είπα να δοκιμάσω με τα κουταλάκια ψυγείου, όπως μου είπε διάσημη καλλωπίστρια
7. Να κάνω αποτρίχωση στις γάμπες (αχ και βαχ, πονάει!!!) - Τσεκ, τις ξύρισα
8. Να πάω σινεμά (εναλλακτικά, να δω dvd στο σπίτι) - Μπα
9. Να δω την ανηψιά μου (χωρίς εναλλακτικά) - Μπα, με είχε πιάσει τρελή βαρεμάρα
10. Να πάω λαϊκή, σουπερμάρκετ, χασάπη, φούρναρη - Τσεκ
11. Να δω τη φίλη μας που θα έρθει σπίτι να πάμε βόλτα - Τσεκ
12. Να διαβάσω Ιταλικά (το χω - ναι, καλά, δεν το χω) - Το 'χα αλλά το χάλασα τελικά, τζίφος, θα δω τι προλαβαίνω τώρα μέχρι τις εξίμιση που έχω μάθημα :(
13. Να μελετήσω τα σχεδιαγράμματα για το συμβόλαιο που εκκρεμεί - Μπα
14. Να μπω στα μπλογκ σας να ενημερωθώ - Τσεκ
15. Να πιω ζεστό κουπάτο καφέ στο σπίτι - Τσεκ, αλλά σοκολάτα
16. Να αγοράσω ένα μαύρο παντελόνι - Μπα, ένεκα η οικονομική κρίση
17. Να αγοράσω και μια μπλούζα να το σετάρω - Μπα, για τους ίδιους λόγους με το 16
18. Να αλλάξω/πλύνω/σιδερώσω σεντόνια και πιζάμες - Τσεκ
19. Να μαγειρέψω και κάτι (όλα στην αδελφή μου τα έχω φορτώσει) - Τσεκ, έφτιαξα την Κυριακή μοσχαράκι με ρύζι
20. Να διαβάσω καινούριο βιβλίο κατά προτίμηση - Μπα, διάβασα Μαντάμ Φιγκαρώ για αλλαγή
21. Να δω επανάληψη Λαζόπουλο - Τσεκ, πέθανα στα γέλια
22. Να ακούσω το ζώδιό μου από την Άση Μπήλιου - Όχι γμτ, το έχασα. Μήπως ξέρει κανείς τι προέβλεψε για τους Καρκίνους;
23. Να βριστώ πάλι με κάποιον ανεγκέφαλο στο facebook επειδή θα ζητάει να μάθει πόσο μεγάλα είναι τα ζαζά μου - ενώ η αμέσως προηγούμενη κουβέντα ήταν "πού δουλεύεις;" (go figure) - Παραδόξως όχι
24. Να κοιμηθώωωωωωω - Τσεκ
25. ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ! ΖΗΤΩ! - Ψιλοτσεκ με προοπτικές ανόδου
Αυτάααα! Νομίζω κάτι έγινε. Εσείς τι λέτε;
Καλή εβδομάδα!!!

Πρόγραμμα Σαββατοκύριακου

2009-12-11T18:17:00.003+02:00

Αυτό το Σαββατοκύριακο πρέπει:
1. Να βγάλω το μουστάκι (επειγόντως, μοιάζω με τον ένδοξο Καραϊσκάκη)
2. Να φτιάξω το φρύδι (το ίδιο με το 1, μόνο αντί για Καραϊσκάκη βάλτε Πρέκα)
3. Να ξεβάψω/λιμάρω/ξαναβάψω νύχια (χάλια γίνονται με το τάκα τάκα στο πληκτρολόγιο)
4. Να λούσω/κοντισιονάρω/κάνω μάσκα στα μαλλιά γιατί έχουν αρχίσει να φέρνουν σε κοτετσόσυρμα (Σαββίνα συγνώμη)
5. Να αλλάξω πάτους στα μποτάκια (βρωμάνε)
6. Να πάω στο Χόντο να πάρω αποσμητικό και κρέμα ματιών (γερνάω μαμά)
7. Να κάνω αποτρίχωση στις γάμπες (αχ και βαχ, πονάει!!!)
8. Να πάω σινεμά (εναλλακτικά, να δω dvd στο σπίτι)
9. Να δω την ανηψιά μου (χωρίς εναλλακτικά)
10. Να πάω λαϊκή, σουπερμάρκετ, χασάπη, φούρναρη
11. Να δω τη φίλη μας που θα έρθει σπίτι να πάμε βόλτα
12. Να διαβάσω Ιταλικά (το χω - ναι, καλά, δεν το χω)
13. Να μελετήσω τα σχεδιαγράμματα για το συμβόλαιο που εκκρεμεί
14. Να μπω στα μπλογκ σας να ενημερωθώ
15. Να πιω ζεστό κουπάτο καφέ στο σπίτι
16. Να αγοράσω ένα μαύρο παντελόνι
17. Να αγοράσω και μια μπλούζα να το σετάρω
18. Να αλλάξω/πλύνω/σιδερώσω σεντόνια και πιζάμες
19. Να μαγειρέψω και κάτι (όλα στην αδελφή μου τα έχω φορτώσει)
20. Να διαβάσω καινούριο βιβλίο κατά προτίμηση
21. Να δω επανάληψη Λαζόπουλο
22. Να ακούσω το ζώδιό μου από την Άση Μπήλιου
23. Να βριστώ πάλι με κάποιον ανεγκέφαλο στο facebook επειδή θα ζητάει να μάθει πόσο μεγάλα είναι τα ζαζά μου - ενώ η αμέσως προηγούμενη κουβέντα ήταν "πού δουλεύεις;" (go figure)
24. Να κοιμηθώωωωωωω
25. ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ! ΖΗΤΩ!
Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους μας!

Ώχρα πάνω στο γαλάζιο

2009-12-09T11:22:00.002+02:00

Αν η ζωή μου ήταν χρώματα, τώρα θα ήθελα να είναι ώχρα πάνω σε γαλάζιο. Όμορφο κι αρμονικό ταίριασμα, φωτεινό και διακριτικό μαζί. Συμβολίζει στα μάτια μου την ελπίδα, την αναγέννηση, το πέρασμα από τη σκοτεινιά στο φως, κι έτσι ακριβώς νιώθω.

Σήμερα το πρωί στο λεωφορείο για τη δουλειά, με χωμένα τα ακουστικά του Nokia στα αυτιά, άκουγα από το Galaxy "Οne of us". Για όσους δεν θυμούνται ή δεν το ξέρουν, είναι αυτό το τραγούδι:

Kαι που λέτε, εκεί που ήμουν απορροφημένη, έπεσε το μάτι μου στον τοίχο του λεωφορείου, που ήταν βαμμένος με ώχρα και γαλάζιο. Με έπιασε μια χαρά, άλλο πράγμα. Ένιωσα ξεκούραστη κι ανάλαφρη, βούλιαξα μέσα στα χρώματα και για πότε πέρασε η ώρα κι έφτασα στο γραφείο, δεν το κατάλαβα.

Τι ωραία! Είπαμε να ξαναρχίσω τις χαρούμενες αναρτήσεις, εγώ έφτασα στις χαζοχαρούμενες. Δεν πειράζει, καλή καρδιά να έχουμε, θα παλατζάρω.

Αλήθεια γλυκά μου φιλαράκια, εσείς με τι χρώματα θα περιγράφατε τώρα τη ζωή σας; Ή μάλλον, για να είμαστε ακριβέστεροι, τι χρώμα θα ήταν η ζωή σας σήμερα; Ανυπομονώ να μάθω!

Φιλιά πολλά και καλημέρα

The happy post και η παρολίγον νέα γρίπη - Παραγγελιά για αυτό και αφιέρωση

2009-12-07T13:12:00.005+02:00

Σήμερα θα κάνω τη διαφορά. Σήμερα θα λάμψω. Θα δημιουργήσω προηγούμενο. Αν δεν το καταλάβατε ακόμη, σήμερα θα αναρτήσω χαρούμενο ποστ! Το ξέρω, το ξέρω, τρέχετε όλοι τώρα να πάρετε ψωμί, μη και σας κληρώσει κι είναι ο δικός σας φούρνος ο τυχερός, χρυσά μου εσείς!

Αφορμή για την ολοκληρωτική στροφή στην καριέρα μου ως κλαψομούνας κατά κύριο λόγο μπλόγκερ, στάθηκε η παραίνεση ενός από σας, εις τον οποίον και αφιερώνεται εξαιρετικά η παρούσα ανάρτηση, που λίγο έλειψε να πάθει βαθιά κατάθλιψη μετά την ανάγνωση επτά συνεχόμενων ποστ μου. Ή κάπως έτσι τέλος πάντων. Δείξτε μια επιείκεια (έτσι γράφεται;) εσείς καλού κακού, έχω καιρό να γράψω κάτι χαρωπό και έχω σκουριάσει ολιγον φοβούμαι.

Χίερ ιτ γκόουζ (εντ γκοντ μπλες ας ολ):

Το Σάββατο το μεσημέρι οργίασα - με καλή παρέα. Έβγαλα τον εαυτό μου τσάρκα σε ανήλιαγα στενά και σκοτεινά υπόγεια - στο Μοναστηράκι και την Πλάκα. Κι έφαγα παιδιά μου! Έφαγα! Έφαγα τον σκασμό και λίγο ακόμα! Και κεμπάπ και κρεμμύδια και τυροκαυτερή, μια σκέτη ποίηση λέμε! Και δεν χρειαζόταν να κάνω την κυρία όσο χλαπάκιαζα, ευτυχώς γιατί θα καταπιεζόμουν έντονα. Καλά, δεν έτρωγα και με τα χέρια βέβαια (τουλάχιστον όχι τα πάντα), αλλά μια άνεση, έναν καθαρά νεοελληνικό αέρα τον είχα στον τρόπο που κατέβαζα τις μπουκιές μου.

Κι αφού χωρίσαμε με το φιλαράκι μου, πάλι έφαγα. Βροχή. Στο κεφάλι, που το είχα και φρεσκοβαμμένο (5,52 καστανό κόκκινο ακαζού έντονο). Με τους κουβάδες. Πολλή βροχή. Που φαίνεται πως είχε προηγούμενα μαζί μου γιατί με πυροβολούσε στο ψαχνό. Φτάνοντας στο μετρό του Αιγάλεω, ήμουν μια κινούμενη σταγόνα. Έσταζα παντού από παντού. Δεν έδωσα σημασία, καμάρωνα κιόλας το μαλλί σε έναν καθρέφτη (κοίτα τι ωραίο το wet look με το ακαζού, μπράβο, τέτοιο να πάρω και την άλλη φορά), τόσο μυαλό είχα. Στο σπίτι άρχισαν τα όργανα, πάλι δεν έδωσα σημασία, στέγνωνα το ακαζού. Μετά καπάκι έριξα και μια επίσκεψη στο ανηψιδιον, το οποίο μπουσουλάει με χάρη και δεν είναι να το χάνει κανείς το θέαμα αυτό.

Την Κυριακή το πρωί, η φύση με εκδικήθηκε. Με το χειρότερο τρόπο μάλιστα. Πάω να ανοίξω το στόμα μου, δεν έβγαινε φωνή. Ωιμέ! Εγώ η γλωσσοκοπάνα και να μην μπορώ να μιλήσω; Συνοδά σύνδρομα, το στήθος μου που έβραζε (μάλλον ψαρόσουπα σε χύτρα ταχύτητος, κρίνοντας από το θόρυβο), τα βουλωμένα αυτιά μου, λες κι ήμουνα στα 10.000 πόδια και ένα μικρούλι πυρετούλι, μόλις 37 και 1. Και χωρίς έναν άντρα να με κανακέψει, να με πάρει αγκαλίτσα, να μου φτιάξει ένα ζεστό, να τον κολλήσω στο τέλος τέλος βρε παιδί μου, να νιώσω καλύτερα :)))

Πέρασα τη μέρα έχοντας μια γεύση του πώς θα είμαι σε 4ο χρόνια. Σαράβαλο, άχρηστη, ανήμπορη, ένα κουτσουρεμένο άλογο που πάει για απόσυρση. Το κουταλάκι από το τσάι σήκωνα κι ένιωθα ότι πήρα μετάλλιο στην άρση βαρών (και χωρίς αναβολικά. Αμέ!).

Σήμερα όμως το πρωί την είδα Μπουμπουλίνα, ιοί και βακτηρίδια εμέ δεν με τρομάζουν. Και ήρθα στη δουλειά, μαύρη η ώρα κι η στιγμή που σηκώθηκα από το πάπλωμα. Μιλάμε ότι υπέστην ΤΟΝ ρατσισμό. Ο βήχας και ο έρωτας δεν κρύβονται, λέει ο σοφός λαός μας, και σωστά. Εγώ σήμερα βήχω. Εντατικά. Γυμνάζω τους πλευριαίους. Αν μπορούσα να το αποφύγω, θα το έκανα. Αλλά δεν μπορώ. Γράφω και βήχω. Βήχω και γράφω. Και ξανά από την αρχή. Μαντέψτε τι τρόπο αντιμετώπισης βρήκαν οι προϊστάμενοί μου στο γραφείο: Κάθε μία ώρα, με πετάνε έξω από το γραφείο μου, ανοίγουμε τις μπαλκονόπορτες, αερίζουμε για 10 λεπτά κι έπειτα ξαναμπαίνω μέσα. Στο ενδιάμεσο, κυκλοφορώ σαν το απόβλητο της κοινωνίας με τον καφέ στο χέρι και αυτοξεναγούμαι στους υπόλοιπους χώρους: την κουζίνα, το μπάνιο, τα άλλα γραφεία, μια χαρά. Περνώ μπροστά από πελάτες των άλλων συναδέλφων, χαμογελώ σαν να μην συμβαίνει τίποτα, χαιρετάω και συνεχίζω την περιοδεία μου. Ω λα λα!

Επίσης: Εδώ πιστεύουν ότι κατά 89% (ναι, αυτό το ποσοστό μου ανέφεραν, 89%), περνάω την καινούρια γρίπη. Δεν ξέρω γιατί, δεν ξέρω το πώς. Δεν ξέρω ούτε από πού πήραν όλοι τους ντοκτορά στην Ειδική Επιδημιολογία και κάνουν διάγνωση από τη φάτσα μου. Καλού κακού πάντως, μου συνέστησαν να πάω να κάνω την ειδική εξέταση και να τους φέρω και το αποτέλεσμα, έτσι μωρέ, από ενδιαφέρον. Και δεν με πλησιάζουν σε λιγότερο από 10 μέτρα, ούτε ασφαλιστικά μέτρα να είχαν εις βάρος μου. Κι αν τυχόν με πλησιάσουν εξ ανάγκης, καλύπτουν το στόμα με τα χέρια τους. Ε ρε γλέντια! Λέω να το εκμεταλλευτώ και να βαρέσω καμία εικοσαήμερη άδεια. Κατά τις 3 σκέφτομαι να ρίξω μια λιποθυμία φαρδιά πλατιά στο πάτωμα του χωλ για να επιβεβαιώσω πλήρως τις υποψίες τους. Και μετά ... ποιος μας πιάνει! Ένα μήνα Χριστούγεννα θα κάνω!

Αυτό το ομολογουμένως χαρούμενο ποστ αφιερώνεται ειδικά σε εκείνον που το ζήτησε (ξέρει αυτός ποιος είναι).

Για τους υπόλοιπους, καλή εβδομάδα μας και Χρόνια Πολλά σε όσους παρέλειψα να ευχηθώ, Βαρβάρες, Σάββες (αυτό πάλι πώς το λένε; αααα, μόλις θυμήθηκα τη Σαββίνα, χρόνια σου πολλά ομορφιά μου), Διογένηδες, Νίκους, Νικολέττες, Χρόνια Πολλά με υγεία και χαρά!

Αυτά πριν με βάλουν σε καραντίνα

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς

η Κοκκινοβηχίτσα

Kindness

2009-12-03T21:45:00.001+02:00

Kρύβομαι σήμερα. Λάκισα. Με μια ελαφριά καρδιά, δε λέτε τίποτα. Μικρό παιδί σε αταξία. Δεν σηκώνω τηλέφωνα, παρά μόνο όσα γουστάρω, έβγαλα βρώμα οτι είμαι άρρωστη, αλλού ότι έχω δουλειά, αλλά δεν ξεκουνιέμαι για κανέναν. Δραπέτευσα, έστω κι από αυτά που εγώ έχω στήσει. Εδώ θα μείνω, ενώπιος ενωπίω να κοιτάζομαι με άπειρη ευχαρίστηση. Ένθεν κι ένθεν γνωριμία. Να τα πούμε ένα χεράκι οι δυο μας, εγώ κι αυτή που με βασανίζει χρόνια τώρα. Γιατί κάνει μαλακίες, για αυτό. Γιατί δεν μπορώ να την κάνω καλά, να σταματήσει να βλέπει φαντάσματα στις γωνίες, ευτυχίες σε σκουριασμένες αυλές, έρωτες μέσα στα σκουπίδια και μια σχεδία - μα αν είναι δυνατόν, μπορεί μια σχεδία στη μέση του πουθενά να πηγαίνει κάπου; Τότε αυτή γιατί με πιλατεύει;
Μου πήρε τον αέρα από νωρίς. Δεν μπορώ να την φυλακίσω σε περίγραμμα. Και όταν την βλέπω μέσα στον καθρέφτη, δεν μου αρέσει καν. Τα μάτια της, το δέρμα της, τα χείλη, όλα θαμπά και φοβισμένα. Έλεγα. Τώρα λέω πικαρισμένα. Αν δεν της αρέσουν όσα βλέπει γύρω της, κάνει το κορόιδο και σουφρώνει τα χειλάκια. Όλο και κάποιος βρίσκεται να δείξει kindness. Και μ' αυτά και μ' αυτά, λοξοδρόμησα κι εγώ μαζί της. Δεν ήξερα πού πήγαινα τόσο καιρό, είχα κάνει προγράμματα στα θεμέλια του τίποτα. Και κρύβομαι. Σήμερα ασύστολα, απολαυστικά. Άλλοτε πνιγμένη στις τύψεις. Λες κι εγώ θα σώσω τον κόσμο. Άσε, αποφάσισα πρώτα να σώσω εμένα τελικά.
Γιατί πρέπει να με πάρω από τα δίχτυα της. Αυτής της κακιασμένης λέω, που μόλις ξυπνήσω το πρωί και ανοίξουν καλά τα μάτια μου, μου υπαγορεύει να αγχώνομαι για να θρέφω το άγχος της, να χαλιέμαι χωρίς λόγο για τα πάντα. Που με κοιτά και ειρωνεύεται "Ποια, εσύ; Α, ναι;". Αυτής της βλαμένης, που νομίζει ακόμη ότι ένας κρίνος και μια λάγνα ματιά θα της φέρουν τον πρίγκηπα. Μα εγώ δεν θέλω τον πρίγκηπα σου λέω, μια αγάπη θέλω, ακούς; Αυτής της σιχαμερής, που φωνάζει πάντα μες το αυτί μου "Δεν μπορείς" και μετά με κοροϊδεύει κι από πάνω που δεν μπόρεσα. Αυτής της σαδίστριας που τόσα χρονια τώρα δεν με άφησε να έχω φωτογραφίες, φίλους, νύχτες σε παραλία, εχθρούς και συντρόφους. Αυτής της άκυρης που πέταξε τα όνειρά μου σε χωματερή και με κατάντησε αυτόματο σε αραχνιασμένες νόρμες.

Και λείπει και ο Σούπερμαν γαμώτο απόψε. Τόση ώρα τον φωνάζω, πουθενά

1η Δεκεμβρίου

2009-12-01T10:58:00.005+02:00

Καλό μήνα και καλό χειμώνα φίλοι μου! (Επιτέλους άρχισε να συμβαδίζει ο καιρός με το ημερολόγιο).

Το μπλογκ αυτό ξέρετε ότι δεν είναι ειδησεογραφικό, δημοσιογραφικό, βαθιά επιστημονικό, δεν παρακολουθεί την επικαιρότητα, δεν καταπιάνεται με φλέγοντα θέματα. Κι αυτό γίνεται συνειδητά, αφ' ενός διότι δεν μπορώ να υποστηρίξω τέτοιου είδους γραφή, υπάρχουν άλλοι πολύ πιο άξιοι από μένα να το κάνουν αυτό και το κάνουν και πολύ καλά, αφ' ετέρου γιατί δεν με ενδιαφέρει να σας αναπτύσσω εδώ μονόλογους με τις απόψεις μου επί παντός επιστητού, ειδικά όταν δεν συνοδεύονται από την ανάλογη εμπειρία. Εδώ θέλω να συνομιλούμε περισσότερο, να μαθαίνω κι εγώ από σας.

Όμως σήμερα, 1η Δεκεμβρίου, Παγκόσμια Ημέρα κατά του Aids, μπήκα στον πειρασμό να γράψω μια ανάρτηση σχετική, διότι είναι από τις λίγες περιπτώσεις που έχω κάτι βιωματικό να σας διηγηθώ. Και μαζί, να το βγάλω από μέσα μου.

Όταν ήμουν 19 χρονών, έφαγα μια τρελή φλασιά και για ένα εξάμηνο και βάλε προσέλκυα οποιαδήποτε φοβία μπορείτε να φανταστείτε με ρυθμό πολυβόλου. Μου ήταν αδύνατον να διαχειριστώ τους φόβους μου, και κάθε ημέρα βούλιαζα και πιο βαθιά μέσα τους. Υποθέτω ότι ήταν μια ισχυρή κρίση ανασφάλειας στο πέρασμά μου προς την ενήλικη ζωή.

Το θέμα είναι ότι σε μία από τις φοβικές μου κρίσεις, έπεσε στα χέρια μου ένα φυλλάδιο του Εθνικού Οργανισμού Υγείας σχετικά με τον ιό του Αids. Δεν με τιμά αυτό που θα πω, αλλά αμέσως πανικοβλήθηκα, αντί να το διαβάσω ψύχραιμα, και αποφάσισα ότι πρέπει να κάνω μια εξέταση επειγόντως (Δεν είχα ιδιαίτερα σοβαρούς λόγους να ανησυχώ, ήμουν πάντα προσεκτική, ωστόσο είπαμε, ο πανικός....).

Μια και δυο, αφού επιστράτευσα την κολλητή (και να δείτε τι ωραίο θέαμα ήμασταν στο δρόμο, εγώ να είμαι άσπρη σαν πανί κι εκείνη να γελάει με μένα), απευθύνθηκα στο νοσοκομείο Ανδρέας Συγγρός, στο οποίο υπήρχε ειδικό τμήμα για τη συγκεκριμένη εξέταση, όπου μπορούσε κανείς να αποτανθεί με πλήρη εμπιστευτικότητα και βεβαιότητα ότι τα στοιχεία του θα παραμείνουν απόρρητα, και έκανα κι εγώ το τεστ. Δεν ήταν τίποτα, δεν πόνεσε καθόλου, δεν πήρε σχεδόν καθόλου χρόνο, πιο πολύ αίμα μάλιστα μου έχουν πάρει για εξέταση σιδήρου σε άλλες περιπτώσεις. Έπειτα με ενημέρωσαν ότι τα αποτελέσματα θα ήταν έτοιμα σε 15 μέρες.

Σε ακριβώς 15 μέρες, πάλι το ίδιο σκηνικό (εγώ άσπρη σαν το πανί, η φίλη μου να κλαίει από τα γέλια στο θέαμά μου) ξαναπήραμε το δρόμο για το Συγγρός. Φτάσαμε στο αρμόδιο τμήμα, έδωσα το όνομά μου με τρεμάμενη φωνή και παρέλαβα το φάκελο με το αποτέλεσμα, το οποίο ήταν αρνητικό για την ύπαρξη του ιού. Δεν πρόλαβα να ανακουφισθώ και πολύ, διότι με παρέλαβε η νοσηλεύτρια και μου πήρε ένα πλήρες ιστορικό, μου σύστησε να επαναλάβω για σιγουριά το τεστ σε έξι μήνες (τόσο διάστημα απαιτούσε τότε ο επανέλεγχος), μου επισήμανε τι να προσέχω, τι να αποφεύγω, με φόβισε αρκετά (λες κι από μόνη μου δεν είχα κάνει καλή δουλειά!) και αφού με φόρτωσε με ένα τόνο ενημερωτικό υλικό, πήρα την κολλητή από το χεράκι και κατευθυνθήκαμε στην έξοδο.

Κι εκεί.... Σε μια από τις πλαστικές καρεκλίτσες στην αριστερή γωνία όπως μπαίνουμε, καθόταν μια κοπελίτσα. Στην ηλικία μου θα ήταν, πάνω κάτω 20 χρονών το πολύ, μια όμορφη ξανθιά κοπελίτσα, μικροκαμωμένη. Έμοιαζε σαν φοιτήτρια, Φιλολογίας ας πούμε, clean cut, περιποιημένη, αβρή. Αυτό μπορούσα να δω από τη φιγούρα της, γιατί το πρόσωπό της ήταν σκυμμένο πάνω από το μαύρο παλτό της. Έβλεπα και κάτι άλλο: στα χέρια της κρατούσε ένα χαρτί αποτελεσμάτων όπως αυτό που είχα πάρει κι εγώ πριν λίγη ώρα, αλλά το δικό της μουσκευόταν από κάτι στάλες χοντρές και πυκνές. Έκλαιγε. Έκλαιγε και ψιθύριζε: "Δεν ήξερα πως είχε....μια φορά μόνο γαμώτο, μια φορά...". Συνέχεια και συνέχεια.

Όταν έχεις ξαλαφρώσει από ένα βάρος, όλος ο κόσμος σου φαίνεται καλύτερος και νιώθεις την ανάγκη να ανταποδώσεις κάπως, κάποιον να βοηθήσεις. Χωρίς να το πολυσκεφτώ, την πλησίασα και της έσφιξα το χέρι. Και τότε σήκωσε το κεφάλι της και με κοίταξε (τότε έτσι νόμιζα, αλλά μάλλον κοιτούσε κάπου μέσα της) και δεν ήξερα πού να κρυφτώ. Τόση απόγνωση, τόση απώλεια, τα έχασα. Με τύφλωσε ο πόνος της, η απορία στα μάτια της. Ήθελα να της πω πολλά, να την αγκαλιάσω σαν μωρό, να της εγγυηθώ ότι τίποτα κακό δεν θα συνέβαινε, αλλά δεν μπορούσα. Δεν μπορούσα να της υποσχεθώ τίποτα. Ήμουν στην αντίπερα όχθη, ήμουν "οι άλλοι". Δεν μπορούσα να μπω στη θέση της, σ' αυτή τη μικρούλα στιγμή που διαχωρίζει το πριν από το μετά. Εγώ είχα μείνει στο πριν κι αυτή είχε πηδήσει στο μετά, το πιο ζοφερό μετά που μπορούν να αντικρίσουν 20χρονα πλάσματα. Για μια φορά που δεν πρόσεξε, που σκέφτηκε ότι ήταν άτρωτη, που εμπιστεύτηκε χαζά κάποιον άλλο. Για μια φορά είχε γίνει πια "αυτή που έχει".

"Τι θα γίνει;". Μόνο αυτό ρώτησε. Τίποτα άλλο. Και δεν ήξερα να της απαντήσω. Ποιος ήξερε; Τι να της πω; Πόσο πολύ ντρεπόμουν για τον εαυτό μου, για την υγεία μου, που της την πετούσα στα μούτρα θέλοντας και μη; Τι;

Πήρα την φίλη μου κι έφυγα τροχάδην. Δεν άντεχα άλλο την κοπέλα, το κλάμα της, τη ζωή της που η πραγματικότητα θα την άλλαζε με απίστευτο τρόπο. Δεν άντεχα, ήμουν λιγότερη από όσο απαιτούσαν οι συνθήκες.

Εκείνο που αντέχω και μπορώ να θυμίσω είναι ότι χρειάζεται προσοχή. Μεγάλη προσοχή. Το τι πρέπει να κάνουμε, όλοι το ξέρουμε, κι όσοι δεν το ξέρουμε μπορούμε να ενημερωθούμε από ειδικούς και να το μάθουμε. Προσοχή κάθε μέρα, κάθε φορά, σε κάθε περίπτωση. Για μας και για τους άλλους.

Κυρίως όμως αυτό: Αν συναντήσετε κάποιον ασθενή που πάσχει από αυτή τη κωλοαρρώστια, μην κάνετε ό,τι έκανα εγώ, μη φοβηθείτε, μη δυσανασχετήσετε, μείνετε κάπου εκεί κοντά. Να ξέρει ότι αν σας χρειαστεί, θα σας βρει δίπλα του. Αυτό χρειάζεται πάνω από όλα. Να σας βρει δίπλα του.

Καλή συνέχεια σε όλους μας

Φοράω ροζ βερνίκι

2009-11-28T21:28:00.003+02:00

Κι αυτό γιατί ήθελα πολύ να κρατήσω κάτι ροζ μες τη ζωή μου, τώρα που το όνειρο της απαράχνωσης πέρασε πια οριστικά κι αμετάκλητα στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, στο ειδικό κουτί για τα cold cases. Τελικά διαπιστώνω ότι το ροζ μου πάει, αλλά μόνο στα νύχια.
Καταρχήν, μια συγνώμη που σας άφησα τόσο καιρό και μάλιστα χωρίς πληροφορίες, αλλά δεν είχα και τίποτα θετικό να σας διηγηθώ. Μου λείψατε όμως.
Ήμουν κυρίως απασχολημένη με το να προσπαθώ να αποτρέψω τα μαλλιά μου να εγκαταλείψουν το κεφάλι μου με όσα μου συνέβαιναν. Στο παρατσάκ τα έπεισα να μείνουν. Τι εννοώ;
Ο κούκλος ο θεός, ο ατελείωτος ρομαντικός μου πρίγκηπας αποδείχθηκε λίιιιιιιγο πιο ψυχωτικός και ελάααααχιστα πιο σχιζοφρενής από εμένα. Όπερ σημαίνει, ότι υπήρχαν βασικά λειτουργικά προβλήματα στη σχέση μας, η οποία φευ! δεν πρόλαβε να γεννηθεί καν. Αν αναρωτιέστε, τώρα νιώθω μια χαρά. Πέρασα όμως από διάφορα στάδια κι όλα αυτά μέσα σε δέκα ημέρες. Υπολογίστε και την απειρία μου στα σχετικά θέματα, ε, μπορείτε να καταλάβετε ότι έπαθα ένα μικρό σοκ.
Διότι ο ίδιος άνθρωπος που με κυνηγούσε (με την καλή έννοια) και δεν με άφηνε σε ησυχία πρωί μεσημέρι και βράδυ, κάτι έπαθε ξαφνικά και αποφάσισε να γίνει ακριβοθώρητος. Και μέχρι ενός σημείου, το θεωρούσα ένα από εκείνα τα τεχνάσματα που όλοι χρησιμοποιούμε σε τέτοιες περιπτώσεις για να γίνουμε πιο επιθυμητοί, αλλά αυτός το παράκανε και κόντεψα να πλαντάξω από επιθυμία (λέμε τώρα).
Εκείνο το ραντεβού της Παρασκευής για σινεμά το θυμάστε; Ξεχάστε το, ουδέποτε πραγματοποιήθηκε. Με πήρε τηλέφωνο το παληκάρι ότι έχει δουλειά και δεν προλαβαίνει. να βγούμε. Να πω ότι δεν στενοχωρήθηκα; Στενοχωρήθηκα, είπαμε, είχα τσιμπηθεί και ήθελα να τον δω το συντομότερο. Μου προτείνει να βρεθούμε την Κυριακή, στράβωσα λίγο "γιατί όχι το Σάββατο;" σκέφτηκα, έτσι κι αλλιώς την Κυριακή είχα να πάω στο γάμο της ξαδέλφης μου και τη βάφτιση της ανηψιάς μου, οπότε άκυρο το ραντεβού. Καταλήξαμε να ανταλλάσσουμε μηνύματα όλο το βράδυ της Παρασκευής σχεδόν μέχρι τα ξημερώματα της Κυριακής. Νόμιζα και εγώ ότι κάτι πάει να γίνει, ώσπου μου έστειλε ΤΟ μήνυμα, το σούπερ ντούπερ καταπληκτικό "αντρίσιο" sms "Νομίζω ότι στέλνουμε πολλά μηνύματα χωρίς λόγο, και λέω να σταματήσει εδώ αυτό. Θα ξαναμιλήσουμε αν είναι να συναντηθούμε". Ταπηροκρανίαση, στέλνω απάντηση "Οκ, ΑΝ είναι να συναντηθούμε, θα ξαναμιλήσουμε".
Έλα μου που με έπιασε η καλοσύνη, δώσε είπα μια ευκαιρία στο ανήλικο να δούμε, μπορεί να μας εκπλήξει, φταίει και ένας φίλος μπλόγκερ (ακούουουουουςςςς;;;), του οποίου ζήτησα τη γνώμη, σηκώνω το ξερό μου και στέλνω μήνυμα - πρόσκληση, στο οποίο μου απάντησε δύο μέρες μετά. Σινεμά πρότεινε πάλι, όμως εγώ ήθελα να του μιλήσω λίγο κι έτσι αντιπρότεινα ποτό. Το άλλο μεσημέρι έστειλε απάντηση "Άκυρο για σήμερα, θα πάω να δω την ταινία τελικά". Μείνατε; Κι εγώ. Δεν είχε υπολογίσει όμως τα τρία Τ: Τσαντίλα, Τρελό άγχος για δικαστήριο και Τεράστιος πόνος Περιόδου. Τα οποία συνεργάστηκαν άψογα, συγχρονίστηκαν και βοήθησαν την Μπουμπουλίνα που κρύβω μέσα μου, να βγει έξω μου, να συναντήσει την Κρουέλλα ντε Βιλ και μαζί να πορευθούν προς την τελική λύτρωση. Έστειλα μια απάντηση που θα τη ζήλευε και ο ψυχαναλυτής μου. Θεά η γυναίκα, σας λέω. Θεά. Και μετά συνέβη αυτό που ίσως πολλοί και πολλές από εσάς θα μπορούσατε εύκολα να έχετε προβλέψει, αλλά εμένα της αφελούς νεάνιδος ούτε που μου περνούσε από το μυαλό:
Παιδιά μου, κόλλησε. Ο τύπος κόλλησε. Τι που τον έβριζα, τι που τον έφτυνα, τίποτα. Στην αρχή νευρίασε, μετά μου δήλωσε ότι δεν τον ενδιαφέρει καθόλου τι του λέω, έπειτα έφτασε να επικαλεσθεί του κόσμου τις δικαιολογίες και οικογενειακά προβλήματα υγείας για να εξηγήσει τη στάση του και στο τέλος μου πρότεινε να συναντηθούμε το επόμενο Σαββατοκύριακο από κοντά (!). Εννοείται πως αρνήθηκα, έτσι και αλλιώς δεν υπάρχει μεγαλύτερη ξενέρα από αυτή που πέρασα, και τελικά το μόνο που μου έμεινε από αυτή την ιστορία είναι το μάθημα να μην ξαναφεθώ τόσο πολύ τόσο γρήγορα και να κρατάω πάντα το μικρό μου καλαθάκι όταν βγαίνω στο δάσος.
Αυτά τα νέα της Κοκκινοσκουφίτσας. Κατα τα άλλα, όλα καλά. Ευτυχώς υπάρχουν και οι φίλοι (ε, ψιτ, και για σας το λέω) και ξεχνιέμαι και περνάω καλά. Θα τα ξαναπούμε σύντομα.]
Φιλιά Πολλά!!!!

Κι οι δικηγόροι έχουν ζουμί - Τον λένε Κ κι είμαι καλά

2009-11-13T09:44:00.008+02:00

Εχθές είχα ένα δικαστήριο σε περιφερειακό Ειρηνοδικείο. Επειδή όμως η πελάτισσά μου ζει στην Κρήτη και μου είχε στείλει την αγωγή αργά, δεν είχα προετοιμαστεί. Έκανα λοιπόν ό,τι κάνουμε οι δικηγόροι σε αυτές τις περιπτώσεις: πήρα τηλέφωνο το συνάδελφο της άλλης πλευράς να του ζητήσω μια μικρή αναβολή. Άφησα μήνυμα στο γραφείο του επειδή έλειπε να μου τηλεφωνήσει εκείνος. Μετά από καμιά ώρα, πράγματι με πήρε τηλέφωνο ένας δικηγόρος, ο οποίος ακουγόταν νέος κι αυτός, και προς έκπληξή μου, πριν καλά καλά τελειώσω την πρότασή μου, δέχθηκε ευγενέστατα να συναινέσει σε μια αναβολή. Ανακουφισμένη έκλεισα το τηλέφωνο και συνέχισα τη δουλειά μου.

Κατά τις επτά το απόγευμα, έλαβα ένα μήνυμα στο κινητό μου από τον συνάδελφο, ο οποίος με ενημέρωνε με πολύ γλυκό τρόπο ότι αν ήθελα να συναντηθούμε λίγο νωρίτερα από την ώρα του δικαστηρίου για να συζητήσουμε, θα ήταν εκεί. Του απάντησα κι εγώ θετικά, αν και λίγο παραξενεμένη από την τόση ευγένεια. Θα έπεσα στην εξαίρεση του συναφιού, σκέφτηκα.

Περιέργως όμως καταλήξαμε μέχρι τις 2 η ώρα το πρωί να ανταλλάσσουμε μηνύματα επί παντός επιστητού, λες και γνωριζόμασταν χρόνια. Επειδή δεν μου συμβαίνει ποτέ αυτό και ο τύπος φαινόταν σπιρτόζος και γλυκύτατος, ομολογώ ότι ένιωσα ένα τσιμπηματάκι ευχαρίστησης. Και σκεφτείτε ότι δεν τον είχα δει, ούτε τον είχα ξανακούσει μερικές ώρες πριν.

Την άλλη μέρα, συναντηθήκαμε στο ακροατήριο του Ειρηνοδικείου. Να πω την αλήθεια μου, ξενέρωσα γιατί με αντιμετώπιζε λίγο "αποστειρωμένα", επαγγελματικά και μικροέδειχνε κιόλας περισσότερο από την ηλικία του (μη με μαλώσετε, είναι 29, του ρίχνω και τέσσερα δηλαδή). Κι αυτό πήγε σχοινί κορδόνι για ώρες, οπότε είπα μέσα μου, Κοκκινοσκουφίτσα, αποχαιρέτα το δικηγόρο που χάνεις. Όταν όμως πήγαμε μαζί να πάρουμε συγκοινωνία για να γυρίσουμε στα γραφεία μας, έκανε κάτι που εμένα με έστειλε να μαζεύω μαργαρίτες: φτάνοντας στο μετρό, με έπιασε από τη μέση και με έσπρωξε προς το βαγόνι γρήγορα και ήσυχα ήσυχα, γιατί, όπως μου εξήγησε, αφού κατέβαινα μετά από αυτόν, ήταν κρίμα να μη βρω θέση. Παιδιά, αν σας πω ότι παρακαλούσα μέσα μου να μην τραβήξει ποτέ το χέρι του, τι θα πείτε;

Με φίλησε και στο μάγουλο κατεβαίνοντας, καταλαβαίνετε, δυο χιλιοστά δεξιά από το στόμα και μου κόπηκαν τα γόνατα. Γελάστε ελεύθερα, αντί να πάω στην αποβάθρα προς Αεροδρόμιο για να συνεχίσω, πήγα και στήθηκα και καμάρωνα στην αντίθετη προς Αιγάλεω. Τελευταία στιγμή το αντιλήφθηκα. Τόση ζάλη ένιωσα.

Γυρνώντας χθες το μεσημέρι στο γραφείο κάτι με τσίγκλαγε. Αποφάσισα να φανώ προοδευτική κι έτσι έστειλα εγώ ένα μήνυμα για το πόσο χάρηκα που τον γνώρισα, έναν τόσο καλό συνάδελφο, κλπ κλπ, μην καρφωθώ κιόλας αν τελικά δεν είχα καταλάβει σωστά ότι κάτι παιζόταν (είμαι και λίγο κότα σ' αυτά, έχει καεί κι η γούνα μου πολλάκις). Και μου απαντάει το αμίμητο (εκεί πήγα για πουρνάρια): "Κι εγώ πέρασα ωραία γλυκιά μου. Είσαι όντως πολύ γλυκιά". Το οποίο ΟΛΕΣ ξέρουμε πώς μεταφράζεται. Ανήκει στην κατηγορία "Έχεις καταπληκτική προσωπικότητα". Εκεί είπα ας το μικρό να πάει και να μην ξανάρθει. Τρωγόμουν όμως. Ευτυχώς μετά ακολούθησε δεύτερο μήνυμα, όπου μου καθιστούσε σαφές ότι του είχα κάνει εντύπωση και κλείσαμε ραντεβού για σινεμά απόψε (Τι να βάλω;) Μετά ανταλλάξαμε άλλα 55 μηνύματα, χτυπήσαμε πάλι μια ολονυχτία, εξασφαλίσαμε τη χρυσή πλακέτα χορηγών στη wind και πήγαμε για ύπνο.

Και τώρα στο ψητό: Παιδιά μου, τον γουστάρω. Πολύ. Πάσχω από απόλυτη, εφηβική καψούρα. Με τρελαίνει το στυλ του, που μέσα σε λιγότερο από 48 ώρες με έχει κάνει να βάφομαι κάθε μέρα (κι όποιος με ξέρει, καταλαβαίνει πόσο ανατρεπτικό είναι αυτό), να τραγουδάω Βανδή (ήμαρτον, θα μου περάσει), να βλέπω τα πάντα γύρω μου ωραία (ακόμη και το ΚΕΠ Αιγάλεω που έβλεπα το πρωί από το λεωφορείο, αριστούργημα μου φάνηκε), να συφιλιάζομαι αν δεν απαντάει αμέσως τα μηνύματά μου, να συνδυάζω τα ρούχα μου με γόβες με τακούνι (είναι και ψηλός πανάθεμά τον, πώς θα τον φιλάω; θα δούμε), να μετράω τις ώρες μέχρι το βράδυ που θα τον δω πάλι. Δεν τρώω, δεν κοιμάμαι, είμαι σπιντάτη. Καλά για δουλειά δεν το συζητάμε. Στο Ταμείο Ανεργίας θα καταλήξω και αυτό επίσης το βρίσκω ωραίο. Ο πατέρας μου που βλέπει το παιδί του να κυκλοφορεί σαν να πάσχει από σύνδρομο πολλαπλής προσωπικότητας, πότε χαρούμενο και up, πότε τσαντίλα και κατατονικό, τα έχει χάσει. Η δε πίεσή του έχει πέσει κάτω από 10 και στο τέλος θα τον πάμε για θεραπεία υπότασης. Η αδελφή μου αναρωτιέται τι παίρνω και δεν τους δίνω. Κι εγώ επίσης αναρωτιέμαι τι θα γίνει όταν θα τον δω απόψε. Φοβάμαι ότι όσοι τυχεροί περάσετε από εκεί, θα παρατηρήσετε ένα ανθρώπινο πυροτέχνημα απόψε στον ουρανό του Mall.

Και να το ξεκαθαρίσω, ακόμη για καψούρα μιλάμε, όχι για έρωτα, αγάπες και λουλούδια. Καψούρα. Απίστευτη. Από το πουθενά. Το άλλο σας το είπα; δεν σας το είπα. Με λέει συνέχεια "γλυκό μου". Κι όταν τον ρώτησα τι τον τράβηξε σε μια γυναίκα που δεν την είχε δει, μου είπε ότι η φωνή μου στο τηλέφωνο ήταν ό,τι ωραιότερο είχε ακούσει εδώ και καιρό. Λιώνω, λιώνω. Ζήτω! Θα ξαραχνιάσουμε επιτέλους!

Πείτε μου κι εσείς, πώς το βλέπετε; Να το προχωρήσω ή να το αφήσω; Είναι και πιο μικρός μωρέ και δεν μου έχει ξανατύχει, ούτε το είχα ποτέ επιδιώξει. Αλλά τελικά διαπιστώνω ότι δεν με πειράζει. Ε, δεν είναι πια κι ανήλικο, ούτε εγώ έχω σταφιδιάσει. Αν και κλεισμένοι μέσα, το σουξέ μας το ΄χουμε :)))

Καλή σας μέρα. Σας εύχομαι να νιώθετε κάθε μέρα όπως εγώ σήμερα.

Το μπλογκ θα παραμείνει ροζ για όσο καιρό διαρκεί η καψουροκατάσταση.

Η Καψουροκοκκινοσκουφίτσα

(Υ.Γ. Δεν του λέω τίποτα για το μπλογκ μου, αυτά είναι μεταξύ μας. Μη διαβάσει και το σημερινό και ρεζιλευτώ τελείως. Όχι δηλαδή να παίρνει και αέρα από τις δύο ημέρες το πουλάκι μου)

Με τα πολλά δεν έχουμε βρεθεί ακόμη γιατί δούλευε - είπε - Παρασκευή και Σάββατο κι εγώ είχα γάμο και βάφτιση να πάω την Κυριακή. Αναμένω, αλλά όχι για πολύ. Μετά θα ξενερώσω κι από δω παν κι οι άλλοι. Συγνώμη παιδιά, φοβάμαι ότι αυτό θα καταλήξει το πιο σύντομο love affair στον κόσμο. Όταν έχω νέα θα τα ανακοινώσω και σε εσάς.

Nα προσέχεις φιλαράκι μου

2009-11-04T21:54:00.002+02:00

Μη μου γαμάτε την καρδιά, είμαι παιδί ακόμα...
Για το φίλο Χ, που φεύγει απόψε για να ζήσει σε άλλη χώρα κι αυτό είναι το αγαπημένο του τραγούδι. Θα μου λείψεις πολύ, αλλά θα είμαστε πάντα ένα κλικ μακριά

Ναι, το ποστ της τεμπέλας

2009-11-03T13:33:00.002+02:00

Δικαιολογούμαι όμως, έτσι δεν είναι; Με τόσο ωραίο λάιβ; Ε; Ε; Καλή σας μέρα!

Όχι το ποστ της τεμπέλας

2009-11-02T11:07:00.005+02:00

Καλή μέρα, καλή εβδομάδα και καλό μήνα φίλοι μου! (Κοιτάξτε τι ωραία που ακούγονται τρεις ευχές σε μία πρόταση). Ελπίζω το Σαββατοκύριακό σας να λιώσατε κι εσείς στους καναπέδες όπως εγώ, ειδάλλως να φύγατε για ωραία διήμερα ή για ατελείωτες βόλτες με τους δικούς σας ανθρώπους, αψηφώντας το κρύο που άρχισε να μας δείχνει τις προθέσεις του για φέτος.

Σήμερα σκεφτόμουν να αναρτήσω το ποστ της τεμπέλας. Ξέρετε, εκείνο που επειδή δεν έχω έμπνευση, αλλά θέλω πολύ να γράψω για να επικοινωνήσω μαζί σας, ας πούμε για το καλό της εβδομάδας, ανεβάζω ένα βίντεο, ένα ωραίο κατά τη γνώμη μου τραγουδάκι και τέλος. Καθόλου μεμπτό, αλλά λίγο βρε παιδί μου. Λίγο κι εύκολο. Τελικά αντιστάθηκα στα ταπεινά μου ένστικτα και βρήκα θέμα να ασχοληθώ. Ιδού:

Τελευταία με έχει πιάσει μια εργασιομανία, όχι αδικαιολόγητα βέβαια, γιατί οι δουλειές τρέχουν ανελέητα κι από πίσω τους τρέχω κι εγώ. Το βράδυ της 28ης Οκτωβρίου, είχα βγει για καφέ με μια φίλη μου που συμπτωματικά μένει κοντά στο γραφείο μου. Αφού γυρνούσαμε κι ήμουν έτοιμη να φύγω για το σπίτι μου, σκέφτηκα "Και δεν πετάγομαι λίγο από το γραφείο να δω κάτι χαρτιά που έχω αφήσει; Μισή ωρίτσα μόνο και έφυγα". Αμ δε; Μόλις ήρθα εδώ κι άνοιξα λίγο τον υπολογιστή να χαζέψω, με έπιασε μια χαρά και μια δημιουργικότητα κι άρχισα να συντάσσω μια έφεση. Όταν ξανακοίταξα το ρολόι μου, ήταν πέντε και μισή το πρωί (;). Τα μάζεψα γρήγορα γρήγορα και ξεκίνησα να προλάβω το πρώτο πρωινό δρομολόγιο του μετρό. Και το πρόλαβα. Και ενώ νόμιζα ότι θα είναι άδειο, τι είδαν τα ματάκια μου; Μια ολόκληρη διμοιρία ανθρώπων είχαν αρχίσει τη μέρα τους ή τελείωναν την προηγούμενη, από όσο μπορούσα να συμπεράνω από το ντύσιμο και την έκφραση των "ξενύχτηδων" (Αχ, αυτούς πόσο τους ζήλεψα!).

Κατεβαίνοντας στο μετρό του Αιγάλεω και περιμένοντας το λεωφορείο για το σπίτι μου, ώρα 6 το πρωί, πίσσα σκοτάδι ακόμη έξω, διαπίστωσα ότι γύρω μου ο κόσμος πλήθαινε. Τι υπέροχο μωσαϊκό ήταν αυτό! Ζευγαράκια και παρέες που γυρνούσαν από μπαρ, γιαγιάδες που έχοντας μαζί το εργόχειρό τους πήγαιναν να φυλάξουν τα εγγονάκια τους, γιατί οι γονείς τους δούλευαν, έφηβοι που ξεκινούσαν τη μέρα τους στο γυμναστήριο από νωρίς, στρατιώτες που περίμεναν το δρομολόγιο για το στρατόπεδο, άλλοι αξιωματικοί με γυαλιστερές στολές και ύφος χιλίων καρδιναλίων, οικιακές βοηθοί που μιλούσαν στη γλώσσα τους χαρούμενες και ζωηρές, "πεταλούδες της νύχτας" που τέλειωσαν τη βάρδια και πήγαιναν για ύπνο, μεθυσμένοι παππούδες που δεν μπορούσαν να σταθούν όρθιοι σχεδόν, ταξιτζήδες στη σειρά, μικροπωλητές, και μέσα σε όλους αυτούς κι εγώ, να μπορώ να τους παρατηρώ αόρατη. Το καλό της μεγάλης πόλης, αν θέλεις να χαθείς, εύκολα χάνεσαι μέσα στο πλήθος. Αν είχα μια φωτογραφική, θα είχα τώρα πολλές πολλές φωτογραφίες. Αλήθεια σας το λέω, όλη η εικόνα μου άρεσε πολύ. Γενικά μου αρέσει να νιώθω ότι δραπετεύω, ότι βγαίνω από τον κανονικό τρόπο ζωής μου και απολαμβάνω να μου συμβαίνει κάτι "έκτακτο", έξω από τα συνηθισμένα, όπως το παραπάνω. Νιώθω ότι μπορώ να αναπνεύσω πιο ελεύθερα. Και ο παλμός της πόλης εκείνη την ώρα ήταν τελικά πολύ πιο δυνατός από όσο μπορούσα να φανταστώ κι ας ήταν καθημερινή, κι ας ήταν ώρα δύσκολη.

Αυτή η πόλη πραγματικά ποτέ δεν κοιμάται.

Προσκλητήριο

2009-10-23T18:01:00.005+03:00

Κλέβω σήμερα. Αποφάσισα να δημοσιεύσω την ίδια ανάρτηση και στα δύο μπλογκ μου. Δεν ξέρω γιατί είμαι περίεργη να δω πώς θα λειτουργήσει στην "φωτεινή" και στην "σκοτεινή" πλευρά. Θέλω όμως να μάθω.

Ειλικρινά δεν μπορώ να σε καταλάβω.Ειλικρινά όμως.

Πού κρύβεσαι; Δεν έρχεσαι ποτέ, συνέχεια με στήνεις. Κι όλο μένω να τουρτουρίζω στο παγκάκι της πλατείας.
Φταίω κι εγώ. Νοερά σε παρακάλεσα

- να είσαι πιο έξυπνος από μένα, γιατί αλλιώς βαριέμαι

- να ξέρεις να φλερτάρεις

- να είσαι τρυφερός

- να μη βιάζεσαι

- να έχεις υπομονή, γιατί έχει περάσει πολύς καιρός

- να σου αρέσει που (ακόμη) κοκκινίζω

- τα μάτια σου να με αγκαλιάζουν

- να μου κάνεις εκπλήξεις
- να έρχεσαι να με παίρνεις από τη δουλειά για ρομαντζάδα και σινεμά

- να με εξιτάρεις

- να με αφήνεις να σε ερωτεύομαι και να σου αρέσει

- να γελάς με τα αστεία μου

- να γελάς με τις νευρώσεις μου

- να τραγουδάς (όχι φάλτσα όμως, δεν αντέχω)
- να μη ρωτάς χαζά στο σεξ
- αν πρέπει να σκέφτεσαι τη Μόνικα Μπελούτσι, να μη μου το λες - το καταλαβαίνω και μόνη μου
- να με αφήνεις να κάνω λάθη και μετά να κλαίω στον ώμο σου χωρίς να με κοροϊδεύεις
- να με κερνάς μαλλί της γριάς
- να μη ντρέπεσαι να δακρύσεις μπροστά μου

Κι εσύ τώρα τρόμαξες ε; Γι' αυτό δεν έρχεσαι. Κι όλο μου στέλνεις στο δρόμο μου κάτι κακέκτυπά σου για αντανάκλαση. Να τα κάνω τι; Ούτε ένα τόσο δα κύτταρο φαιάς ουσίας δεν αξίζουν να σπαταλάω για αυτούς.

Σοβαρέψου σε παρακαλώ κι έλα.Έχουμε πολλά να πούμε. Πρώτα όμως πρέπει να με γνωρίσεις.

(Κερνάω και γλυκό - φράουλα)

Για σας 2

2009-10-18T12:33:00.001+03:00

Σας ευχαριστώ πολύ

Για σας

2009-10-17T09:00:00.013+03:00

(Update: Ρύθμισα την ανάρτησή μου σαν προγραμματισμένη να δημοσιευτεί το πρωί του Σαββάτου με σκοπό να χρωματίσω όλα τα ονόματά σας μέχρι τότε. Όμως την Παρασκευή έπεσε τόοοοση δουλειά, που έφτασα σπίτι στις 2 το πρωί περίπου και δεν πρόλαβα ούτε link ούτε χρωματάκια. Το διορθώνω λοιπόν τώρα. Να είστε καλά)

Μέντορα Κηπουρέ ,

Πουαντερί μου,

Μάτα μου,

Παπαρούνα,

θεία Λένα,

Παναγιώτα,

Χρυσούλα μου,

auburn Kate,

Olga,

NέλληΝέζη (όλο μαζί),

Κοπτοραπτού,

Λασπολόγε με τα ωραία μας,

Κατερίνα ηρωίδα που τον αντέχεις,

matriga,

Aρχοντία,

Dorothy μου γλυκιά,

Δημιουργία απίστευτη,

Μαρία μου Σαλονικιά,

Καλέ μου Κακέ λύκε,

George (αδικαιολογήτως απών),

Πιπίτσα μου παραπονιάρα,

Aspa,

Κωλόγρια,

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS,

neni,

αχτίδα φωτεινή,

di-ne-tou,

everything53,

TheNextBeautifulDay,

b. kalamiotis,

nek,

stavroulazerva μου,

Marina,

deryLove,

Konstantine,

Μάγισσα Κίρκη,

Roadartist,

Fri χαμογελαστή,

Μαρία μου Αθηναία πια,

Eleni Dafnidi,

Πασχαλίνα,

Ράνια,

mamadalton,

provato,

Carina,

Dorothea,

Polykarpe,

IZA,

ΛΕΩΝ,

if.. ιγένεια,

Lina,

ΕΛΕΝΑ-ΠΟΛΥΧΡΩΜΑ ΟΝΕΙΡΑ,

ΜΑΡΙΒΙΛΗ ΚΑΙ ΦΡΕΝΤΥ,

Λετα,

M λατρεμένη,

Xrhsto Frik,

prozak,

an-upomoni,

twinkle,

Άννα,

dirtyoldwoman,

MAD,

Τζίνα,

ολα θα πανε καλα...,

ΠΡΑΣΙΝΗ ΚΛΩΣΤΗ ΔΕΜΕΝΗ,

Spy'ce Daughter,

Spy,

ria,

Vassilis,

Αγγελική,

Fidget Rainbowweb,

theorema,

inmusiclost,

Aggele Spyrou,

Savvina,

Ευρύνοε,

Τουρνέ στα νησιά,

Trelle_tou_xoriou,

Iosif,

sotostips,

Tyler Durden,

xaroulita,

Πέτσες,

panic-gr,

hamomilaki,

Βίκυ Παπαπροδρόμου,

VASILIKI,

MaTador,

Little Red Riding (αντίπαλό μου δέος :))),

Παλαβιάρα,

beelovers,

GEFI,

Γιάννη Παππά,

Δέσποινα,

MEROPI,

John,

Έλενα,

Εύα Παραδείσου,

SIMPHONY,

Αστροσυμμορίτες,

asteri,

Ανεμοδούρα,

Νiko,

Μαρια τραγουδιστή,

drosostalitsa,

Αντιγόνη,

Κατερινα,

άγνωστοι/ανώνυμοι φίλοι

(πω πω, κοίτα πόσοι είμαστε!),

αυτή η ανάρτηση είναι αφιερωμένη σε εσάς. Που περάσατε την πόρτα μου, με διαβάσατε, κάποιοι αφήσατε και σχόλια και ακόμη αφήνετε, με λίγα λόγια, επειδή με κάνατε πολύ μα πολύ χαρούμενη και μου ανοίξατε καινούριους δρόμους επικοινωνίας. Που με μάθατε λίγα από αυτά που ξέρετε. Που μοιραστήκατε δικά σας πράγματα μαζί μου. Που με αφήσατε να είμαι ο εαυτός μου. Είμαστε ακριβώς ένα χρόνο, 119 αναρτήσεις και 82 αναγνώστες μετά από τη μέρα που καθισμένη στην ίδια καρέκλα στο γραφείο μου, χωρίς να ξέρω την τύφλα μου από blogging, ξεκίνησα τούτο εδώ το πείραμα, λίγο σαν παιχνίδι. Και δεν το μετάνιωσα στιγμή. Σας ευχαριστώ που με κάνατε καλύτερο άνθρωπο. Να ξέρετε ότι κι εγώ με τη σειρά μου όσο προλαβαίνω και μπορώ, σας παρακολουθώ και πού και πού, όταν έχω κάτι να πω, σχολιάζω κιόλας.

Εύχομαι να τα λέμε ακόμη και του χρόνου που θα γράφω πάλι τέτοια ανάρτηση.

Πολλά φιλιά σε όλους

Κοκκινοσκουφίτσα

Νιε νιε νιε!

2009-10-12T15:14:00.001+03:00

Για την ανηψούλα μου σας έχω ξαναμιλήσει. Ότι είναι ένα κουκλί ζωγραφιστό σας το έχω πει. Ότι ξημεροβραδιάζομαι συχνότατα στο σπίτι της, το υποψιάζεστε. Τώρα μάλιστα που χρόνισε και έβγαλε και τα πρώτα της δοντάκια, είναι τρισχαριτωμένη φατσούλα.

Σκηνή: Το Σάββατο ήμασταν με την αδελφή μου στο διαμέρισμα της ξαδέλφης μου. Χαζολογούσαμε ωραιότατα, ώσπου η εξαδέλφη αποφάσισε να μας κάνει επίδειξη της καινούριας κατάκτησης της μικρής. Τη ρωτάει λοιπόν:

-Μπέμπα μου, είσαι καλό κοριτσάκι;

Και ακούω έκπληκτη τη μπέμπα να απαντάει

-Νιε! (Όχι ναι, νιε!)

Πάθαμε πλάκα κι εγώ και η αδελφή μου. Ήταν η πρώτη ολοκληρωμένη λέξη που έβγαινε από το στοματάκι της με νόημα και συνείδηση. Από εκεί και πέρα αρχίσαμε να την κατακλύζουμε με ερωτήσεις. Άλλο που δεν ήθελε κι εκείνη, μάλλον νόμιζε από την προσοχή που δείχναμε, έλεγε κάτι πολύ σπουδαίο και να τα ναζάκια, και δώστου να μας επιδεικνύει το κουτσοδόντικο χαμογελάκι της:

- Μπέμπα την αγαπάς τη μαμά; - Νιε!

- Μπέμπα σου αρέσει το φαγητό; - Νιε!

- Θέλεις να πάμε βόλτα; -Νιε!

- Μπέμπα μου δανείζεις πεντακόσια Ευρώ; - Νιε!

Και το θεϊκό by my sister:

- Μπέμπα όταν μεγαλώσεις θα γίνεις στριπτιτζού;

Και πριν προλάβει να αντιδράσει η άμοιρη μάνα, ακούγεται η μικρή, με φωνή ολοκάθαρη και βροντερή βροντερή:

- Νιε νιε νιε!!!

(;;;;;)

Σε παρακαλώ διάβασέ το

2009-10-09T16:48:00.007+03:00

Το τελευταίο βράδυ της ζωής της, η μητέρα μου ήταν αγνώριστη. Είχε πρηστεί σε σημείο απελπισίας και η φωνή της έβγαινε σε κάτι φθόγγους ακατάληπτους. Θυμάμαι με πίκρα ότι από μέσα μου την ειρωνευόμουν για αυτό. Δεν είχα συνειδητοποιήσει την σοβαρότητα της κατάστασης μάλλον. Πρώτη φορά την έβλεπα σε τέτοια κατάπτωση κι η πλήρης παράδοσή της με έκανε να αισθάνομαι αμηχανία, φόβο και την αποστροφή για ό,τι θεωρούμε πιο αδύναμο από εμάς. Ή μπροστά στην υποψία του θανάτου. Τα παιδιά ειδικά είναι αμείλικτα σε τέτοιες περιστάσεις.

Βέβαια δεν έφταιγα μόνο εγώ. Το θέμα ήταν ταμπού τότε, δεν το συζητούσαν με μένα και την αδελφή μου, "αυτά τα πράγματα δεν είναι για μικρά παιδιά". Στο σκοτάδι λοιπόν. Να μην σε προετοιμάζει κανείς για αυτό που έρχεται. Να μην μπορείς να αρθρώσεις το όνομά του. Αντίθετα, να σε αποκοιμίζουν από τον περίγυρο με δήθεν τάχα εξηγήσεις, με άλλα αντί άλλων κουβέντες. Γιατί τα μικρά παιδιά δεν κάνει να ξέρουν. Γι' αυτό.

Στις 22 Νοεμβρίου 1989, μια ηλιόλουστη ζεστή μέρα, η μητέρα μου έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 45 ετών, από μεταστατικό καρκίνο του μαστού. Όχι, γιατί να ωραιοποιούμε τις καταστάσεις, δεν έφυγε από τη ζωή, πέθανε μέσα σε φριχτή ταλαιπωρία. Έζησε τα τελευταία της χρόνια μπαινοβγαίνοντας σε νοσοκομεία, κέντρα χημειοθεραπείας, έχασε τα μαλλιά της, κάτι το οποίο τη γέμιζε πάντα ντροπή, λες κι έφταιγε εκείνη, και κυκλοφορούσε πάντα με ένα μαντήλι στο κεφάλι μέσα στο σπίτι και με μια καστανή περούκα όταν έβγαινε έξω. Έχασε και το στήθος της, η μαστεκτομή ήταν η πιο διαδεδομένη και σχεδόν η μόνη λύση εκείνα τα χρόνια. Θυμάμαι τις βάτες που χρησιμοποιούσε για να μη φαίνεται το κενό. Αν ήταν τώρα εδώ, θα με μάλωνε άσχημα που γράφω τέτοιο πράγμα (αχ ρε μάνα πού είσαι να με μαλώσεις!), αλλά πρέπει. Σταδιακά έχανε τις δυνάμεις της, το χρώμα της, το ηθικό της. Κρυφά. Φύσει κοκέτα και με αξιοπρέπεια σπάνια, δεν θα επέτρεπε ποτέ στον εαυτό της να φανεί τι περνούσε, ούτε σε εμάς ούτε στους γνωστούς της. Ακόμη και σήμερα μόνο να μαντεύω μπορώ πόσα πρέπει να υπέμεινε για να μην τρομάξουμε εμείς. Το φόβο, την απελπισία, τον πόνο, τη μάχη με το χρόνο που λιγόστευε, να προλάβει να μας δει, να μας μεγαλώσει, να μην αφήσει τον άντρα και τα παιδιά της μόνα. Την απορία "γιατί σε μένα;", ίσως την κούραση, την απογοήτευση που ο εχθρός δεν υποχωρούσε αλλά προέλαυνε ακάθεκτος, τη σιχαμάρα μετά από τόσους γιατρούς, τόσες διαφορετικές αγωγές χωρίς αποτέλεσμα. Την κάθε μάταιη ελπίδα που πουλούσαν τσαρλατάνοι κομπογιαννίτες, θησαυρίζοντας πάνω στον πόνο των ανθρώπων. Το να μην μπορεί να ελέγξει τις συμβαίνει στο σώμα της, γιατί στρέφεται ο εαυτός της εναντίον της. Να μην μπορεί να φροντίσει τις ανάγκες της. Να βλέπει στα μάτια των άλλων τον οίκτο και τη λύπη, που σε καταδικάζουν στη λήθη πριν ακόμη χαθείς. Μπορεί και την ενοχή της κληρονομιάς που ίσως άφηνε στα κορίτσια της (τόσα ήξεραν στην εποχή της μητέρας μου, τόσα έλεγαν, ότι οι απόγονοι των καρκινοπαθών είναι γονιδιακά προκαθορισμένο ότι θα νοσήσουν - ΜΥΘΟΣ!!!).

Μέχρι σήμερα δεν έχω μια καθαρή εικόνα για την πορεία της ασθένειας της μητέρας μου. Ξέρω τα πράγματα σε γενικές γραμμές. Δεν υπάρχουν και πολλοί που θα μπορούσαν να με διαφωτίσουν και όσοι θα μπορούσαν ξέρω ότι θα πονέσουν πολύ μιλώντας μου και το αντίτιμο της γνώσης αυτής είναι πολύ βαρύ για να τους υποχρεώσω να το πληρώσουν.

Όμως από μικρή ψαχνόμουν. Πρέπει να είμαι η μοναδική 20χρονη που πήγε στο Μεταξά για προληπτική εξέταση και ψηλάφιση, γιατί είχα βρει ένα λίπωμα, όπως τελικά αποδείχθηκε, στη μασχάλη μου. Αυτοεξετάζομαι κάθε μήνα από τότε που αδιαθέτησα. Έχω αναρτήσει τις οδηγίες στην άκρη του καθρέφτη μου, για να τις βλέπω πάντα και να σιγουρεύομαι ότι κάνω σωστά την εξέταση. Κάνω μαστογραφία από τα 25 μου κάθε 5 χρόνια. Ενημερώνομαι για τους επιβαρυντικούς παράγοντες κινδύνου, ιδίως στην περίπτωσή μου. Στα 31 μου εγώ και η αδελφή μου υποβληθήκαμε σε εξέταση έκπλυσης γαλακτοφόρων αδένων (ductal lavage), η οποία μπορεί με αρκετά ασφαλή τρόπο να προβλέψει μεταξύ άλλων αν πρόκειται να νοσήσουμε από καρκίνο του μαστού μέσα στα επόμενα π.χ. 10 χρόνια. Ψάξτε το αν θέλετε περισσότερο στο internet. Παρακολουθώ τις σχετικές οργανώσεις, αν και δεν συμμετέχω ενεργά, όπως θα ήθελα. Έχω τα μάτια και τα αυτιά μου ανοιχτά. Ναι, μπορεί να πείτε ότι είμαι υπερβολική. Γιατί όμως;

ΓΙΑΤΙ ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ Η ΚΟΡΗ ΜΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΜΕ ΔΕΙ ΟΠΩΣ ΕΙΔΑ ΕΓΩ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ. ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ. ΤΟ ΕΧΩ ΟΡΚΙΣΤΕΙ ΑΥΤΟ. ΠΟΤΕ

Και στην εποχή μας δεν υπάρχει δικαιολογία για κάτι τέτοιο. Όταν η μητέρα μου διαγνώστηκε, η τεχνολογία και η ιατρική επιστήμη δεν βρίσκονταν στα σημερινά επίπεδα και δεν μπόρεσαν να της παράσχουν τελικά θεραπεία. Δεν υπήρχε τίποτα άλλο που θα μπορούσε να κάνει. Όμως σήμερα, με τόση ενημέρωση από όλα τα ΜΜΕ, με τόσα μέσα και τρόπους πρόληψης και ίασης, κάθε γυναίκα που δεν ασχολείται με την υγεία της, με τον εαυτό της, ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ, ΑΚΥΡΗ ΚΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ. Ναι, επικίνδυνη. Η ΠΡΟΛΗΨΗ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ, να το πάρουμε όλοι απόφαση. ΠΡΕΠΕΙ να έχουμε χρόνο για εξετάσεις, ΠΡΕΠΕΙ να επαγρυπνούμε, ο καρκίνος δεν κάνει διακρίσεις, μπορεί να συμβεί στον καθένα μας. Ναι, όχι στην καθεμία μας μόνο, στον καθένα μας. Ο καρκίνος του μαστού, έστω και σε ένα μικρό ποσοστό, της τάξης του 1% νομίζω του πληθυσμού, πλήττει ΚΑΙ ΑΝΔΡΕΣ.

ΑΝ ΛΟΙΠΟΝ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΕΤΕ ΓΙΑ ΕΣΑΣ, ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΖΩΗ, ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ. ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΤΑ ΒΛΕΠΕΤΕ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΑΦΗΝΕΤΕ ΠΙΣΩ ΣΑΣ ΡΑΓΙΣΜΕΝΕΣ ΨΥΧΕΣ.

Υ.Γ. Το σημερινό ποστ είχα σκοπό να το προσέξω ιδιαίτερα, να το "χτενίσω" και να το κάνω όσο πιο κοφτό, λιτό και απαλλαγμένο από περιττούς μελοδραματισμούς γίνεται. Τελικά δεν τα κατάφερα, η προσωπική μου εμπλοκή στο θέμα με καθιστά μη ουδέτερο παρατηρητή.

Ο Κηπουρός, η Κατερίνα από το Λασπότοπο και η Μάτα έχουν ήδη αναρτήσει πολύ καλύτερα ποστ από το δικό μου για το ίδιο θέμα με αφορμή τον μήνα Οκτώβριο, που είναι αφιερωμένος στην πρόληψη κατά της μάστιγας που ονομάζεται Καρκίνος του Μαστού, σας παραπέμπω λοιπόν σε αυτά με τις ευχαριστίες μου για την ευαισθησία τους. Εγώ είχα μόνο την προσωπική μου εμπειρία να καταθέσω, μήπως και καταφέρω να ξυπνήσω μερικές και μερικούς από εμάς που πιστεύουν ακόμη στη δοξασία "Σε μένα δεν πρόκειται να συμβεί" ή θεωρούν το θέμα αστείο. Δεν είναι καθόλου αστείο. ΜΙΚΡΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕΝΟΥΝ ΟΡΦΑΝΑ ΚΑΙ ΤΡΑΥΜΑΤΙΖΟΝΤΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΑΝΕΠΑΝΟΡΘΩΤΑ. ΜΗΝ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΨΕΤΕ ΠΙΑ.

Συγνώμη για το θλιβερό σημερινό σεντόνι, όμως έπρεπε να τα γράψω για όλους μας, για μένα και για σας. Σας παρακαλώ, προσέχετε την υγεία σας.

Καλό Σαββατοκύριακο.

Το κοριτσάκι

2009-10-06T15:39:00.003+03:00

Α, όλα κι όλα, σήμερα κερνάω. Όχι μόνο για τον πατέρα μου, που βγήκε από το νοσοκομείο πιο Duracell από ποτέ κι εμάς μας βγαίνει η γλώσσα να τον κυνηγάμε, αλλά γιατί.... Τι να σας λέω!
Σήμερα το πρωί, αλειμμένη επαγγελματική υποχρέωση με οδήγησε στο δρόμο προς το Ειρηνοδικείο Κορωπίου. Αμα δεν έχεις αυτοκίνητο, όπως μουα, παίρνεις το μετρό αχάραγα, κατεβαίνεις στο σταθμό Κορωπί, κι από κει κάνεις το σταυρό σου να μην μπλέξεις τις αφετηρίες και να βρεις τη σωστή για να σε πάει το λεωφορείο στη στάση Παρακράτημα (εκεί κοντά είναι κι ο Συνεταιρισμός Οίνου, να πάτε αν σας δοθεί ευκαιρία, έχει καταπληκτικό αρετσίνωτο χύμα και σούπερ κοκκινέλι σε εξευτελιστικές τιμές).
Στην είσοδο του δικαστηρίου είχα ραντεβού με μια συνάδελφο. Από αυτές τις γυναίκες που με κάνουν να νιώθω κόμπλεξ κατωτερότητας κάθε φορά που συναντιόμαστε. Μικρότερη από εμένα, αλλά με έναν αέρα κι ένα τουπέ αξιοπρόσεχτα. Νύχι, μαλλί, βάψιμο, ντύσιμο, όλα στην τρίχα, λες και κοιμάται και ξυπνάει μέσα σε ινστιτούτο καλλονής. Πάω στοίχημα ότι και στις 5 η ώρα το πρωί, αυτή είναι ατσαλάκωτη κι έτοιμη να καταπλήξει τα πλήθη. Εν αντιθέσει με μένα, που την είχα δει σήμερα εκδρομή εργασίας, και ήμουν αμελώς ατημέλητη κι ολιγον χύμα.
Η συνάδελφος σήμερα έχει έξτρα δόση ξινίλας, λες κι είμαι ένα κοσμικό μόριο σκόνης που θέλει να αποτινάξει από το πέτο της όσο πιο γρήγορα γίνεται. Εγώ από την άλλη, είμαι μες την καλή χαρά και δεν με ενοχλεί τίποτα, το διασκεδάζω κιόλας λίγο που σπαταλάει το χρόνο της να πουλάει μούρη ακόμη και σε μένα, να προσπαθεί να φανεί μεγαλύτερη και σοφότερη, αντί να σαχλαμαρίσουμε λίγο, να πιούμε και κανένα καφέ. Κοντεύουμε να τελειώσουμε τη δουλειά μας και πάμε για φωτοτυπίες στον 2ο όροφο του Ειρηνοδικείου.Κι αποφασίζει να βγάλει την Κρουέλλα και μπροστά στην υπάλληλο του φωτοτυπικού, που έχει α) δύο χέρια β) ένα μηχάνημα γ) και τριακόσιους πελάτες να εξυπηρετήσει. Κι ακούω ξαφνικά τη φωνή της συναδέλφου να στριγγλίζει "Τι θα γίνει κυρία μου, πόση ώρα πια θα περιμένω, είμαι δικηγόρος και προηγούμαι, δεν το ξέρετε;" Οπότε το ίδιο ξαφνικά ακούω και την φωτοτυπικού (ωραία λέξη ε;) να της απαντάει "Κυρία μου, αν έχετε πρόβλημα με τα πόδια σας, γιατί δεν πάτε πιο δίπλα να καθίσετε, να σταματήσετε να μας ταράζετε κιόλας πρωινιάτικα; Κι άλλοι περιμένουν, να, δέστε εδώ ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ, στην ουρά είναι κι αυτή, αλλά δεν παραπονιέται, όλο χαμόγελο είναι!Κι ούτε δέκα κιλά πάστωμα στη μούρη, ούτε τίποτα! Ορίστε, φυσική και γελαστή! Έλα εδώ χρυσό μου, πες μου τι θέλεις!"
ΠΑΙΔΙΑ, ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ ΗΜΟΥΝ ΕΓΩ!!! ΑΧΑΧΑΧΑ! Κι ας της έριχνα και μια πενταετία τουλάχιστον της συναδέλφου! Η οποία το πήρε κάπως βαριά, κατάπιε τη γλώσσα της και βιάστηκε μετά να φύγει άρον άρον, χωρίς να μου προτείνει να με πάει έστω μέχρι το μετρό με το αμάξι της. Πολύ το διασκέδασα! Σε καλό να μας βγει!

2009-10-02T15:32:00.003+03:00

Πριν δέκα λεπτά, πήρα το πιο υπέροχο τηλεφώνημα των τελευταίων μηνών. Το κινητό μου χτύπησε, έδειξε τον αριθμό του σπιτιού μου στην αναγνώριση και όταν απάντησα, άκουσα τον πατέρα μου να μου μιλάει! "Κόρη τι κάνεις";

ΒΓΗΚΑΜΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΒΓΗΚΑΜΕ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ!!! Από εδώ και εμπρός πιστεύω ότι τα πράγματα θα καλυτερεύουν.

Σας ευχαριστώ όλους σας και πάλι για τη φροντίδα και την έγνοια σας, που βοήθησε να αναρρώσει τόσο γρήγορα ο μπαμπαΓιάννης.

Συγχωρήστε με, φεύγω, με έχουν πάρει και κάτι ζουμιά περίεργα τώρα. Να είστε καλά και ΚΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!

Πού να την ανοίξουμε τη βρυσούλα;;;

2009-09-30T11:13:00.009+03:00

Θέλω να σας ευχαριστήσω όλους για την θετική ενέργεια που μου δίνατε μέσα από τα σχόλιά σας τελευταία και για τη συμπαράστασή σας στα προβλήματα υγείας που τα άτιμα συνεχίζουν να μας κατατρύχουν, αλλά πού θα πάει, δεν θα το βάλουμε κάτω εμείς, εκείνα θα το βάλουν κάτω στο τέλος. Για αλλαγή, αποφάσισα σήμερα να σας διηγηθώ πώς πέρασα το προχθεσινό απόγευμα, και ή που θα λυθείτε στα γέλια ή που θα με συμπονέσετε ακόμη πιο πολύ την Κοκκινοσκουφίτσα - σβουρίτσα. Αφήνω την επιλογή σε εσάς.

Η αδελφή μου έχει αγοράσει ένα σπίτι στην περιοχή που μένουμε, σκεφτήκαμε λοιπόν να το νοικιάσουμε και να εισπράττει κι ένα εισόδημα. Ανέλαβα τα διαδικαστικά, αγγελίες, συνεννοήσεις, και τα συναφή. Στα μέσα Σεπτεμβρίου, μετά από πολλά ραντεβού με υποψήφιους ενοικιαστές, κι αφού είχανε δει τα μάτια μας όλα τα πιθανά κι απίθανα (μια κοπελιά με ρώτησε όταν της έδειχνα το σπίτι αν διαθέτει ειδική μόνωση η ταράτσα κατά των εντόμων), καταλήξαμε να "δώσουμε τα χέρια" με ένα νεαρό σχετικά ζευγάρι που μετακόμιζε στην Αθήνα από το νησί που έμεναν μέχρι τότε. Συμπαθέστατοι, αν και λίγο επισφαλείς οικονομικά, αφού έρχονταν στην πόλη για να κάνουν μια νέα αρχή, τέλος πάντων ο καλοπροαίρετος και ρομαντικός άνθρωπος μέσα μου νίκησε τον δικηγόρο και το κλείσαμε.

Το ζευγάρι θα επέστρεφε στο νησί για να πακετάρει και θα ερχόταν να εγκατασταθεί πια στο διαμέρισμα στα τέλη του μήνα το αργότερο, αφού έπρεπε να παραδώσουν το σπίτι που έμεναν μέχρι τότε. Στο ενδιάμεσο, κι ενώ ήδη ο πατέρας μου ήταν στο νοσοκομείο κι εγώ με την αδελφή μου στα πρόθυρα νευρικής κρίσης, εργάτες δούλευαν στο διαμέρισμα για να στρώσουν πλακάκια, να βάψουν, να καθαρίσουν, γενικά να ετοιμάσουν το χώρο. Δεν το συζητάμε, κακός χαμός. Τέλος πάντων, βάζουμε μια σειρά, λέμε δόξα τω Θεώ, είμαστε εντάξει.

Στις 24 του μήνα ειδοποιώ τον ενοικιαστή ότι μπορεί να έρθει από τις 29 και μετά να εγκατασταθεί. Μου απαντάει ότι θα έρθει το πρωί της 29ης Σεπτεμβρίου και όλα καλά. Στις 27 του μήνα με παίρνει όμως και μου λέει ότι τελικά βρήκε εισιτήριο και φορτωτική για το μεσημέρι στις 28 και ότι θα έρθει να ξεφορτώσει τα πράγματά του το ίδιο βράδυ και μετά θα ξαναφύγει καπάκι και θα γυρίσει μετά τις εκλογές. Α, και μήπως μπορώ να του βρω δύο μεταφορείς και κανένα γερανό για τη μετακόμιση; Ναι ρε φίλε, βεβαίως, τους έχω κρυμμένους στο υπόγειο, μην τυχόν και τους χρειαστείς ποτέ εσύ. Ή για το "ΕΚΤΕΛΟΥΝΤΕ ΜΕΤΑΦΟΡΕ" που διατηρώ με μεγάλη επιτυχία τα τελευταία χρόνια. Καλά λέω μέσα μου, μη συγχίζεσαι, όλα θα γίνουν. Τηλεφωνώ στον ξάδελφο Γιάννη που είναι μεταφορέας, μην ανησυχείς μου λέει, θα σου στείλω εγώ δυο παιδιά τζιμάνια, να κάνεις τη δουλειά σου στο άψε σβήσε. Ωραία, παίρνω τηλέφωνο τον ενοικιαστή, του το λέω, συμφωνεί, λαμπρά. Τηλεφωνώ κατόπιν στους μεταφορείς, ίδρωσα να συνεννοηθώ, να μιλάνε κάτι ελληνικά σαν τον Μάνο, αφού τελικά σε χοντρές γραμμές τα καταφέραμε, μετά έπρεπε να πάω να τους πάρω εγώ από το σημείο που θα βρίσκονταν, γιατί δεν είχαν μεταφορικό δικό τους. Το λέω στην αδελφή που είναι αυτοκίνητη, γκρινιάζει, ξαναγκρινιάζει, αλλά την ορισμένη ώρα ξεκινάμε. Κι εκεί έγινε το έλα να δεις. Πλησιάζοντας στη στάση που είχαμε δώσει ραντεβού, παίρνω στο κινητό τον ένα από τους εργάτες. Απαντάει, μου λέει περίπου πού είναι, και σταματάμε μπροστά τους. Εγώ μέχρι τότε το κινητό ανοιχτό και να μιλάω με τον τύπο. Ανοίγει τις πόρτες η αδελφή μου να μπουν στο αμάξι, αλλά λίγο τα μαυριδερά πρόσωπα, λίγο τα φτωχά ελληνικά, τρώει φλασιά κι αρχίζει να τους ρωτάει αγριωπα: "Ποιοι είστε; Ποιος σας έστειλε; Είστε αυτοί που περιμένουμε; Τον Γιάννη τον ξέρετε;". Εντωμεταξύ εγώ ακόμη να είμαι στο κινητό με τον έναν. Σας λέω για φοβερό μπέρδεμα. Να έχουν τρομάξει οι εργάτες, να ψελλίζουν ακατάσχετα "εμείς οκτώ, εμείς οκτώ (η ώρα εννοούσαν που είχαμε δώσει ραντεβού)", σου λέει πέσαμε πάνω σε τρελές που θέλουν να μας βιάσουν, να μας σκοτώσουν, να μας κλέψουν, εγώ να έχω μείνει άναυδη και να προσπαθώ να βγάλω άκρη. Τέλος πάντων, αφού αμφότερες οι πλευρές βεβαιώθηκαν για το who is who αλλήλων ένθεν κι ένθεν, πήραμε το δρόμο για το μικρό σπίτι στο σκοτάδι.

Φτάσαμε, ανεβήκαμε στον όροφο, ανοίξαμε πόρτες και φώτα και περιμέναμε όλοι τον νυμφίο σαν τις παρθένες της παραβολής (και σας διαβεβαιώ ότι ανάμεσά μας δεν υπήρχε ουδεμία παρθένα για δείγμα). Ο νυμφίος αρέσκεται να ταξιδεύει νωχελικά, οπότε μας ετίμησε με την παρουσία του με μία ώρα καθυστέρηση. Δεν πειράζει, άνθρωποι είμαστε, τα δρομολόγια των πλοίων φταίνε, και πάμε παρακάτω.

Σκηνή πρώτη: Πατάει το πόδι του ο ενοικιαστής στο σαλόνι και λέει "Α, μόνο εδώ έχετε φως;" και μου ξινίζει και τα μούτρα του. Του εξηγώ ότι όπως συζητήσαμε, τις ημέρες που θα λείπει θα βάλω καινούριες πρίζες στα υπολοιπα δωμάτια και θα είναι έτοιμο όταν επιστρέψει για τα καλά. Το δέχεται.

Σκηνή δεύτερη: "Α, τι μεταφορείς είναι αυτοί που βρήκες; Θα μπορούν να σηκώσουν τίποτα; Και το ασανσέρ είναι πολύ μικρό, ρε παιδί μου!". Οι μεταφορείς τον διαψεύδουν πανηγυρικά, το ίδιο και το ασανσέρ, και όλα τα πράγματα μπαίνουν στη θέση τους σε λιγότερο από μιάμιση ώρα. Πλάκα πλάκα, έχει αντοχές ο ανελκυστήρ, όχι αστεία! Μέχρι και ψυγείο - βουνό κουβάλησε!

Σκηνή τρίτη: "Α, αυτό εδώ το γρατζούνισμα έγινε στη μεταφορά, ε, καλά, τι να κάνουμε, δεν μπορούμε να τα έχουμε και όλα, αυτά γίνονται. Άμα δεν έχεις δικούς σου ανθρώπους...!!!". Εκεί δεν απαντώ τίποτα, μου έχει όμως ανέβει ήδη το αίμα στο κεφάλι. Ας τους έφερνες μαζί σου τους εργάτες, άνθρωπέ μου. Εγώ τι σου φταίω;;; Αλλά για να γλυτώσεις εσύ τον κόπο και τα χρήματά σου να τους βγάλεις εισιτήρια για Αθήνα, το φόρτωσες σε μένα. Τελικά, εγώ σου φταίω, έπρεπε να σου πω ότι δεν ξέρω πού να βρω μεταφορείς.

Σκηνή τέταρτη: Αφού έχουν ξεφορτωθεί όλα τα έπιπλά του, τα οποία μου εκθειάζει μια ώρα, που είναι από τη ΝΕΟSET, όλα καινούρια, τρομερά, φοβερά και υπέροχα, αφού τα κουζινικά μαγειρεύουν μόνα τους γκουρμέ δείπνο για διακόσα άτομα, έρχεται και η ώρα για το δια ταύτα. Ήτοι, να υπογράψουμε συμφωνητικό και να πάρω και τα χρήματα που έχουμε συμφωνήσει. Δεν μπορώ να πω, εκεί δεν είχα πρόβλημα με τον άνθρωπο. Με τους δικούς μου είχα πρόβλημα. Είχαμε συνεννοηθεί από πριν τι ενοίκιο θα ζητούσα, τι θα γράφαμε στο συμφωνητικό, πόσα χρόνια θα το νοικιάζαμε. Αμ δε! Όταν ήρθε η ώρα της υπογραφής, τότε έπαθαν όλοι Αλτσχάιμερ. Να με παίρνει η αδελφή μου έξαλλη, μετά να τηλεφωνώ στον πατέρα μου να επιβεβαιώσω τα νέα δεδομένα, μετά να τηλεφωνούν ξανά μανά όλοι σε μένα, ρεζίλι γίναμε στον χριστιανό, ο οποίος βέβαια δεν ήταν και τόσο χριστιανός, αφού κοίταξε να επωφεληθεί κι αυτός και να συμφωνήσουμε ενοίκιο σταθερό για τρία χρόνια. Ώπα ρε μεγάλε! Δεν φτάνει που δεν θα πάρω αύξηση παρά από τον τρίτο χρόνο και μετά, δεν φτάνει που σου έκανα σκόντο από το αρχικό ενοίκιο;

Τελειώνει ευτυχώς εκεί η βραδιά χωρίς άλλα απρόοπτα κι ανηφορίζω στο σπίτι μου τσακισμένη από την κούραση. Λέω, ωραία, προχωράμε τώρα. Μόνο που την άλλη μέρα παιδιά μου, με παίρνει τηλέφωνο ο ενοικιαστής από το νησί του, γιατί είχε θυμηθεί λέει κάποια πράγματα που θέλει να του φτιάξω μέχρι να γυρίσει. Όπερ: να αλλάξω τα "γλωσσάκια" στις δύο τζαμόπορτες στην κρεβατοκάμαρα. Να βάψω τα κάγκελα του μπαλκονιού με λαδομπογιά, που δεν χαλάει. Να αλλάξω το τζάμι στο παράθυρο της κουζίνας Ήταν βράδυ και δεν το είχε δει την προηγούμενη φορά αυτό. Και μιας και θα έρθει άνθρωπος για την κουζίνα, να βάλουμε και μια βρυσούλα στη βεράντα της. Πού να τη βάλουμε τη βρυσούλα; Εκείνος προτιμά αριστερά χαμηλά στον τοίχο, για να μην αφήνει γρατζουνιές. Τώρα τι να του πω, μου λέτε;;;; Μήπως να το μετανιώσω από τώρα, καλά καλά δεν στέγνωσε το μελάνι στο χαρτί;;;

Στον 3ο όροφο

2009-09-21T12:02:00.003+03:00

Βράδυ Σαββάτου στον 3ο όροφο του Αττικού Νοσοκομείου. Κάνει ψύχρα, αλλά τα παράθυρα στο θάλαμο μένουν μισάνοιχτα για να ανανεώνεται ο αέρας. Στο κρεβάτι 3 κοιμάται ο πατέρας μου. Δεύτερη νοσηλεία από τον Ιούνιο που έκανε το μπαϊ - πας, πέμπτο κατά σειρά νοσοκομείο που "επισκέπτεται" φέτος. Δεν βλέπει καλά, στην πραγματικότητα βλέπει διπλά τα είδωλα και νιώθει τρομερή αστάθεια. Μέσα σε μια στιγμή, βγαίνοντας από το ασανσέρ το μεσημέρι, ένα ξαφνικό τσακ κι έπαθε ό,τι έπαθε. Κι ακόμη δεν ξέρουμε τι είναι.

Κάθομαι σε μια καρέκλα δίπλα του και τον κοιτάζω κοιμισμένο. Κάτω από τη νοσοκομειακή κουβέρτα βρίσκεται ο μοναδικός άντρας στη ζωή μου που αγαπώ και με αγαπά με τόση δύναμη και αγνότητα. Και είναι πάλι τρωτός. Πάλι ευάλωτος. Φοβισμένος, πάω στοίχημα, εκνευρισμένος, αλλά ως συνήθως, είναι καπετάνιος κι ο καπετάνιος εγκαταλείπει τελευταίος το πλοίο και δεν χάνει το θάρρος του. Ρίχνω μια ματιά έξω από το παράθυρο. Έχει θέα πολύ όμορφη, πανοραμική και βλέπω τα χιλιάδες φωτάκια που δηλώνουν την παρουσία ανθρώπων από απέναντι. Δέντρα, συνέχεια δέντρα και απόλυτη ησυχία μέσα κι έξω. Η φύση τουλάχιστον στο Αττικό ησυχάζει. Ενστικτωδώς απλώνω το αριστερό μου χέρι στην παλάμη του που είναι ακουμπισμένη στο σεντόνι. Πιάνει τα δάχτυλά μου και τα σφίγγει δυνατά και δεν ξέρω να σας πω αν είμαι εγώ που δίνω κουράγιο σε εκείνον ή το αντίθετο. Τα μάτια του ακόμη κλειστά, με ρωτάει "Δεν έφυγες ακόμα; Πήγαινε να ξεκουραστείς. Συγνώμη που σας ταλαιπωρώ κι εσάς". Κι εγώ του απαντάω "Δεν έχω πουθενά καλύτερα να πάω. Κοιμήσου εσύ". Χαμογελάει, μάτια κλειστά, κι αποκοιμιέται πάλι. Γλιστράω σαν τον κλέφτη στον διάδρομο και φεύγω. Δάκρυα ατελείωτα τρέχουν κι εύχομαι μέσα μου συνέχεια και συνέχεια "Μη μου ξαναδώσεις ποτέ τίποτα άλλο, μη μου φέρεις τίποτα καλό, ό,τι κι αν σου ζητήσω, μόνο κάντον καλά¨".

Έξω σκοτάδι βαθύ. Με χτυπάει ο αέρας στο πρόσωπο και συνέρχομαι κάπως, έτσι δεν γίνομαι ρεζίλι στο φρουρό στην πύλη.

Πια νομίζω ότι όλα θα πάνε καλά. Όμως δεν μπορώ να μην αγανακτώ ρε παιδιά. Δεν μπορώ να μην αναρωτιέμαι "γιατί πάλι;". Δεν είμαι τόσο δυνατή.

Στενόχωρη η ανάρτηση σήμερα, αλλά ελπίζω ότι σύντομα θα γράψω κάτι πιο χαρούμενο. Μέχρι τότε, να προσέχετε τον εαυτό σας. Πολλά φιλιά

Απόψε επιτέλους είχαμε κάποια καλά νέα. Τουλάχιστον η αξονική που έκανε ήταν καθαρή. Τώρα μένουν ένας τόνος εξετάσεις, τον έχει αναλάβει ειδική νευρολογική ομάδα στο Αττικό και σίγουρα θα μείνει μέσα μερικές ημέρες, αλλά τώρα μπορούμε να είμαστε κάπως αισιόδοξη ότι η ζημιά είναι ελέγξιμη και δεν θα επεκταθεί. Τα συμπτώματά του αρχίζουν να υποχωρούν σιγά σιγά. Σας ευχαριστώ όλους για την αγάπη που μου δείχνετε και σας την ανταποδίδω. Να είστε όλοι πάντα καλά

Τελικά

2009-09-16T19:09:00.002+03:00

Δεν μου πάει καθόλου το γκρι. Με σκοτώνει.

Οδεύω αργά προς την τρέλα

2009-09-14T17:29:00.006+03:00

Καταρχήν, Χρόνια Πολλά στους Σταύρους και στις Σταυρούλες που γιορτάζουν σήμερα και ειδικά στη σταυρούλα που όσο να πεις της έχω ξεχωριστή αδυναμία.

Κατά τα άλλα, σήμερα μαμιέται ο Δίας στη δουλειά. Μακάρι να είχα άλλα 10 χεράκια και άλλα 8 ματάκια, μήπως και τα έβγαζα πέρα. Όλοι και όλα τρέχουν και ζητάνε λύση ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ. Μουαχαχα! Καλέ τι μας λες; Τώρα και για 20 λεπτά είναι ώρα χαλάρωσης. Και μιας και χαλαρώνουμε, ας ανεβάσουμε και μια ανάρτηση.

Ακούστε τι σκέφτηκα: Ποιοι είναι οι άνθρωποι που μπλογκάρουν; Θέλω να πω, καλά, είμαστε εγώ κι εσείς, σιγά το περίεργο. Ναι, αλλά ΠΟΙΟΙ είμαστε τελικά εγώ κι εσείς; Τι εννοώ; Ας πούμε, σας έχει τύχει ποτέ να πίνετε π.χ. τον καφέ σας σε μια καφετέρια, κατά προτίμηση μέρα με λιακάδα, να έχετε ξεκουραστεί και να αφαιρεθείτε κοιτάζοντας τους περαστικούς; Και να φτιάχνετε με τη φαντασία σας σενάρια για το ποιοι είναι, πού μένουν, τι δουλειά κάνουν, ποιον περιμένουν, αν είναι χαρούμενοι, λυπημένοι, θυμωμένοι; Εμένα μου συμβαίνει αυτό πού και πού. Το ίδιο μου πέρασε από το μυαλό και για τους bloggers, όσους τυχαίνει να γνωρίζω από τις σελίδες τους (λιγότερο βέβαια εκείνους, αφού το blog τους δίνει ένα στίγμα τους, έστω σε αδρές γραμμές), όσους δεν γνωρίζω ακριβώς, αλλά τυχαίνει να βρεθώ κάποια στιγμή στο διαδικτυακό τους σπίτι, αλλά κι όσους μου είναι παντελώς άγνωστοι.

Φαντάζομαι πώς να μοιάζουν στο πρόσωπο, αν είναι κοινωνικοί στην "έξω" ζωή τους ή αν είναι ντροπαλοί, αν έχουν οικογένειες, φίλους ή αν μένουν μόνοι, από πού μπλογκάρουν (δεν εννοώ από ποιον υπολογιστή, εξυπνάκηδες) εννοώ πού; καθισμένοι στην καρέκλα του γραφείου τους, όπως σχεδόν πάντα εγώ; αραχτοί στο κρεβάτι τους, σε ένα δυάρι στο Παγκράτι; Καθισμένοι στη βεράντα της υπερπολυτελούς έπαυλής τους στις Μπαχάμες; Από ίντερνετ καφέ; Στη βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου τους; Μέσα από τη φυλακή; Από τη ζούγκλα του Αμαζονίου; Και τι κάνουν μετά; Βγαίνουν για ποτό; Συνεχίζουν τη δουλειά; Κοιμούνται; Βάφουν τα μαλλιά τους; Πώς περνάνε τα βράδια που είναι μόνοι τους; Όταν είναι χαρούμενοι, είναι και τα ποστ τους χαρούμενα; Ή μήπως ανεβάζουν χαρούμενες αναρτήσεις όταν είναι λυπημένοι, για αντιπερισπασμό κι από άμυνα;

Αυτά τα περισπούδαστα για σήμερα. Αύριο πάλι έχει ο Θεός.

Σας φιλώ με αγάπη

Η σχιζοφρενής πλέον Κοκκινοσκουφίτσα

Να σας πω τι διάβασα;

2009-09-08T16:29:00.006+03:00

Κατά τις 20 Αυγούστου ήμουν στην Αθήνα, ακόμη σε άδεια, οπότε σκέφτηκα να εκμεταλλευθώ την ευκαιρία και να ξοδέψω τα ευρώ που μου έμειναν - αφού τελικά δεν έφυγα για διακοπές - σε πράγματα που να μου αρέσουν κι όχι μόνο σε ρούχα, παπούτσια, κλπ ως συνήθως (ντρέπομαι, αλλά ναι, είμαι shopaholic).

Μέσα σε άλλα λοιπόν που έκανα, εξόρμησα και στα βιβλιοπωλεία, όπου σε μία ημέρα έκανα τον ωραιότατο λογαριασμό των 284 ευρώ... Ο πατέρας μου ακόμη κλαίει την χαμένη μου προίκα :(((

Kαι όπως αποδείχθηκε, πολυ καλά έκανα. Πήγα πανευτυχής στο σπίτι μου, σέρνοντας το σάκο με τα καινούρια βιβλία που μύριζαν τόσο τόσο ωραία και στρώθηκα στη μελέτη.

Σήμερα θα σας μιλήσω για το βιβλίο που αγάπησα περισσότερο από όλα.

Ο τίτλος του είναι Rewind, ήδη ιντριγκαριστικός, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καλέντη και το καλύτερο; Συγγραφέας είναι μια 26 χρονη κοπέλα, όπως διάβασα στο σημείωμα, η Μαρία Ξυλούρη.

Τι να πρωτοπω για αυτό το βιβλίο; Δεν ξέρω πού να ξεκινήσω. Στην αρχή, με πήρε ο τρόπος γραφής του όχι από το χέρι, αλλά από τα μαλλιά. Κυριολεκτικά με άρπαξε. Με ανάγκασε να μπω με τη μία σε μια ατμόσφαιρα ... σκοτεινή, όχι ακριβώς, πιο πολύ είναι όπως το εξώφυλλο, ασπρόμαυρη. Και κάπου κάπου γκρίζα. Και ίσως λίγο φωτεινή όσο προχωρά η ιστορία. Ίσως εγώ να το κατάλαβα έτσι.

Αντί για άλλη περιγραφή, θα αντιγράψω από το οπισθόφυλλο "Τον λένε Πέτρο, αλλά κάποιοι τον φωνάζουν Μέι Ντέι, όνομα που του 'δωσε η μητριά του, πριν πέσει σ' έναν άγρυπνο ύπνο που κράτησε χρόνια. Η μητριά του Πέτρου είναι ζωντανή. Αλλά, κυρίως, είναι νεκρή. Κι ο Πέτρος πρέπει να το πει στον πατέρα του, γιατί αυτή η ιστορία έχει παρατραβήξει. Κι εξάλλου, η μητριά του δεν μπορεί να είναι εξίσου σημαντική με τη μάνα του, μια γυναίκα που πνίγεται σ' αιώνιο ριπλέι, έτσι; Όμως, τι είναι τελικά σημαντικό; Και τι είναι όπως νομίζει ο Πέτρος ότι είναι;"

Αυτή είναι η βασική ιστορία που αφηγείται η συγγραφέας. Μάλλον, μόνο ένα κομμάτι της, σαν αφορμή να ξεδιπλωθούν μέσα στο βιβλίο κι άλλες, πολλές ιστορίες ανθρώπων σαν εσάς και σαν κι εμένα, που βρέθηκαν σε ιδιόρρυθμες περιστάσεις να αναζητούν το δρόμο τους. Περιττό να σας πω ότι αναγνώρισα τον εαυτό μου στις σελίδες του, όχι ίσως με συνηθισμένο κι αναμενόμενο τρόπο. Το βιβλίο το έχω ήδη διαβάσει επτά φορές και κάθε ανάγνωση μου αποκαλύπτει κάτι καινούριο για τον εαυτό μου και για τον κόσμο. Κι απορώ, τόσο μικρό κορίτσι, πού και πότε πρόλαβε να αποκτήσει τόση πείρα ζωής και σοφία, ώστε να περιγράφει τόσο αριστοτεχνικά ακραία περιστατικά και να πιάνει λεπτές εκφάνσεις τραυματισμένων ψυχών; Μένω να θαυμάζω, κι αν ποτέ τη γνωρίσω, αυτό θα της πω και θα της σφίξω το χέρι: Μπράβο σου κορίτσι μου.

Το καλύτερο είναι το τέλος. Το μόνο που θα σας πω είναι ότι έκλαιγα από συγκίνηση κι ανακούφιση όταν το διάβασα κι ακόμη κλαίω. Είναι ό,τι καλύτερο έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια.

Εν κατακλείδι, ούτε μια στιγμή δεν έπληξα, ούτε μια στιγμή δεν σκέφτηκα "α, αυτό τώρα ήταν αναμενόμενο". Το ρούφηξα το βιβλίο, κι όμως ακόμη δεν το "έχω". Αυτό με "έχει" ακόμη.

Εγώ το προτείνω ανεπιφύλακτα και είμαι σίγουρη ότι έχει κάτι να πει στον καθένα μας.

Αυτά τα ολίγα. Θα συνεχίσουμε με πιο ανάλαφρες αναρτήσεις, νομίζω. Σας φιλώ και σας εύχομαι καλό απόγευμα!!!

Καλώς σας ξαναβρίσκω!

2009-09-05T12:21:00.004+03:00

Μαζεύτηκα κι εγώ! Μου λείψατε πολύ. Ελπίζω να περάσατε όλοι καλά. Να έχουμε μια υπέροχη σαιζόν, όλο καινούριες εμπειρίες και δημιουργικότητα. Δικό σας:

Πολλά φιλιά!

Έχουμε κεφάκια!

2009-08-14T22:40:00.003+03:00

Nα με τι ξυπνάω όλη την τελευταία εβδομάδα και γουστάρω τρελά:

Τι μου κάνετε; Είστε όλοι καλά; Κι εγώ καλά είμαι και σας φιλώ. Χρόνια Πολλά στις Μαρίες, τους Μάριους, τις Παναγιώτες, τους Παναγιώτηδες, τις Δέσποινες που γιορτάζουν σε λίγες ώρες. Να περνάμε πάντα όλοι υπέροχα παιδιά!!!

Ένα λευκό φόρεμα κι η Πανσέληνος

2009-08-06T10:34:00.002+03:00

Καλό ιντερνετικό μήνα να έχουμε φίλοι μου! Δηλαδή τι ιντερνετικό; Τρόπος του λέγειν, αφού ο Αύγουστος είναι ο κλασικός διακοπομήνας για όλους εμάς που τρώμε τα νιάτα και την ομορφιά μας στις φάμπρικες και τα γραφεία (κάπου εδώ βγαίνει ο Νίκος Ξανθόπουλος με οκταμελές μπαλέτο να τραγουδήσει για την εργατιά :Ρ).
Εγώ είμαι ακόμη Αθήνα :( λόγω δουλειάς :(. Λέω όμως από Δευτέρα να την κάνω για μερικές μερούλες. Το πού ακόμη παίζεται, καθώς η Άνδρος μας ναυάγησε για φέτος, λόγω πολλών και διαφόρων δυσκολιών.
Λοιπόν τα νέα μου. Βαρέθηκα να δουλεύω και να νυστάζω, να νυστάζω και να δουλεύω. Νομίζω ότι είμαι τσιμπημένη (καλό κακό, θα δείξει, δε λέω τίποτα ακόμη, πάντως η διαδικασία του φλερτ μου αρέσει πολύ). Λαχταρώ σαν τρελή να αγοράσω ένα λευκό μακρύ φουστάνι με ραντούλες και σφηκοφωλιά όπως είναι τώρα της μόδας, αλλά να μη φεγγίζει και να είναι από αξιοπρεπές ύφασμα. Ξέρει κανείς σας να μου πει πού να πάω να το βρω;
Το κυριότερο: ΑΠΟΨΕ ΕΙΝΑΙ Η ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΗ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ! Όπως μας πληροφορεί το in.gr, 81 αρχαιολογικοί τόποι θα μείνουν ανοιχτοί έως αργά για να μπορέσουμε όλοι να θαυμάσουμε αυτό το υπέροχο θέαμα της ολόφωτης, τεράστιας, λαμπερής Σελήνης. Εγώ έχω πάει μόνο μια φορά στην Ακρόπολη για το λόγο αυτό, αλλά θα μου μείνει κυριολεκτικά αξέχαστη. Όποιος λοιπόν θέλει, μπορεί να χαζέψει το βράδυ ένα από τα ωραιότερα θαύματα της φύσης - κατά προτίμηση, αγκαλιά με το έτερον ήμισυ (ώπα, προσκυνώ, έκανα και ομοιοκαταληξία). Εγώ πάντως πρώτη θα στηθώ, καθότι και σαν γνήσια Καρκίνος με κυρίαρχο πλανήτη τη Σελήνη, έχω αναπτύξει κι ένα τελετουργικό. Σε κάθε Αυγουστιάτικη Πανσέληνο, στις 12 τα μεσάνυχτα ακριβώς, κοιτάζω το φεγγάρι και κάνω μια ευχή. Και πάντα βγαίνει αληθινή. Πάντα.

Φιλιά πολλά!!!

Θα τα πούμε και πάλι πριν να φύγω (ελπίζω)

Δεν ακούν όλοι οι ταρίφες Ντέρτι τελικά

2009-07-31T09:44:00.001+03:00

Καλημέρα!!! Σήμερα είναι Παρασκευή και η τελευταία ημέρα του Ιουλίου!!!

Μι χάπυ :)

2009-07-30T13:36:00.005+03:00

Μι εγκατάστησε ζουζουνίστικα κρυφά (χιχιχι!!!) Internet Explorer 8 στον υπολογιστή του γραφείου (Σσσςςς, μην πείτε τίποτα, είναι και παράξενοι τύποι!)

Μι μπήκε μετά σε ωραίο blog που μου είχε συστήσει η καλή νεράιδα aka Χρυσό ΠιΠι από παλιά και βρήκε ωραιότατα backgrounds.

Μι άλλαξε (πάααααλι) background και το έκανε paradise.

Μι βέρι πράουντ εντ χάπυ :))))

(Είδατε τελικά τι λίγα που χρειάζονται για να είμαστε ευχαριστημένοι;;)

ΦΙΛΙΑ ΠΟΛΛΑ! Και να κάνετε αυτό που λέει το καινούριο bannerάκι στο τέλος της σελίδας!!!

Απορίες μπακουρεμένης κόρης (και άσπρης σαν το γάλα, αφού ήλιος δεν την έχει δει ακόμη)

2009-07-29T11:46:00.005+03:00

Δηλαδή τι πρέπει να κάνω για να σταυρώσω σύντροφο; Να κάνω λιποαναρρόφηση και να μιλάω μόνο για τα ζώδια; Έλεος πια! Κι αν αυτό είναι το τίμημα που πρέπει να πληρώσω για να έχω δίπλα μου έναν άντρα, αξίζει τον κόπο τελικά; Κι από την άλλη, εδώ που τα λέμε, δημοκρατία δεν είναι να μη χρειάζεται να υπομένει ένας άντρας τα νεύρα μου, τα κιλά μου, τη Μάρω Βαμβουνάκη και τη Χαρούλα Αλεξίου άμα δεν θέλει; Δεν έχω ιδέα. Τα έχω όλα ένα κουβάρι στο κεφάλι μου. Τέλος, θα πάω μόνη μου διακοπές και θα τα ξεμπλέξω εκεί. Κι αν όχι, ας είναι καλά η Χαρούλα :)))

(Αγαπητοί αναγνώστες, γεια σας. Συγνώμη, τα νεύρα προέρχονται από τα τελευταία τεκταινόμενα. Ήτοι ο μπαμπαΓιάννης μας έκανε κάτι τσαχπινιές με την πίεσή του το Σ/Κ και τρέχαμε αναλόγως σε γιατρούς την ίδια ώρα που την αδελφή μου την έφερε πίσω τη Δευτέρα το βράδυ από τη Σίφνο, όπου είχε πάει το ίδιο πρωί της Δευτέρας για διακοπές, super puma με πόνους χαμηλά στην κοιλιά. Άλλο νοσοκομείο κι εξετάσεις, εξετάσεις, εξετάσεις. Τώρα ευτυχώς είναι όλοι καλά κι εγώ μπορώ να ξανασχοληθώ με τα δικά μου προβλήματα. Που είναι κυρίως αυτά που περιέγραψα πιο πάνω. Φιλούρες! Πείτε και μια γνώμη!)

Γιατρέ μου, μήπως έχω κολλήσει ευτυχία;;;

2009-07-24T15:46:00.002+03:00

Πριν από λίγο, χαζεύοντας ένα εβδομαδιαίο περιοδικό, έπεσα πάνω σε μια συνέντευξη του Dr. Νικόλαου Χριστάκη, καθηγητή Κοινωνιολογίας του Harvard, o οποίος σύμφωνα με το δημοσίευμα "τον περασμένο Μάιο είδε το όνομά του ανάμεσα στις 100 προσωπικότητες του περιοδικού Time με τη μεγαλύτερη επιρροή για το 2009 - ύψιστη τιμή για έναν άνθρωπο που έχει περάσει περίπου τριάντα χρόνια μέσα σε εργαστήρια μελετώντας την ανθρώπινη συμπεριφορά. Ο Dr. Χριστάκης επελέγη από το περιοδικό, διότι απέδειξε ότι "η ευτυχία είναι σαν τη γρίπη, μπορεί να μεταδοθεί από άνθρωπο σε άνθρωπο", κάτι που ισχύει και για την παχυσαρκία, το κάπνισμα, το αλκοόλ, ενώ αναζητείται αν μπορεί να επιδράσει και στην πολιτική ιδεολογία".

Όπως δηλώνει ακολούθως στην ίδια συνέντευξη ο Dr. Χριστάκης σε σχετική ερώτηση του δημοσιογράφου "Αν ο φίλος σου είναι ευτυχισμένος ή παχύσαρκος ή καπνιστής, τότε μέσα από το κοινωνικό δίκτυο και σε τρεις βαθμούς επιρροής υπάρχει επίδραση. Και τα αποτελέσματα είναι εντυπωσιακά: Η έρευνα κράτησε τριάντα χρόνια σε δείγμα που άγγιξε τους 12.000 και για τους παχύσαρκους η επίδραση αγγίζει το 57% (για τους καρδιακούς φίλους φτάνει το 171%). Η ευτυχία μπορεί να μεταδοθεί σε ποσοστό περίπου 10%, ενώ το κάπνισμα κόβεται σε ποσοστό 32% ανάμεσα σε φίλους και 67% ανάμεσα στα ζευγάρια".

Εγώ εντυπωσιάστηκα. Και κρατάω ότι η δική μου ευτυχία μπορεί να επηρεάσει θετικά τουλάχιστον έναν συνάνθρωπό μου. Ή μάλλον καλύτερα ότι η ευτυχία μπορεί, έστω και σε ποσοστό 10%, να γίνει ένα υπέροχο ντόμινο. Α, και ότι για τα περιττά μου κιλά φταίει η κολλητή μου :PPPP

Tα υπόλοιπα συμπεράσματα δικά σας. Καλό σας Σαββατοκύριακο γλυκά μου! Και για όσους φύγετε διακοπές, την κατάρα μου να' χετε (όχι, όχι, πλάκα κάνω) και να περάσετε φανταστικά, οργιαστικά, καταπληκτικά και ανεπανάληπτα! Φιλιά πολλά!

(Για να μην ξεχνιόμαστε, η συνέντευξη που αναφέρω καθώς και τα κομμάτια σε εισαγωγικά που αντιγράφω με italics, προέρχονται από το περιοδικό Down Town, τεύχος 714, 23-29 Ιουλίου 2009, σελ. 42-44. Ο δημοσιογράφος που πήρε την συνέντευξη είναι ο Νικόδημος Λιανός).

Πέρασε η ώρα

2009-07-20T14:45:00.009+03:00

Ήταν πολλά τα χρόνια μας

πολλά κι αλόγιστα τα σπαταλήσαμε θαρρώ

τώρα κρύβω τα πράγματά σου σε κούτες από γιασεμί

να μη θυμάμαι

κόβω κομμάτια τις παλιές φωτογραφίες για να μην ξαναδω

να μη με φέρει τ' άρωμά σου πίσω

Και ζωγραφίζω μια ζωή μόνο για μένα

εσύ θα με κοιτάς μονάχα αν το θελήσεις

σαν να 'ναι η αρχή

Γιατί θα είμαι η αρχή

θα γεννηθώ ξανά, θα μεγαλώνω κι όταν

θα έρθει η στιγμή, θα γίνω πάλι ωραία

Καλημέρα σε όλους! Χρόνια Πολλά στους Ηλίες μας και στις Ηλιάν(ν)ες μας!

Αααααχχχχ!!!

2009-07-15T12:28:00.005+03:00

Κι εδώ κυρίες και κύριοι, η ανάρτηση που όλοι περιμένατε. Το σούπερ ποστ που θα ταράξει τα λιμνάζοντα νερά της ελληνικής μπλογκόσφαιρας, που θα φέρει τα πάνω κάτω, που θα μας γυρίσει πίσω, θα μας κάνει να νοσταλγήσουμε, να χαρούμε, που ίσως μας φέρει σε δύσκολη θέση να βγάζουμε τα άπλυτά μας στη φόρα ενώ καραδοκεί το έτερον ήμισυ. Όλα αυτά σήμερα, που ξεκινάμε την καινούρια εκατοντάδα αναρτήσεων. Σιωπή, σιωπή, αγωνία, αγωνία, και πάμε!

Θυμάμαι πολύ καθαρά την ημερομηνία. 15 Ιουλίου 1991. Αμέσως μετά από μία σχολική γιορτή, στην οποία τρομάρα μου είχα κι ένα ντουέτο με μία φίλη και συμμαθήτριά μου. Μη γελάτε, την "Άνοιξη" τραγουδήσαμε, ναι, εκείνο που είπε η Βόσσου στη Eurovision, το γλυκερό, ε ναι, ήταν της μόδας τότε. Τελοσπάντων. Μετά τη γιορτή, που γινόταν απογευματάκι στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου μας, εγώ και η κολλητή μου πήραμε τα "αγόρια'' μας (πλατωνικά, γι αυτό και τα εισαγωγικά) και πήγαμε βόλτα στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Δύο ζευγαράκια 15χρονα, που ανηφόριζαν χεράκι χεράκι το καινούριο ακόμη τότε ΣΕΦ και κουβέντιαζαν ανέμελα. Φτάνοντας στην κορυφή του κτιρίου, οι δρόμοι μας χωρίστηκαν. Η Ν. με τον δικό της (Πρόεδρος 15μελούς παρακαλώ!) πήγαν αριστερά κι εγώ με τον καλό μου δεξιά. Ωραίο απόγευμα, όλο μυρωδιές και αύρα. Πολύ ρομαντικό. Όλο υποννοούμενα το σκηνικό. Και εκεί που μιλούσαμε, γυρίζει ο Π., με πιάνει αποφασιστικά και μου δίνει το πρώτο μου "ενήλικο¨ φιλί! Ξέρετε, όχι εκείνο το πεταχτό στα χείλη, μια στιγμή και πάει, αλλά εκείνο με τα όλα του, να μην το περιγράψω τώρα! Πωπω, τι ήταν κι αυτό!! Κατακοκκίνισα, κορδώθηκα, όλα μαζί! Τώρα ήμουν κι εγώ "μεγάλη"! Είχα "σχέση"! Και για να ομολογήσω και την αλήθεια παιδιά μου, πολύ μου άρεσε και σαν αίσθηση το φιλί αυτό καθαυτό. Φαινόμουνα από μικρή τελικά ότι θα γίνω αισθησιακιά!!! Και δεν ήμουν και από τα κοριτσάκια που ανυπομονούσαν, το φαντάζονταν με χίλιες λεπτομέρειες ή το έκαναν πρόβα το πρώτο τους φιλί φιλί. Όχι. Απλώς όταν ήρθε, ήταν πολύ ωραίο. Ευτυχώς, γιατί τουλάχιστον έτσι μου έμεινε θετική ανάμνηση.

Και τώρα στο ψητό: Εμπρος φίλοι μου, βγάλτε τα εσώψυχά σας. Καταθέστε μας τις εμπειρίες σας. Εν ολίγοις, αφηγηθείτε μας το πρώτο σας φιλί. Μην ντρέπεστε, προστατεύεστε από τον νόμο για τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα :))) Πολλά φιλιά!!!!

3 Χ 2. 3 Χ 2;;; 3 Χ 2!!! + 100. 100;;; 100!!!

2009-07-12T09:00:00.012+03:00

1) Mια υπέροχη ηλιόλουστη Δευτέρα καλοκαιριού, συγκεκριμένα στις 12 Ιουλίου 1976 (τόσο παλιά ήταν;), ακριβώς στις 11 παρά τέταρτο το πρωί (ήταν κι εργάσιμη, δε θα χάναμε όλη τη μέρα), έσκασα μύτη σε ένα μαιευτήριο της Αθήνας, κάνοντας έκπληξη και νευριάζοντας όσους στοιχημάτιζαν ότι ήμουν αγόρι (τα υπερηχογραφήματα τότε ήταν στα σπάργανα στην Ελλάδα). Αλήθεια, κάποιοι έχασαν χρήματα εξαιτίας μου. Κι εγώ είχα στο μεταξύ αποκτήσει μπόλικα γαλάζια μωρουδιακά :(((

Ήμουν ένα τσαχπίνικο, πανέμορφο μελαχρινό μωρό με πυκνό μαλλί και καταπληκτικά δάχτυλα (!!!), της μάνας μου καμάρι (και του πατέρα μου!), 3.300 γραμμαρίων και 51 εκατοστών, που σκόρπισε φως και λάμψη παντού :PPPPPPP

Και ορίστε πού φτάσαμε σήμερα. 3Χ2. 33. 33 χρόνια μετά ΚΙ ΟΜΩΣ ΕΙΜΑΙ ΑΚΟΜΑ ΕΔΩ. Με ό,τι καλό κι ό,τι κακό συνεπάγεται.

Άντε, 67 ακόμη... Μετά ποιος μας πιάνει!!!

2) Μαντέψτε! Έχουμε διπλή επέτειο: Είτε το πιστεύετε είτε όχι, αυτή εδώ είναι η 100η μου ανάρτηση σε τούτο το μπλογκ, και το κατάλαβα μόλις τώρα! Γιούπι! Άρα γιορτάζουμε πραγματικά όλοι μας! Χρόνια μας Πολλά Πολλά Πολλά!!!

Σας ευχαριστώ πολύ που με φέρατε ως εδώ. Είστε ο λόγος που μπορώ να εκφράζομαι, να επικοινωνώ και να "υπάρχω" στο διαδίκτυο. Mου δώσατε βήμα, με στηρίξατε, με ακούσατε, γίναμε φίλοι, γελάσαμε, κλάψαμε, ακούσαμε μουσική μαζί, υπομείνατε τις λογοτεχνικές μου απόπειρες κι αυτό ωφέλησε σίγουρα πολύ περισσότερο εμένα. Η Κοκκινοσκουφίτσα από την αρχή αυτού του μπλογκ αισθάνεται λιγότερο μόνη και φοβισμένη όταν περπατάει στο δάσος, γιατί νιώθει ότι έχει ένα σωρό φίλους να περπατούν δίπλα της. Κι έμαθε και το πιο υπέροχο, ότι ο Κακός Λύκος είναι μόνο ένας μύθος. Σας φιλώ με όλη μου την αγάπη! Και, ναι, αν αναρωτιέστε, έχω συγκινηθεί πολύ τώρα, έχω ψιλοδακρύσει και σταματάω για να μη γίνω κι άλλο γελοία! Άντε, πάλι τα έκανα μούσκεμα!

Θα το γιορτάσουμε μαζί; Έφτιαξα για σας και την τούρτα που βλέπετε στη φωτογραφία!!! (Καλά, ντάξει, την αγόρασα, αλλά τι πειράζει;) Κεραστείτε μόνοι σας! Εγώ θα φέρω τα πιατάκια!

Καλό Σαββατοκύριακο!!!

2009-07-10T17:39:00.001+03:00

Τι γλυκό να σ' αγαπούν και να σου το λένε....
Η ιδιοκτήτρια του μπλογκ κηρύσσει επισήμως την έναρξη του Σαββατοκύριακου και σας εύχεται να περάσετε αλησμόνητα!!!

Πεφτοβλεφαρίδες

2009-07-10T14:15:00.003+03:00

Ουπς! Μόλις μου έπεσε μια βλεφαρίδα! Γρήγορα να κάνουμε μια ευχή! Βάλτε τα δυνατά σας. Όποιος κάνει την καλύτερη ευχή, θα την εισηγηθώ προσωπικά για να βγει αληθινή!!!!

Eπειδή μου την είπατε....

2009-07-09T13:29:00.003+03:00

Η διάθεσή μου πολύ αλλαγμένη σήμερα. Όπως θα έλεγε ο Πρόβατος, νιώθω γεμάτη ερωτόνια και λαγνόνια. Λέτε να φταίει ο καιρός;;;

(Βέβαια, για να πούμε και του στραβού το δίκιο, ο στίχος "κοίτα να μη βρεθείς στα κακώς κείμενα" δεν πολυλέει, ε;;;; Καλά, δεν πειράζει)

Kαι κάτι για να μας χαϊδέψει τα αυτιά

2009-07-08T17:28:00.001+03:00

Μονοθεματικό το αφιέρωμα σήμερα

Εσείς τι λέτε;

2009-07-08T11:05:00.009+03:00

Θυμάστε που χθες έψαχνα να βρω πού να πάω διακοπές φέτος και ζήτησα τη βοήθειά σας; Οι προτάσεις σας ήταν όλες αξιολογότατες, αλλά σκέφτηκα κι εγώ κάτι. Τι θα λέγατε για την ΑΝΔΡΟ;

(οι φωτογραφίες είναι από τα sites http://www.andros.gr/ και http://www.androsweb.gr/ )

UPDATE: Καλέ μιλάτε, πείτε κάτι. Τι με αφήνετε και νομίζω ότι η Άνδρος ήταν δική μου ιδέα; Αφού εχθές μου την πρότεινε η Dorothea σε σχόλιό της. Καλά, αφού βλέπετε ότι η ιδιοκτήτρια του blog το έχει καμμένο, γιατί δεν βοηθάτε; Dorothea μου, χίλια συγνώμη για αυτό που έγινε και χιλια ευχαριστώ για την πρότασή σου. Φιλιά!!!

Ρομαντζάρουμε μαζί;

2009-07-07T17:43:00.001+03:00

I got the blues (Με γειά μου!!!)

2009-07-06T18:04:00.007+03:00

Κάτι που από καιρό δεν μου άρεσε τόση ασπρίλα στο φόντο, κάτι η φίλη Πράσινη Κλωστή και το σχόλιό της στο προηγούμενο ποστ, σκέφτηκα να (ξανα) κάνω ανακαίνιση. Διάλεξα κάτι εύκολο, γρήγορο και σχετικά καλοκαιρινό, μέσα στο κλίμα της εποχής. Το μπλε εξάλλου είναι το αγαπημένο μου χρώμα, σε όλους τους τόνους και τις αποχρώσεις του. Θα κάνω όμως ένα γύρο και θα δω τι άλλο ωραίο μπορεί να προσθέσω. Προς τέρψιν και χαρά.

Είστε όλοι καλά; Κάθε μέρα σας σκέφτομαι όλους τελευταία. Εύχομαι να είστε υπέροχα και το μυαλό σας να είναι μόνο στις διακοπές που πήγατε, είστε τώρα ή θα πάτε σύντομα. Βάλτε σας παρακαλώ με την ευκαιρία ένα χεράκι να διαλέξω κι εγώ πού θα πάω φέτος. Ο μπαμπαΓιάννης πέρασε τις εξετάσεις του γιατρού με άριστα, οπότε σε δυο τρεις εβδομάδες θα μπορεί να κυκλοφορεί σχετικά ελεύθερα και έτσι θα μπορώ κι εγώ να φύγω για καμιά εβδομάδα τον Αύγουστο. Δεν θέλω να σας αγχώσω, αλλά βάλτε τα δυνατά σας. Έχω να πάω ανθρωπινές διακοπές από το 2006, οπότε καταλαβαίνετε τη λαχτάρα μου. Στην αρχή σκεφτόμουν να πάω Ικαρία, αλλά μετά κότεψα, γιατι είμαι μόνη μου και 10 ώρες ταξίδι με το πλοίο δεν τις βγάζω, όσο καλή παρέα και να κάνω με τον εαυτό μου. Επίσης η λύση αερόπλανο φέτος δεν παίζει, καθότι το ταμείον είναι μείον και πρέπει να διαλέξω μεταξύ του να πάω αεροπορικώς και να τρώω εκεί που θα πάω. Οπότε ψάχνω αυτά τα ολίγα: α) ένα νησί που να μην έχω ξαναπάει β) σχετικά κοντά στην Αθήνα για να μη κουραστώ στο πήγαιν- έλα γ) με πολυ πράσινο δ) καταπληκτικές παραλίες ε) να έχει ωραία μελαχρινά αγοράκια (της ηλικίας μου ντε) διαθέσιμα για summer loving και στ) να μπορώ να κυκλοφορήσω μόνη μου χωρίς να φοβάμαι (καλά, λίγο μούφα αυτό το τελευταίο, σχεδόν ποτέ δεν φοβάμαι, αφού οι φίλοι μου με έχουν για ελαφρόμυαλη και απρόσεχτη. Εγώ πάλι προτιμώ να με χαρακτηρίζω αισιόδοξη και καλοπροαίρετη).
Σκεφτείτε λοιπόν και πείτε μου πού να πάω.
Αχ, θα το ξεχνούσα. Και στα δικά σας! Την Παρασκευή πήγα σε έναν υπέροχο γάμο. Υπέροχο. Παντρεύονταν δύο εξαιρετικά παιδιά, η αδελφή μιας πολύ καλής μου φίλης και ένας καταπληκτικός άντρας. Πέρα από όλα τα άλλα, μας βοήθησαν και μας στήριξαν με το πρόβλημα της υγείας του πατέρα μου σαν να ήταν συγγενείς εξ αίματος. Κυριολεκτικά εξ αίματος.

Πέρασα πολύ πολύ καλά. Φορούσα και κατακόκκινο φόρεμα και ξεχώριζα :PPPPP Moυ έχει κολλήσει από τότε το τραγούδι που χόρεψαν πρώτα οι νεόνυμφοι, με συγκίνησε πολύ η καλόγουστη επιλογή τους και σας το βάζω εδώ για να μελώσετε κι εσείς!

Καταπληκτικό ερωτικό τραγούδι!

Με αυτά και με αυτά, πάει και το Σαββατοκύριακο, πάει και η Δευτέρα μη σας πω. Πολλά πολλά φιλιά και να είστε καλά!!! Φέτος αν δεν υπήρχατε κι εσείς, εγώ η Κοκκινοσκουφίτσα θα είχα σαλτάρει κανονικά!!! Και με χαρτί γιατρού παρακαλώ!!!

Και έτσι απαρνήθηκε την ομορφιά

2009-07-03T10:31:00.005+03:00

Έχω ένα φοβερό ελάττωμα. Όχι αυτό που είμαι νευρωτική και γλωσσού, ούτε που είμαι λιμάρα, το άλλο εννοώ. Είμαι πολύ ζηλιάρα. Πολύ όμως. Δηλαδή, δε θα φθονήσω και θα κακολογήσω για να μειώσω το αντικείμενο της ζήλειας μου, αλλά, να, άμα δω κάτι να μου αρέσει, λαχταράω να το κάνω κι εγώ. Ας πούμε, χθες διάβασα μια υπέροχη ανάρτηση της Σταυρούλας, και ζήλεψα το λόγο της, το θέμα της και τις εικόνες που είχε δημιουργήσει. Έτσι, αποφάσισα να εκτονώσω το συναίσθημα της ζήλειας μου και να γράψω κι εγώ κάτι. Σταυρούλα μου και λοιποί μου φίλοι, μη με παρεξηγήσετε, τα ωραία πάντα με βάζουν σε πειρασμό!!!
"Περπατούσε όσο μπορούσε πιο γρήγορα για να αποφύγει τη ζέστη που εκείνη την ώρα ταλαιπωρούσε ακόμη το κέντρο της Αθήνας. Δεν ήταν και στα καλύτερά της, ένιωθε και πολύ ατημέλητη και η δουλειά την είχε καταβάλει. Όμως έπρεπε να αγοράσει ένα καινούριο ρούχο, πώς θα πήγαινε στο γάμο των παιδιών την επομένη, με το περσινό το μαύρο το γρουσούζικο, αποκλείεται, ήθελε να είναι τουλάχιστον αξιοπρεπής. Είχε πολλές ημέρες που έψαχνε και δεν είχε βρει τίποτα, ώσπου θυμήθηκε τους δρόμους γύρω από τη Σταδίου και την Αιόλου. Εκεί σίγουρα κάτι θα υπήρχε που να της αρέσει και να την κολακεύει.
Ξαφνικά άκουσε το κινητό της να χτυπάει, αναγνώρισε τον αριθμό της κολλητής της και στάθηκε έξω από μια βιτρίνα για να απαντήσει. Και μέσα από το τζάμι, η αντανάκλαση την σκότωσε. Απέναντί της, ευτυχώς χωρίς να την έχουν δει, χεράκι χεράκι προχωρούσαν Εκείνος και η καλή του. Χαζεύοντας ράθυμα κι εκείνοι τα καταστήματα γύρω τους. Μιλούσαν, γελούσαν, ειδικά Εκείνος είχε ένα από εκείνα τα απίστευτα, πλατιά φωτεινά χαμόγελα που θυμόταν πολύ καλά. Θυμόταν και την αίσθηση του χεριού του μέσα στο χέρι της, αλλά είχαν περάσει εκατομμύρια έτη φωτός από τότε. Τώρα άλλη είχε το δικαίωμα να εμπιστεύεται το χέρι της στα δικά του, κι η οικειότητα που έβλεπε να πορεύεται από τις κινήσεις τους, η γαλήνια ευτυχία που ανέδιδαν, που πρόδιδε ζευγάρι στεριωμένο, με κώδικες και αρμονία, πόσο μπορεί να σε σφάζει η αρμονία δύο ανθρώπων τελικά! Πόσο σκληρή μπορεί να είναι όταν ξεδιάντροπα απλώνεται μπροστά στα μάτια σου για να σου θυμίσει αυτό που πια δεν έχεις, αυτό που θέλησες πιο πολύ, αλλά σε εξόρισε. Όλοι προχωρούν τη ζωή τους, σκέφτηκε, όχι με θυμό και οργή, αλλά με λύπη και πίκρα. Όλοι εκτός από μένα. Εγώ φυλάττω Θερμοπύλες, αλλά οι Θερμοπύλες τελικά έχουν ήδη χαθεί. Κατά βάθος μπορεί και να χάρηκε για το γλυκό θέαμα, ένιωθε ασφάλεια που Εκείνος αισθανόταν χαρούμενος, σαν ο κόσμος να γύριζε πιο κανονικά έτσι. Όμως, όμως.... Δυστυχώς τέτοιες στιγμές καταλάβαινε πως ήταν πολύ λιγότερη από όσο θα έπρεπε και από όσο θα της άξιζε. Ήταν πολύ πιο αδύναμη, πολύ πιο υστερόβουλη. Και ίσως περισσότερο ντράπηκε που μέχρι τότε, παρόλο που ήξερε ότι υπήρχε μια άλλη ζωή, μια ζωή που δεν την αφορούσε, κι αυτό της το είχε κάνει ξεκάθαρο κι Εκείνος με το δίκιο του, επέμενε να τρυπώνει, να αφήνει το ίχνος της, όχι για να προκαλέσει και να βλάψει, αλλά γιατί σαν παιδάκι το μέσα της φώναζε "είμαι εδώ, μη με προσπερνάς". Και δεν είχε δικαίωμα κανένα. Κανένα απολύτως. Ούτε με τη φυσική της παρουσία, ούτε καν με τη σκέψη της δεν είχε το δικαίωμα να διεκδικεί τίποτα. Ήταν το Παρελθόν, καλό ή κακό, πάντως παρελθόν. Κι Εκείνος είχε δει πιο σωστά προς το Μέλλον. Σε αυτόν τον πίνακα, η ίδια δεν είχε θέση. Το πλοίο της είχε φύγει. Κι είχε αργήσει κι είχε απομείνει στην προβλήτα να βλέπει τον κόσμο της να απομακρύνεται. Έπρεπε να το δεχθεί και να αποχωρήσει κι αυτή πια. Αρκετά εκτέθηκε, αρκετά είχε βασανίσει, αρκετά είχε εκβιάσει μια σχέση που δεν υπήρχε. Καιρος να αφήσει να πορευθούν εν ειρήνη.
Με αυτά και με αυτά, είχε πια φτάσει έξω από το μαγαζί που ήθελε. Έριξε μια ματιά γύρω της κι ευτυχώς δεν είδε το ζευγάρι. Ίσως εκείνος την είχε δει και άλλαξε δρόμο για να μην συμπέσουν. Και καλύτερα έτσι δηλαδή. Γιατί αν τελικά έπεφταν ο ένας πάνω στον άλλον, τι θα έλεγε; "Γεια σου, τι κάνεις, εγώ είμαι η Ε;" Το ήξερε ότι το πρόσωπό της θα την πρόδιδε και δεν ήθελε να τη δει κι Εκείνος έτσι. Αρκετά είχε εκθρέψει ξένους εγωισμούς. Η ξεφτίλα της ήταν μόνο δική της, προσωπική. Ούτε κι η κοπέλα ήθελε να τη δει έτσι. Δεν υπήρχε κανένας λόγος για σύννεφα και σκιές. Απολύτως κανένας.
Ψώνισε. Ένα κατακόκκινο φόρεμα για να της φτιάξει το κέφι. Όμως μέσα της το ήξερε ότι τότε απαρνήθηκε την ομορφιά. Από εκεί και πέρα την περίμενε μια περίοδος ασχήμιας. Δεν πειράζει, δεν θα ήταν η πρώτη φορά, ούτε καν για τον συγκεκριμένο Εκείνο. Πάντα υπήρχε μια περίοδος ασχήμιας στη ζωή της. Πάντα έβγαινε μέσα από αυτή. Πιο άδεια, πιο δυστυχισμένη, αλλά πάντως έβγαινε. Έτσι θα έκανε και τώρα. Με σημαία ένα κατακόκκινο φόρεμα. Με τι γόβες άραγε να το συνδυάσει";
Ελπίζω να σας αρέσει έστω και λιγάκι και να μη με βρίζετε. Σαββατοκύριακο έρχεται, δείξτε συμπάθεια!
Πολλά φιλιά. Και να θυμάστε, ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ!!!!!!!

Ποδαρίλα!!! ή Δύσκολοι αποχαιρετισμοί - Το σαπούνι μου

2009-07-01T16:14:00.004+03:00

Εμπνευσμένος τίτλος για ποστ, ε; ε; μη μου πείτε όχι! Συγνώμη ρε παιδιά μου, αλλά τι να κάνω, εγώ φταίω; Αφού δεν υπάρχει άλλη λέξη να χαρακτηρίσει την εσάνς που εισπράττω τις τελευταίες ημέρες όποτε μπω σε μέσο μαζικής μεταφοράς, κυρίως δηλαδή, γιατί υπάρχουν κι αλλού βρωμοπόδαροι (αγγλιστί vromofeet - μη μας περάσουνε γι' αγράμματους). Κι εξηγούμαι:

Τυγχάνω κάτοικος περιοχής η οποία βρίσκεται μακριά από σταθμό μετρό. Έτσι, αφού είμαι και οικολόγα και άνευ αυτοκινήτου (βάλτε το με όποια σειρά θέλετε, ισχύουν και τα δύο), παίρνω τα πρωινά το λεωφορείο, που με αφήνει στο Μετρό κι από εκεί συνεχίζω για να φθάσω στη δουλειά μου.

Εδώ και μερικές ημέρες, ειδικά από τότε που ξεκίνησε η ζέστη με την υγρασία, μπαίνω στο λεωφορείο λες κι εκεί με περιμένει ο Χάρος να με πάρει. Έτσι με παίρνει και εκείνη η διακριτική μυρωδιά άπλυτου ποδιού από την πόρτα κιόλας. Τώρα κιόλας που καλοκαίριασε για τα καλά, το φαινόμενο παίρνει απειλητικές διαστάσεις, γιατί είναι και της μόδας τα ξωδάχτυλα παπούτσια (σαγιονάρες, τσοκαράκια, σανδαλάκια, σούξου μούξου μανταλάκια, και δεν συμμαζεύεται). Δε λέω, κι εγώ είμαι φαν του ξωδάχτυλου (όπως και άλλων -ξω, αλλά δεν είναι της παρούσης), όμως βρε καλό μου, δεν αφήνω και το ποδαράκι μου άπλυτο 10 ημέρες (3 ημέρες ναι, μπορεί να το έχω αφήσει). Διότι τόσο άπλυτα είναι τα πατουσάκια που οσφραίνομαι. Δέκα ημερών και βάλε. Έως πολύ βάλε. Ειδάλλως, η ποδαρίλα δεν θα είχε προλάβει να εδραιώσει το βασίλειό της τόσο δυναμικά. Βράστα Χαράλαμπε. Κι αυτό ισχύει για γυναίκες και άνδρες, δεν κάνει εξαιρέσεις η βρωμοποδίαση, ούτε κι εγώ. Αχ, με βλέπω την άλλη φορά με μάσκα σαν αυτές που χρησιμοποιούν οι πανικόβλητες γιαγιάδες μην τις βρει η γρίπη των χοίρων. Έτσι θα κυκλοφορώ μέχρι το χειμώνα, που θα πλακώσουν τα κρύα και θα παπουτσωθούν τα ποδοδάχτυλα.

Κι εγώ ας πούμε σήμερα, δεν λέω, δεν μυρίζω και σαν απριλιάτικο τριαντάφυλλο, έβαλα και εκείνο το Burberry το weekend που μου έκαναν δώρο στη γιορτή μου, άσχετο, καλός αυτός ο Μπούρμπερης, αλλά τα αρώματά του δεν είναι για μένα. Πολύ βαριά μου πέφτουνε μωρέ και μου χαλάνε και το κέφι. Πάντως όμως, δεν μπορεί κανείς να ισχυρισθεί ότι βρωμάω σαν κουνάβι, ούτε ότι μπορώ να σκοτώσω με τη μυρωδιά τον πληθυσμό μιας μικρής κωμόπολης μονοκοπανιά.

Διότι στην τελική, τι να το κάνεις το πεντικιούρ μαντάμ, άμα το δαχτυλάκι βρωμοκοπάει; Ε; πες μου, τι να το κάνεις; Κι εσύ ομορφονιέ, που μου μοστράρεις την πατουσίτσα σου με σαγιοναράκι, πόση λεβεντιά κρύβει η απλυσιά σου; Πόση; Που μια πλάκα σαπούνι στοιχίζει το 1/100 από την τιμή της σαγιονάρας. Για να συμμορφωθούμε όλοι λέω εγώ κι είναι δύσκολοι οι καιροί!

Αυτά τα ολίγα. Καλείσθε να παραθέσετε τις δικές σας εμπειρίες, αν έχετε. Κατά τα άλλα, σας εύχομαι Καλό Μήνα και ενημερώνω ότι ο μπαμπαΓιάννης όλο και γερεύει. Ευτυχώς!!!

Φιλιά Πολλά!!!

Χαρούμενο διάλειμμα

2009-06-22T11:57:00.003+03:00

Πολύ καλημέρα σε όλους σας! Είχα πει πως δεν θα γράψω για μερικές ημέρες, εωσότου επανέλθω πλήρως στην προτέρα χαοτική μου κατάσταση, αλλά δεν κρατήθηκα. Σήμερα, σε αυτό το γραφείο που με οδήγησε η μοίρα πριν χρόνια και που δεν διαθέτει κλιματισμό ( δεν εννοώ inverter κι ενεργειακής κλάσης Α - όχι, εννοώ κ-α-θ-ό-λ-ο-υ κλιματισμό), μαυρίζω ασύστολα και χωρίς τη δική μου προαίρεση, αφήστε που οι άκρες στα δαχτυλάκια μου έχουν πρηστεί από τη ζέστη κι εγώ πληκτρολογώ ατελείωτα εδώ και πέντε ώρες. Και το μυαλό μου ταξιδεύει από μόνο του -πού αλλού;- σε μέρη καλύτερα, σε καλοκαιρινά τοπία. Κι όχι σε όποια όποια τοπία, αλλά σε εκείνα που έχω η ίδια επισκεφθεί με καλή παρέα. Αντίπαρος, Μήλος, Σκιάθος, Σκόπελος, Αλόννησος, υπέροχα μέρη με δροσερό αεράκι, καταγάλανα νερά και στο φόντο έναν γλάρο κάτασπρο. Κι όπως που λέτε σκεφτόμουν όλα αυτά, μου ήρθε στο μυαλό ένα χαζοαστείο περιστατικό που συνέβη σε μένα και το σύντροφό μου σε διακοπές μας στην Σκόπελο. Ελπίζω αν το διαβάσει να μην τον πειράξει, αφού κατά καιρούς το έχω διηγηθεί σχεδόν σε όλους τους φίλους και γνωστούς μας, οπότε έχουμε ήδη γίνει ρεζίλι.

Λοιπόν, το καλοκαίρι του 2001, μπορεί και 2002, είχαμε πάει διακοπές στη Σκόπελο. Απίστευτο νησί με τις ωραιότερες παραλίες που έχω δει ως τώρα, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Ο τότε καλός μου, ο οποίος πάντα το είχε τάμα στα ταξίδια να μου αλλάζει τα πετρέλαια για να τα δούμε ΟΛΑ μα ΟΛΑ όμως, κι αυτό συνήθως σε διάστημα 5 - 6 ημερών, εκείνη τη χρονιά είχε ενστερνισθεί ιδιαιτέρως τον ακάθιστο. Εμ έβαζε το ξυπνητήρι από πουρνό πουρνό (και μια απορία μου έμεινε ρε παιδιά όλα αυτά τα χρόνια, αφού κατσίκες στη Σκόπελο δεν είδα, εμείς γιατί ξυπνούσαμε τόσο νωρίς Αύγουστο μήνα; Ε; Μπορεί κανείς να μου απαντήσει;), εμ είχε πάθει γοργονίαση και ήθελε συνέχεια να είναι στο νερό. Κι από κοντά η καψερή η Κοκκινοσκουφίτσα. Φανταστείτε διακοπές χωρίς αυτοκίνητο, με δύο, τρία, τέσσερα μπάνια την ημέρα. Α, και φαγητό άπαξ ημερησίως, τη νύχτα, αφού γυρνούσαμε από το boot camp. Έπρεπε να σας έχω εκεί να δείτε, την ώρα που εμείς γυρνούσαμε από την ακρογιαλιά με τα μαγιά μας και τα αλάτια μας, όλοι οι άλλοι τουρίστες στολισμένοι έβγαιναν για κλάμπινγκ. Μάλιστα μάλιστα. Από κοντά, ντρέπομαι τώρα λίγο, εγώ, δεν ξέρω εσείς οι υπόλοιποι, κάτι παθαίνω στις βακέισον και δεν μπορεί να λειτουργήσει ο οργανισμός μου, αν με καταλαβαίνετε. Οπότε, εκείνη την περίοδο το πρόβλημα ήταν βαρύτερο από το συνηθισμένο και είχα πλακωθεί στους φραπέδες μήπως κάνουν δουλειά. Αυτό που έκαναν ήταν να με βαρέσουν στα νεύρα τελικά και τίποτε άλλο.

'Ερχομαι μετά από όλα αυτά στο επίμαχο συμβάν καθαυτό: Στη Σκόπελο γυρνώντας ένα βράδυ από την καθημερινή περιοδεία, αντιλήφθηκε το μάτι του καλού μου μια αφίσα σχετικά με μια έκθεση φωτογραφίας που γινόταν στο δημοτικό γυμναστήριο της περιοχής. Μωρέ κι εμένα την είχε πάρει το μάτι μου, αλλά πεινούσα και νύσταζα και έτσι το διέταξα το ζερβό να στρίψει από την άλλη πλευρά και να κάνει ότι δεν το είδε. Ο μπόιφρεντ όμως του είχε αφήσει του ματιού του λάσκα τα λουριά. Έτσι, πριν καλά καλά ανοίξει το στοματάκι του, ήξερα τι θα βγει από μέσα: "΄Έεεεελα μωρέεεε, πάμε λίγο κι απο κει, τελευταία μέεεεερα της έκθεσης είναι!!!". Ε, λοιπόν, ακριβώς αυτά άκουσα. Και προχώρησα. Καρτερικά και αναρωτιόμουν από μέσα μου γιατί ο Δημιουργός δεν μας άφησε στην λίθινη εποχή, παρά μας έδειξε το δρόμο στην τέχνη της φωτογραφίας.

Τεσπα, φθάνουμε στην έκθεση. Σας θυμίζω, από τη θάλασσα, νηστικοί και ξεθεωμένοι, αλλά πάντα μέσα στην κουλτούρα. Και σαρπράιζ! η έκθεση έχει τον τίτλο "Στίγματα" και είναι ακριβώς αυτό: Μια τεράαααααστια αίθουσα κατασκότεινη, όπου στημένα κατά σειρές ήταν επίσης τεράααστια φωτογραφικά πορτραίτα από ό,τι πιο φρικιαστικό είχα δει: ανθρώπινα πτώματα μετά την νεκροψία, πρόσωπα με στίγματα στο πρόσωπο, κι όλα αυτά κι άλλα πολλά να φωτίζονται από τεράαααστιους προβολείς, μη μπα και χάσουμε το κεντρικό θέμα δηλαδή. Τυφλοί να ήμασταν, την καραφρικάρα δεν θα την είχα γλιτώσει.

Ο μπόιφρεντ όμως, γνωστός φιλότεχνος και καλλιτέχνης ο ίδιος, είχε εκστασιαστεί. Καθόταν μπροστά από κάθε πορτραίτο και θαύμαζε. Θαύμαζε και θαύμαζε, και κακό βέβαια αυτό δεν είναι. Το κακό ήταν ότι εγώ που στεκόμουν πίσω του σε όλη αυτή τη θαυμαστή πορεία, είχα αρχίσει να νιώθω πολύ, μα πάρα πολύ, άσχημα. Κάτι σαν ζάλη, κάτι σαν ντράλα, κάτι σαν ντραλοζάλη, κάτι τέτοιο πάντως. Δεν νομίζω ότι είχα ξανααισθανθεί έτσι μέχρι τότε. Ήταν σαν να λιποθυμούσα από λεπτό σε λεπτό.

Κάποια στιγμή το πράγμα δεν πήγαινε άλλο, το ένιωθα. Οπότε έπρεπε να κάνω κάτι. Απευθύνομαι λοιπόν με λεπτή ασθενική φωνούλα στο έτερό μου που στεκόταν όπως είπαμε μπροστά μου και θαύμαζε "Κουκουτσάκι μου, μήπως μπορείς να μου δώσεις λίγο νερό από το σακίδιό σου;". Εκείνος, χωρίς να με βλέπει, πάλι μπροστά στον πίνακα, μου απαντά το αμίμητο "Έλα βρε Κοκκινοσκουφίτσα, τώρα το θυμήθηκες; Πριν από δέκα λεπτά το έβγαλα το νερό, πάλι θα ξανανοίγω το σάκο;;;" "Δεν είμαι καλά, συνεχίζω εγώ κλαψουριστά, νομίζω ότι θα λιπ...." Κι εκείνη τη στιγμή γυρίζει προς εμένα ο φίλος μου και παθαίνει σοκ. Και με τραβάει γρήγορα γρήγορα έξω από την καταραμένη τη σκατοέκθεση - που ο Θεός να την κάνει τέτοια - κι αφού άκουσα τα σχολιανά μου από την τρομάρα του, ότι δεν του το είπα νωρίτερα, ότι δεν προσέχω καθόλου κλπ, με κέρασε ύστερα κρουασάν βερίκοκο (δεν θα είχε σοκολάτα φαίνεται) και χυμό ο καλός μου και ήρθα και στάνιαρα και είδα ξανά τον κόσμο. Δόξα τω Θεώ.

Αυτά θυμήθηκα. Βέβαια χάνουν λίγο στην γραπτή περιγραφή. Από κοντά τα λέω καλύτερα. Πάντως όποτε το διηγούμαι, με πιάνουν τα γέλια. Να, όπως τώρα.

Καλό σας απόγευμα!

(Ευχαριστώ από την καρδιά μου για όλα τα μηνύματά σας που με στήριξαν και με γλύκαναν σε μια τόσο δύσκολη περίοδο για μένα και την οικογένειά μου. Θα απαντήσω σε όλους σας γρήγορα και να ξέρετε ότι με συγκινήσατε και μου θυμίσατε ότι υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας που αξίζουν χρυσάφι. Να είστε όλοι καλά)

Δύσκολος καιρός για Κοκκινοσκουφίτσες

2009-06-17T15:40:00.003+03:00

Φίλοι μου, καλησπέρα.

Η αλήθεια είναι ότι μου λείψατε πολύ. Όμως δεν είχα το χρόνο ούτε και τη διάθεση να ανοίξω το μπλογκ μου ή να σας αφήσω κάποιο σχόλιο. Αιτία οικογενειακά προβλήματα υγείας. Την 1η Ιουνίου ο πατέρας μου έπαθε ένα σοβαρό έμφραγμα και μετά από πολλές βόλτες σε νοσοκομεία, χειρουργήθηκε στις 9 του μήνα κι από χθες το βράδυ είμαστε και πάλι όλοι σπίτι. Μας περιμένει μια περίοδος αποθεραπείας 4 - 6 εβδομάδων και τρέμει η ψυχή μου, γιατί τώρα την ευθύνη για να είναι εκείνος καλά έχουμε εγώ και η αδελφή μου. Σήμερα ήρθα για πρώτη μέρα στη δουλειά μετά από τόσο καιρό και νιώθω ξένη. Το μυαλό μου είναι συνέχεια αλλού, αλλά ευτυχώς εδώ οι άνθρωποι δείχνουν υπερβολική κατανόηση.

Συγχωρήστε με αν ακούγομαι υπερβολική, αλλά όταν ακούς ξεροσφύρι από γιατρό ότι τα περιθώρια που έχει ο ένας και μοναδικός γονιός σου να χειρουργηθεί για να σωθεί η ζωή του είναι 3 - 5 ημέρες, κάτι παθαίνεις. Ευτυχώς, τέλος καλό όλα καλά και με τον καιρό καλύτερα.

Ζητώ συγνώμη για τον τρόπο που εξαφανίσθηκα, και από εδω και από αλλού, δεν έχω καν διαβάσει τα μέιλ σας, για τα οποία σας ευχαριστώ θερμά. Καλώς ή κακώς, έχω ένα κώλυμα με τον πατέρα μου. Δεν είμαι γαϊδούρα και ανεύθυνη, είμαι απλώς εξαντλημένη και μου βγήκε και το στρες της διαδικασίας. Όταν ηρεμήσω λίγο, θα τα πούμε περισσότερο.

Προς το παρόν, να είστε όλοι καλά.

Φιλιά πολλά

Ενδιαφέρον

2009-05-27T18:50:00.002+03:00

Πριν από λίγο, μπήκα στο in.gr και βρήκα αυτή την είδηση, την οποία παραθέτω αυτούσια:

"Τα ιστολόγια (blogs) δεν υπάγονται στο νόμο περί ηλεκτρονικού τύπου. Αυτό έκρινε το Μονομελές Πρωτοδικείο Ροδόπης με την υπ’ αριθ. 44/2008 σε δίκη που αφορούσε υπόθεση προσβολής της προσωπικότητας μέσω ιστολογίου.
Όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα της Ελευθεροτυπίας, το δικαστήριο προχώρησε -για πρώτη φορά στα σύγχρονα δικαστικά χρονικά της χώρας- στον ορισμό για την έννοια και τη φύση των ιστολογίων, αναγνωρίζοντας την ελευθερία της έκφρασης που συνεπάγεται «η διαδραστική τους φύση και η συνδιαμόρφωση του περιεχομένου τους από τους αναγνώστες με την ανάρτηση σχολίων».
Επίσης αναγνώρισε ότι η ανωνυμία των ιστολόγων δεν αναιρεί το χαρακτηρισμό του ιστολογίου ως ηλεκτρονικού εντύπου, «διότι άλλωστε και στα γραπτά έντυπα παραδοσιακής μορφής είναι συνήθης η αρθρογραφία με ψευδώνυμο», αλλά και την αναλογική εφαρμογή του νόμου περί Τύπου προκειμένου να καλυφθεί το «κενό νόμου».
Με βάση την ίδια απόφαση, θεωρείται πως «μόνη η χρήση ενός υπαρκτού ονοματεπωνύμου ως υπογραφής δεν αποτελεί πλήρη απόδειξη για την ταυτότητα του δράστη της προσβολής προσωπικότητας».
Τέλος το δικαστήριο έκρινε ότι η εταιρία που παρέχει τον διαδικτυακό χώρο δεν έχει ευθύνη για όσα δημοσιεύονται στα ιστολόγια την τεχνολογική πλατφόρμα των οποίων παρέχει στους χρήστες.
Η απόφαση δημοσιεύτηκε πριν λίγες ημέρες στο νομικό περιοδικό «Αρμενόπουλος», αλλά και στο blog Infromation Law".

Μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρον και το ανάρτησα για να το διαβάσουμε. Θα ψάξω να βρω την απόφαση και αν καταλάβω κάτι παραπάνω, θα σας το μεταφέρω. Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε αν η ιστορία θα έχει και δικαστική συνέχεια...

Καλό σας βράδυ. Συγνώμη που σας έπρηξα σήμερα.

Θέλω να ζητήσω συγνώμη

2009-05-27T17:28:00.002+03:00

Έγραψα το πρωί ένα σχόλιο στο καινούριο ποστ που ανέβασε η Χρυσούλα (www.xrysoulini1969.blogspot.com). Και έκανα κάτι που στενοχώρησε όλους μας. Και το χειρότερο είναι ότι το ειδε και η κόρη της, η οποία τώρα δίνει Πανελλήνιες και το τελευταίο που χρειάζεται είναι περισσότερη πίεση. Άφησα να εννοηθεί άθελά μου κάτι άσχημο για τη Χρυσούλα, το οποίο βέβαια δεν ισχύει ούτε με σφαίρες. Άλλο έλεγα, εξέθετα την προσωπική μου άποψη, αλλά πραγματικά δεν ακούστηκε καλά όταν το ξαναδιάβασα κι εγώ.

Μπήκα πριν στη σελίδα της Χρυσούλας και άφησα ένα καινούριο σχόλιο. Όμως, αισθάνομαι ότι πρέπει κι από εδώ, από τη δική μου αυλή, να της ζητήσω μια μεγάλη ειλικρινή συγνώμη, και από την ίδια και από την κόρη της, που προκάλεσα σύγχυση και χαλάσαμε τις καρδιές μας τέτοιες ημέρες. Με την ελπίδα να γίνει η συγνώμη μου δεκτή.

Καλό απόγευμα

Κοκκινοσκουφίτσα

Δεν θα πεθάνουμε ποτέ, κουφάλα νεύρωση!

2009-05-26T17:23:00.002+03:00

Η παρούσα ανάρτηση προειδοποιώ ότι ανεβαίνει καθαρά από τσαμπουκά. Επειδή σήμερα την είδα Μπουμπουλίνα. Κι ως εκ τούτου, αποφάσισα να ρίξω μια μούτζα να! σε ό,τι με (αυτο)περιορίζει και με κάνει να φοβάμαι και να προχωρήσω. Να παίξω το κρυφτούλι με τις ανησυχίες μου και μετά να τους τη βγω στη γωνία και να τους κάνω "Τσααα!!!". Έτσι, για να τρομάξουν αυτές μία φορά. Τουλάχιστον για σήμερα.

Αυτό άλλωστε δεν λένε ότι πρέπει να κάνεις για να ξεπεράσεις τους φόβους σου; Να τους κοιτάξεις κατάματα και αν μπορείς να περάσεις από μέσα τους μέχρι να διαλυθούν στον αέρα και να καταλάβεις ότι εσύ τους έπλασες; Ε, αυτό κάνω τώρα που γράφω τούτο το σεμνό ταπεινό ποστίδιο.

Να είσαι καθωσπρέπει, έλεγα στον εαυτό μου. Και να συμπονάς. Και όπου μπορείς, να δίνεις ένα χέρι βοήθειας. Και αυτό το έκανα για πολύ καιρό. Πολύ πολύ καιρό. Κάποτε ήξερα γιατί. Για την απλή απόλαυση που σου δίνει η αγαθή προαίρεση, η καθαρή από εγωιστικά κίνητρα. Ύστερα μεγάλωσα, κοινωνικοποιήθηκα, έπιασα και δουλειά. Πρώτο κανόνι. Επίμονες σκέψεις "Μήπως δεν είμαι αρκετά καλή επαγγελματίας; Γιατί δεν τα ξέρω όλα; ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΤΑ ΞΕΡΩ ΟΛΑ;" Χρόνια ολόκληρα με την αμφιβολία. Και οι υποχωρήσεις κι οι θυσίες γίνονταν όχι από αγάπη (για μένα, για τη δουλειά μου, για τους συνεργάτες μου), αλλά από φόβο. Για να καλύψω τον πανικό μου. Μήπως και δεν είμαι "αρκετή". Και ο φόβος πανταχού παρών. Έχετε δει άνθρωπο να τον φοβίζουν τα αφεντικά του και ταυτόχρονα να προσπαθεί εντατικά να έχει την εκτίμησή τους; ΕΓΩ, εδώ, παρούσα. Έτσι κάνω εγώ μια ζωή, όσους με φοβίζουν, συνήθως τους θαυμάζω και χρειάζομαι την έγκρισή τους, αλλιώς δεν γίνεται. Τρομάρα μου!

Στις σχέσεις μου να δείτε. Ε, καλά, αυτά σας τα έχω πει. Δεν ξέρω όμως κατά πόσο ήμουν ειλικρινής σε όσα σας έχω πει. Αν ήμουν εγώ η τόσο καλή, η τόσο σούπερ, το τόσο θύμα των αρπάγων των "κακών" αρσενικών. Δεν ήμουν. Τίποτα από τα παραπάνω σε τόσο μεγάλο βαθμό. Μέχρι ενός σημείου, και πληγώθηκα και στενοχωρήθηκα κι έμεινα άδεια, όμως είχα ήδη και πληγώσει και πονέσει και στενοχωρήσει υποθέτω περισσότερο από όσο κατάλαβα. Και ζητούσα να με προστατέψουν, να με ορίσουν, να με θαυμάσουν ΑΛΛΟΙ, έξω από μένα, αν είναι ποτέ δυνατόν. Και διατεινόμουν ότι τίποτα τέτοιο δεν συμβαίνει, ότι εγώ αντίθετα ήμουν εκείνη που τους φρόντιζε όλους. Τι φορτίο είναι αυτό να βάζεις σε ξένους ώμους; Κι αυτό στις καλές περιπτώσεις. Γιατί στις κακές, αν ο καρχαρίας μυριστεί φρέσκο αίμα, θα έρθει. Και θα ζητήσει ό,τι θέλει. Και ξέρει ότι θα τα πάρει.

Οι φίλοι μου ... άλλοι εδώ κι άλλοι εκεί. Δεν λυπόμουν πάντοτε όταν κάποιος χανόταν από τον κύκλο μου, μου ήταν πιο εύκολο να φεύγουν μόνοι τους εκείνοι που δεν ήταν "της καρδιάς" παρά να χρειαστεί να τους το πω εγώ πρώτη. Σήμερα υπάρχουν δυο τρεις καλοί κι αληθινοί και πολλοί γνωστοί. Δεν έχω πρόβλημα στο να δημιουργήσω περαστικές και ανάλαφρες παρουσίες σε παρέες (κάτι σαν guest), το πρόβλημα είναι στο παραπάνω. Εκεί δυσκολεύομαι πολύ. Κι ομολογώ ότι αρχικά η ανωνυμία που μου πρόσφερε ετούτο εδώ το μέρος με βοήθησε πολύ να πω τα πράγματά μου σε σας. Και πόσο χαίρομαι γι΄αυτό φαίνεται, διότι τους πιο πολλούς από εσάς σας θεωρώ φίλους, κι ας μην σας έχω δει από κοντά τους περισσότερους.

Στοπ. Σηκώνω το λάβαρο της σημερινής μου επανάστασης. Δεν θα φοβηθώ άλλο σήμερα. Τ' ακούς φόβε πούστη; Για σήμερα μόνο, δεν θα κάνεις ό,τι γουστάρεις. Σου παίρνω τα ηνία κι αναλαμβάνω εγώ. Θα αναπνεύσω και θα τρέξω να καλύψω το χαμένο έδαφος. Κι εσύ θα ψάχνεις να με βρεις. Για να κερδίσω πίσω την αξιοπρέπειά μου, να μπορώ να κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και να λέω "Μαγκιά σου ρε, και τα λάθη και τα σωστά σου". Το σούρσιμο είναι που δεν μπορώ άλλο πια ρε παιδιά. Όχι άλλο σούρσιμο. Δεν το σηκώνω πια.

Και πού είσαι Φόβε; Αν τυχόν μου έχεις στήσει καραούλι σήμερα, να ξέρεις ότι θα κρατάω γερό όπλο: τον τσαμπουκά μου. Και θα σε βαρέσω στο δόξα πατρί.

Καλό απόγευμα σε όλους σας

Yes, Ι (Kokkinoskoufitsa) can!

2009-05-21T14:54:00.008+03:00

Πολυαγαπημένοι μου αναγνώστες, μετά από πολλές και επαναλαμβανόμενες, απεγνωσμένες θα έλεγα, παρακλήσεις σας (...), έφτασε η κρίσιμη εκείνη ώρα που όλοι περιμένατε με αγωνία: θα σχηματίσω την δική μου Κυβέρνηση, με εμένα βέβαια στη θέση της Πρωθυπουργού - πρίμας μπαλαρίνας (το τελευταίο το κότσαρα γιατί α) Πρωθυπουργός είμαι, ό,τι θέλω λέω και κάνω β) είναι παιδικό μου απωθημένο κι ο ψυχολόγος μου μου λέει να τα ξεφορτώνομαι αυτά σιγά σιγά).

Διάλεξα τη σημερινή μέρα για να ανακοινώσω το τελικό σχήμα, διότι είναι μεγάλη γιορτή, Κωνσταντίνου κι Ελένης, η μισή Ελλάδα μας γιορτάζει σήμερα. Χρόνια Πολλά σε όλους τους φίλους που γιορτάζουν, ξέρουν αυτοί ποιοι είναι!

H ψηφοφορία ανέδειξε τους κάτωθι:

Υπουργός Εσωτερικών: Εγώ (εναλλακτικά ο kakos lykos, που νομίζω ότι θα τα έβγαζε πέρα μια χαρά, γιατί έχει εμπειρία από σχολικές αίθουσες, ήτοι από μικρές κοινωνίες)

Υπουργός Εθνικής Άμυνας: Εγώ (εναλλακτικά η kwlogria - δεν μπορώ ακριβώς να το αιτιολογήσω, απλώς τη φαντάζομαι να κραδαίνει ένα τεράστιο μπαζούκας σκυλοβρίζοντας τους εχθρούς της πατρίδος μας κι αυτοί να τρέπονται εις άτακτον φυγήν)

Υπουργός Εξωτερικών: Εγώ (εναλλακτικά η M, που είναι μορφωμένο κορίτσι, με δυνατή πένα, διπλωματική δεινότητα και υποπτεύομαι ότι γνωρίζει και άπταιστα πολλές ξένες γλώσσες)

Υπουργός Οικονομίας & Οικονομικών: Εγώ (εναλλακτικά την Πουαντερί μας, που αφού διοικεί τόσο ωραία τα του οίκου της, σε αυτό το Υπουργείο θα διέπρεπε και θα συγύριζε τα οικονομικά όλων μας)

Υπουργός Ανάπτυξης: Εγώ (εναλλακτικά η επτάμηνη ανηψιά μου - δεν έχω δει ξανά βρέφος να μεγαλώνει τόσο γρήγορα)

Υπουργός Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων: Εγώ (εναλλακτικά το Χρυσό ΠιΠι, που έχει αποδείξει την ευαισθησία της σε θέματα που αφορούν τη φύση. Άρα θα τη σεβαστεί και θα είναι δίκαιη. Αυτό το Υπουργείο είναι και δώρο για τη γιορτή της)

Υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων: Εγώ (εναλλακτικά η Χρυσούλα, δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερη για αυτή τη θέση. Το έχει και πρόσφατο το ζήτημα, αφού δίνει Πανελλήνιες η κόρη της. Όλο και κάτι καλό θα έχει να προτείνει)

Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων: Εγώ (εναλλακτικά η Mαρία η Σερραία. Με μπαμπά αγρότη και με τις μαγειρικές της ικανότητες, θα είναι σούπερ για τη θέση)

Υπουργός Απασχόλησης & Κοινωνικής Προστασίας: Εγώ (εναλλακτικά, ο Πολύκαρπος, γιατί πολύ θα ήθελα να τον δω από την άλλη πλευρά μια φορά, αυτής της "βρώμικης εξουσίας" σε ένα τέτοιο μάλιστα Υπουργείο που "τσούζει")

Υπουργός Υγείας & Κοινωνικής Αλληλεγγύης: Εγώ (εναλλακτικά η Μαρία η διαιτολόγος μας, καθώς πάντα προσεγγίζει τα θέματα υγείας με περισσή φροντίδα και τρυφερότητα και σπεύδει αμέσως να βοηθήσει όποιον της το ζητήσει)

Υπουργός Δικαιοσύνης: Εγώ (και μόνον εγώ)

Υπουργός Πολιτισμού: Εγώ (εναλλακτικά, έχω τρεις προτάσεις, λίγο κόντρα μεταξύ τους. Πρώτα την Ελένη τη Δαφνίδη, αυτονόητο γιατί, λογοτέχνης είναι, δεύτερον την Ντόροθι, γιατί ασχολείται πραγματικά με τον πολιτισμό και τρίτον τον Χρήστο τον Φρικ, που μπορεί να μην τον ξέρω καλά, όμως αφού ασχολείται με τη μουσική σε τέτοιο βάθος και η όλη του ενέργεια βγάζει πολιτισμό, δεν μπορώ παρά να τον προτείνω)

Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, Αιγαίου & Νησιωτικής Πολιτικής: Εγώ (εναλλακτικά η Fri, αφού κάθε τρις και λίγο όλο βολτίτσες σε νησάκια μου πάει, άρα το κατέχει το θέμα)

Υπουργός Μακεδονίας - Θράκης: Εγώ (εναλλακτικά, ο George θεωρώ ότι θα ήταν ο πλέον κατάλληλος να αναλάβει να διεκπεραιώσει τα τοπικά θέματα με απαράμιλλο στυλ. Επίσης η Σταυρούλα η Ζέρβα, κάνει υπέροχη δουλειά στο να αναδεικνύει τις ομορφιές του τόπου της, της Δράμας)

Υπουργός Μεταφορών & Επικοινωνιών: Εγώ (εναλλακτικά, η everything 53, αφού από τις αναρτήσεις της φαίνεται η αγάπη της για όλα τα μηχανοκίνητα μέσα και είναι καταπληκτική στην επικοινωνία, τόσο σε πραγματικό όσο και σε τεχνολογικό επίπεδο - διαμαντάκι είναι το μπλογκ της)

Υπουργός Επικρατείας & Κυβερνητικός Εκπρόσωπος: Εγώ (εναλλακτικά, τα μέλη του Λασπότοπου, ο Λασπολόγος και η Κατερίνα. Δεν θέλω να χωρίσω το ζευγάρι, ειδικά τώρα που παντρεύεται, και επειδή σήμερα γιορτάζει κι ο Λασπό, είπα να τους δώσω "πιασάρικο" Υπουργείο)

Υπουργός Τουριστικής Ανάπτυξης: Εγώ (εναλλακτικά, και όχι για να της κάνω τη χάρη, αλλά δικαιωματικά, το Χρυσό ΠιΠι πάλι. Έχει οργώσει όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό και θα ήταν η καλύτερη Πρέσβειρα Τουρισμού που θα είχαμε δει ποτέ στη χώρα μας).

Ως εδώ. Είχα κι άλλους πολλούς να προτείνω, οι παραπάνω είναι απλώς ενδεικτικές αλλά πολύ αγαπημένες επιλογές. Και τους καλώ με τη σειρά τους να παίξουν κι αυτοί (εκτός από το εφταμηνίτικο δηλαδή). Πολλά φιλιά και να περάσετε καλά απόψε αν πάτε σε γιορτή! Α, κι ευχαριστώ πολύ τον Κακό Λύκο και τη Σταυρούλα μας, που με περιέλαβαν στις Κυβερνήσεις τους και με προσκάλεσαν να παίξω αυτό το πολύ διασκεδαστικό παιχνίδι!

Αν ήταν όλα ... αλλιώς

2009-05-18T11:45:00.003+03:00

Καλημέρα σας φίλοι και φίλες μου. Τι κάνετε; Πώς περάσατε το Σαββατοκύριακό σας; Πήγατε καμία βόλτα το Σαββατόβραδο ή μείνατε σπίτι και είδατε Eurovision; Ή τα συνδυάσατε και πήγατε βόλτα σε άλλο σπίτι για να δείτε Eurovision; Εγώ την παρακολούθησα με παρεούλα και να σας πω, ούτε κρύο ούτε ζέστη, δεν ξετρελάθηκα, ούτε αγανάκτησα, απλώς η συμμετοχή μας μου φάνηκε λίγη και πάλι καλά που πήραμε και την 7η θέση.

Άλλο ήταν όμως αυτό που γέμισε το Σαββατοκύριακό μου. Το Σάββατο το πρωί είναι ημέρα αφιερωμένη στα ψώνια της εβδομάδας από χρόνια τώρα. Το σούπερ μάρκετ που πηγαίνω, τον τελευταίο καιρό έχει τοποθετήσει κι ένα σταντ με βιβλία και πολλές φορές προσφέρει αξιόλογες προτάσεις. Συνήθως το αποφεύγω να αγοράζω από εκεί βιβλία (νιώθω σαν να ψωνίζω λουλούδια από περίπτερο), αλλά τώρα τσέκαρα ένα βιβλίο της Αλκυόνης Παπαδάκη, το οποίο κυκλοφόρησε το 2009 από τις εκδόσεις Καλέντη, με τίτλο "Αν ήταν όλα... αλλιώς" (Αυτός είναι και ο τίτλος του σημερινού ποστ). Με κέντρισε και το αγόρασα επιτόπου και το εναπόθεσα στο καρότσι μαζί με τα ζαρζαβατικά και το γάλα :)))

Μου άρεσε πάρα πολύ. Μου άρεσε υπερβολικά πολύ, μπορώ να πω. Την Αλκυόνη Παπαδάκη κατά καιρούς την θυμάμαι και την ξεχνάω και πάλι τη θυμάμαι. Σε αυτό το βιβλίο της μου φάνηκαν όλα σε θαυμαστή ισορροπία. Κι αφού το διάβασα, ένιωσα πραγματικά καλύτερα για μένα και για τον κόσμο. Ε, λίγο είναι αυτό;;

Αν σας δοθεί η ευκαιρία, διαβάστε το. Δεν θα πω τίποτα άλλο για την υπόθεση, δεν είναι άλλωστε εκεί το ζουμί για μένα, είναι κυρίως στον τρόπο που πλάθει και χειρίζεται τους χαρακτήρες της η συγγραφέας. Και για να πάρετε μια ιδέα, ορίστε μερικές φράσεις από τον περιγραφή στο οπισθόφυλλο: "Αν.... Αν.....

Αν ήταν όλα .... αλλιώς!

Μα τότε, πώς θα ξεχωρίζαμε το φως που κλείνουν μέσα τους τα φύλλα της παπαρούνας";

Φιλιά πολλά!

Η καλοπέραση τα φταίει!

2009-05-14T13:27:00.003+03:00

Xθες το απόγευμα μετά τη δουλειά, πήγα με πολύ καλή παρέα στην Πλάκα. Καταπληκτικός ο καιρός, ακόμη πιο καταπληκτικό το ταβερνάκι που καθίσαμε, και πού να δείτε και το Πλωμάρι τι καλό που ήτανε. Όλα καλά, όλα ωραία, κάπνισα και λιγάκι, που μόνη μου δεν το κάνω (καθότι κόρη πυροσβέστη, πατρικές καταβολές, διδαχές, κλπ κλπ κλπ).

Σήμερα το πρωί το στομάχι μου γυρίζει, το κεφάλι μου το νιώθω πανάλαφρο και όλα μου φαίνονται υπέροχα μαγευτικά. Και ακούω συνέχεια αυτό, το οποίο μου φαίνεται εξίσου υπέροχο μαγευτικό: http://www.youtube.com/watch?v=ctA89mKs6ac.

Ε ρε κράξιμο που έχω να φάω, το ξέρω, και δικαιολογημένα κιόλας, χώστε τα αλύπητα, αλλά δεν φταίω εγώ ρε παιδιά, η καλοπέραση τα φταίει!

Πάω να μαζέψω λίγο κουράγιο κι ενέργεια να απαντήσω στα σχόλιά σας στο προηγούμενο ποστ. Σας ευχαριστώ πολύ και σας φιλώ!!!

Μάνα μητέρα μαμά

2009-05-11T14:09:00.004+03:00

Η μητέρα μου έφυγε πολύ νέα, μετά από χρόνια πάλης με τον καρκίνο το 1989.

Όμως κάθε χρόνο κι εγώ και η αδελφή μου τη γιορτάζουμε την ημέρα της μητέρας. Αν και σαν υλική υπόσταση η μαμά Μαρία έχει πια χαθεί, το πιο σημαντικό της κομμάτι, η ουσία της, υπάρχει και ζει μέσα μας, στις αναμνήσεις μας, στα κοινά μας χαρακτηριστικά, στις χειρονομίες που ξεσηκώσαμε από εκείνη ασυναίσθητα (ίσως πρόκειται για την περίφημη "κυτταρική μνήμη"). Κι όλα αυτά δεν χάνονται με τον χρόνο, μόνο γλυκαίνουν.

Να χαίρεστε τις μητέρες σας. Είτε είναι μικρές σε ηλικία, είτε μεγάλες, να μην σταματάτε στιγμή να τους δείχνετε με λόγια και πράξεις την αγάπη σας και την εκτίμησή σας. Μην τσιγκουνεύεστε. Ποτέ δεν ξέρετε ποια φορά θα είναι η τελευταία και πιστέψτε με, δεν θέλετε να μείνετε με το παράπονο ότι δεν προλάβατε ....

Κι όσες από εσάς είστε μητέρες οι ίδιες, να σας χαίρονται τα παιδιά σας, να μην βαριέστε ποτέ να παίζετε μαζί τους, είναι το καλύτερο δώρο για ένα μικρό παιδί. Αλλά νομίζω ότι το ξέρετε καλύτερα από εμένα αυτό...

Χρόνια Πολλά σε όλες τις μητέρες! Και μια ξεχωριστή σκέψη για τη δική μου.

Πολλά φιλιά σε όλους!!!

PMS (Ρre - Menstrual Syndrom)

2009-05-07T18:44:00.002+03:00

Τελικά, έχω πλάκα εγώ. Ή που ανεβάζω ανάρτηση μια φορά την εβδομάδα ή που θα τις κοπανάω δέκα δέκα την ημέρα. Ναι, αλλά τι να κάνω τώρα που η επικαιρότητα τρέχει κι έχω θέμα;

Λοιπόν, παρατηρώντας το σώμα μου να πρήζεται (κι άλλο) τις τελευταίες δύο ημέρες, τη διάθεσή μου να ανεβοκατεβαίνει υστερικά και κυρίως ότι ακύρωσα το ραντεβού που είχα σήμερα για βαφή ενώ η ρίζα έχει φτάσει μέχρι το αφτί, και βάζοντας κάτω τις ημερομηνίες, διαπίστωσα ότι ακόμη μια φορά περιμένω (αγωνία, αγωνία) ναι, περιμένω περίοδο! Ξέρετε, εκείνο το φοβερό, τρομερό, μοναδικό πράγμα που είναι αποκλειστικό "προνόμιο" εμάς των γυναικώνε κλπ κλπ. Να μη σας τα λέω, θα τα ξέρετε όλες οι φίλες του μπλογκ, αλλά και οι άντρες φίλοι όλο και κάποια ιδέα θα έχετε για το φαινόμενο από τις γυναίκες, τις συντρόφους και τις φιλενάδες σας για τις "δύσκολες μέρες του μήνα". Εκείνες τις ωραίες ημέρες που η διάθεση πιάνει πάτωμα, τα νεύρα ταβάνι και όλα τα υπόλοιπα αποσυντονίζονται τελείως. Α, να μην ξεχάσω και τον πόνο και την ενόχληση.

Μετά σκέφτηκα, τι καλά που θα ήταν αν ήξεραν οι άλλοι πώς να μου συμπεριφερθούν σε τέτοια περίπτωση, ώστε να μην οξύνουν την κακή μου ψυχολογικη κατάσταση (κοινώς, να μην φτάνουν τα νεύρα στο ταβάνι εκείνες τις ημέρες) και να λειτουργούμε όλοι καλύτερα και πιο δημιουργικά.

Έβγαλα λοιπόν έναν δεκάλογο με τα faux pas της περιόδου, κάτι σαν μάνιουαλ. Χρήσιμο για τους άντρες (σε αυτούς άλλωστε απευθύνεται κυρίως), δείγμα συμπαράστασης προς τις γυναίκες που ίσως αναγνωρίσουν κάτι από τον εαυτό τους στις παρακάτω οδηγίες. Οπωσδήποτε κάτι για να γελάσουμε λίγο. Αρχίζουμε;

1. Ποτέ δεν λέμε σε μια γυναίκα που έχει περίοδο "Πω πω, κάνεις τρομερή κατακράτηση ε; Δείχνεις τουλάχιστον 3 κιλά βαρύτερη"

2. Ποτέ δεν κοροϊδεύουμε μια γυναίκα για την κατάσταση της επιδερμίδας της όταν έχει περίοδο. Κατά την διάρκειά της τείνουμε αρκετές από εμάς να εμφανίζουμε σπυράκια, κοκκινίλες, να ανοίγουν οι πόροι του δέρματος κλπ, πράγματα που μας εκνευρίζουν από μόνα τους. Η φράση "Τι οροσειρές είναι αυτές στα μούτρα σου;" κάνουν την κατάσταση τραγικά χειρότερη.

3. Ειδικά για εργοδότες: Ποτέ δεν φορτώνουμε με υπερβολική δουλειά την γυναίκα εργαζόμενη τις ημέρες της περιόδου της. Όχι γιατί δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα, τι λες καλέ, μια χαρά μπορεί και παραμπορεί, αλλά ρε αδελφέ, πονάει, νιώθει σαν γουρούνι, έχει πονοκεφάλους, να της πετάς και τα deadlines στη μάπα, το καταλαβαίνεις πως είναι καταστροφή waiting to happen!

4. Ποτέ δεν θυμίζουμε σε μια γυναίκα που έχει περίοδο ότι κάποια στιγμή θα της σταματήσει και θα ησυχάσει. Η εμμηνόπαυση είναι μεγαλύτερος εφιάλτης από την εμμηνόρροια.

5. Ποτέ δεν μαλώνουμε με γυναίκα που έχει περίοδο. Δεν υπάρχει διαφυγή. Τα στοιχήματα δίνουν απόδοση 1 προς 1,5 υπέρ της.

6. Ποτέ δεν ρωτάμε μια γυναίκα που έχει περίοδο "Καλά πώς κάνεις έτσι σήμερα; Περίοδο έχεις πάλι;". Αυτή η ερώτηση κρύβει μεγάλη αναισθησία στις ντελικάτες μας ανάγκες και μας αποδεικνύει ότι δεν καταλαβαίνετε την πολυπλοκότητα του ζητήματος, άρα δεν το σέβεστε αρκετά, άρα σε τελική ανάλυση δεν μας σέβεστε (αυτό το 6ο ειδικά για τους άντρες)

7. Ποτέ δεν λέμε σε γυναίκα που έχει περίοδο "Ναι, και η φίλη μου η Κούλα/η προϊσταμένη μου στο γραφείο/η αξιωματικός στο στρατό/η αδελφή μου έχει περίοδο, αλλά δεν κάνει σαν εσένα ούτε γίνεται σαν αγελάδα". Δοκιμάστε το και θα δείτε το γιατί.

8. Ποτέ δεν προτείνουμε σε γυναίκα που περιμένει ή έχει περίοδο να πάμε σε δακρύβρεχτη ή δρακουλιάρικη ταινία στο σινεμά. Οι κρουνοί άμα ανοίξουν δεν κλείνουν ξανά.

9. Ποτέ δεν βρίζουμε γυναίκα οδηγό στο δρόμο. Ποτέ. Υπάρχει πιθανότητα να έχει περίοδο εκείνη την ημέρα και για ένα μικρό στραβοπαρκάρισμα ή μια παραβίαση του στοπ δεν αξίζει να ρισκάρετε την σωματική σας ακεραιότητα.

10. Τέλος, ποτέ μα ποτέ δεν ξεχνάμε να υπενθυμίζουμε με λόγια και με πράξεις στη γυναίκα που περιμένει περίοδο ότι είναι κουκλίτσα, μια θεά, ότι όχι, η διάθεσή της δεν έχει πέσει, είναι πάντα ίδια, μέσα στην καλή χαρά, ότι δεν της φαίνεται καθόλου, μα πώς τα καταφέρνει και είναι τόσο φρέσκια και δροσερή. Και πολλά άλλα προς την ίδια κατεύθυνση.

Το πιάσατε νομίζω το νόημα. Ωραία. Πάω κι εγώ να συνεχίσω τη μίρλα και τη γκρίνια μου ανενόχλητη. Φιλιά πολλά!!!

My Top 10

2009-05-07T12:59:00.012+03:00

Είχα εδώ και καιρό πρόσκληση από τον Κακό Λύκο να παίξω στο παιχνίδι με τα αγαπημένα μου τραγούδια. Την ίδια πρόσκληση μου απηύθυνε και η φίλη an-upomoni. Ήρθε λοιπόν το πλήρωμα του χρόνου να ανταποκριθώ και αφού τις ευχαριστήσω, ξεκινώ.
Όλα τα τραγούδια που αναφέρω μου αρέσουν για διαφορετικούς λόγους. Άλλο για τη μελωδία, άλλο για τους στίχους, άλλο για τη φωνή του ερμηνευτή, άλλο γιατί μου θυμίζει μια ιδιαίτερη περίοδο της ζωής μου κι άλλο.... έτσι, απλά επειδή όποτε το ακούω, μου κολλάει και καταλήγω να το σιγομουρμουρίζω όλη μέρα σαν νευρόσπαστο. Να θυμίσω ότι δεν φημίζομαι για την μουσική μου παιδεία, οπότε συγχωρήστε με αν οι επιλογές μου δεν έχουν συνέχεια και συνέπεια.
Αν έχω καταλάβει σωστά, πρέπει να αναφέρω 10 τραγούδια. Νάτα λοιπόν, με τυχαία σειρά, όπως μου έρχονται στο μυαλό:

1. REM- Losing my religion. Απλά γιατί είναι κορυφή

2. Επίσης REM- Εverybody hurts. Όταν με παίρνει πολύ από κάτω, αυτό το τραγούδι με συνεφέρνει.

3. Χάρις Αλεξίου- Πανσέληνος. Δεν ξέρω γιατί, αλλά πολλά από τα τραγούδια της σαν αυτό, λένε όσα νιώθω χωρίς να ξέρω πώς να τα περιγράψω. "Όση και να' ναι η δύναμή μου, θέλω έναν άνθρωπο μαζί μου"

4. Άλκηστις Πρωτοψάλτη (πριν τη διαφήμιση τραπεζικών δανείων)- Λάβα.

Όταν ακούω "κάτι λίγοι συγγενείς στα έγκατα του νου" ανατριχιάζω. Και ακόμη δεν έχω καταλάβει το γιατί.

5. Λένα Αλκαίου-Ίχνος.

6. Ξύλινα Σπαθιά- Λιωμένο παγωτό. Από το κλισέ ότι συνόδευε όλα τα beach party, μέχρι γιατί το "κι όμως ειμαι ακόμα εδώ" εμένα μου ακούγεται πολύ ξεσηκωτικό κι επαναστατικό τύπου.

7. Nick Cave - Κylie Minogue. Where the wild roses grow. Έτσι άλλαξα γνώμη για την ερμηνευτική δεινότητα της Μinogue (όχι όμως και πάρα πολύ)

8. Ελένη Τσαλιγοπούλου-Χίλιες σιωπές. Το ακούω μόνη, με σβηστά φώτα και χάνομαι.

9. Αerosmith - I don't wanna miss a thing

10. Bασίλης Καζούλης -Aν ήσουν άγγελος

Ξέρετε πόσα άλλα μου έρχονται στο μυαλό τώρα που γράφω; Και πόσες φορές διορθώνω και προσθαφαιρώ; Ας είναι, φτάνει ως εδώ. Όσοι τυχόν δεν έχουν παίξει ακόμη, καλούνται να συμμετάσχουν πάραυτα παρακαλώ!

ΥΓ. Κανονικά δίπλα από τον τίτλο του τραγουδιού, έπρεπε να βάζω και συνθέτη και στιχουργό, όχι μόνο τον ερμηνευτή. Τα τραγούδια είναι παιδιά όλων αυτών και όχι μόνο εκείνου που τα παρουσιάζει στο κοινό. Όμως δεν έχω πολύ χρόνο και δεν ήθελα να καθυστερήσω κι άλλο την ανάρτηση. Πολλά φιλιά σε όλους!

Εγώ ποτέ θα γίνω μάνα;

2009-04-29T16:44:00.004+03:00

Είναι οριστικό. Δεν νομίζω ότι πάω καλά. Καθόλου καλά. Μάλιστα, όπως σας τα λέω. Υπάρχει βάσιμος φόβος να οδεύω προς σκοτεινά μονοπάτια. Και εξηγώ:

Τις τελευταίες ημέρες με έχει πειράξει μια έντονη κρίση μωρολατρείας (όσοι σιχαμένοι σκέφτηκαν διάφορα διεστραμμένα, να τους καεί ο φούρνος μικροκυμάτων και η plasma μαζί). Όπου δω μωρό, στο δρόμο, στην αυλή του γείτονα, παντού, με πιάνει μια ανεξέλεγκτη τάση να κάνω επαφή, να χαϊδέψω, να ζουλήξω μαγουλάκια, να συνομιλήσω σε άπταιστα μωρουδίστικα, όλα αυτά και μια γλύκα που με λιγώνει στην καρδιά. Σήμερα, στο λεωφορείο, τα ίδια. Κόντεψα να φάω αυτόφωρο (κι ήμασταν κι έξω από τη ΓΑΔΑ), γιατί με είδε μια μαμά να πιάνω φιλίες με την κορούλα της και μάλλον δεν το εξέλαβε ως αγαθή και αθώα πρόθεση να θαυμάσω το παιδί της. Δεν φταίω όμως ρε παιδιά! Μου έκανε κάτι ζουζουνιές η μικρή, άλλο πράγμα! Και "ματάκια", και γελάκια, και φιλάκια, άχου το άχου το... Ααααα!!! Δεν είναι καλά μαντάτα αυτά. Τελικά με πέτυχε; Το βιολογικό μου ρολόι βρήκε το δρόμο και μου χτυπάει; Δεν είμαστε καλά! Ωραία ώρα βρήκε! Τώρα που είμαι ακόμη κοντή, χοντρή και ανέραστη;;;

Σοβαρά τώρα, δεν ξέρω αν πρόκειται για το βιολογικό μου ρολόι ή όχι, γεγονός είναι πάντως ότι τα μωρά και τα μικρά ιδίως παιδάκια σήμερα είναι όλα κουκλιά και γουστόζικα και τσαχπίνικα και σου έρχεται να τα δαγκώσεις και να κόψεις ένα κομματάκι, σαν να ήταν τσουρεκάκια αχνιστά.

Γράψτε κάτι για τα παιδιά σας, όσοι έχετε. Ή για τα παιδιά των αδελφών σας. Ή για τα μικρά σας αδελφάκια. Ειλικρινά θα χαρώ πολύ να τα διαβάσω. Πολλά φιλιά!!!

Την Παρασκευή όλα είναι όμορφα (Friday I' m in love)

2009-04-24T19:11:00.003+03:00

Το κλίμα το βάρυνα πολύ τελευταία με αυτά και με αυτά και τις προσωπικές μου αναρωτήσεις και συγχωρήστε μου που αντιδρώ σαν την Αλίκη στη χώρα των Θαυμάτων συναντά την Κρουέλα ντε Βιλλ, δηλαδής σαν παρανοημένο μπροστά στο καινούριο. Δεν είναι τίποτα, θα μου περάσει.

Λοιπόν, αν και η αγαπημένη μου μέρα είναι το Σάββατο, γιατί ξυπνάω ό,τι ώρα θέλω και μετά μπορώ να ξενυχτήσω όσο θέλω (λέμε τώρα) και πάλι την άλλη μέρα να ξυπνήσω ό,τι ώρα θέλω, η Παρασκευή το απόγευμα έχει ξεχωριστή γοητεία. Κουβαλάει την προσδοκία ενός υπέροχου, μαγικού, long weekend. Κι ας μην προκύψει να είναι τέτοιο, κι ας με βρει το τελείωμά του πιο κουρασμένη και μπαφιασμένη από πριν, δεν πειράζει. Άλλωστε σημασία έχει το ταξίδι, όχι η Ιθάκη (τι είπα πάλι η εμπνεόμενη!!!). Το καλύτερό μου δε είναι να έχει προκύψει έξοδος την Πέμπτη το βράδυ, διότι έτσι πάω στη δουλειά την Παρασκευή σουρνάμενη αλλά με ένα τεράστιο χαμόγελο ζεν στα χείλη και οι ώρες μέχρι το ποθητό Παρασκευόβραδο κυλούν πολύ πολύ γρήγορα, πολύ ευχάριστα. Δεν πα να χαλάει ο κόσμος γύρω μου, εγώ εκεί, ζεν.

Γιατί τα λέω όλα αυτά; Γιατί σε λίγο φεύγω από το γραφείο, φρέσκια, χαρούμενη, λαμπερή, έτοιμη να ζήσω τα πάντα, έτοιμη να ζήσω, να πετάξω, να ερωτευτώ (γιατί όχι;), να ξαναγίνω μικρό κορίτσι και να αλητέψω στις αλάνες των παιδικών μου χρόνων άμα έτσι το θέλω. Σας εύχομαι να περάσετε όλοι ένα απίστευτο, εξωφρενικά ευχάριστο Σαββατοκύριακο και τη Δευτέρα όλοι μαζί ανανεωμένοι να επιστρέψουμε στις επάλξεις.

Υ.Γ. Δεν έχω πάρει τίποτα, αλλά έχουμε καινούρια καθαρίστρια στο γραφείο και χρησιμοποίησε ένα απορρυπαντικό με πολλή αμμωνία. Τόση ώρα που σας γράφω, το εισπνέω και αυτό μπορεί να με επηρέασε λίιιιγο και να σας ακούγομαι κάπως φτιαγμένη.

Πολλά φιλιά!!!!

Ο καιρός της αμφιβολίας

2009-04-22T16:45:00.004+03:00

Νομίζω ότι οι αναρτήσεις μου έχουν ένα μεγάλο προβλημα: είναι σχεδόν στο σύνολό τους αυτοβιογραφικά σημειώματα. Εγώ, τι θέλω, τι δεν μου αρέσει, πώς είμαι, τι νιώθω, πολύ προσωπικό στοιχείο. Αυτό θα το σκεφτώ και θα προσπαθήσω να το ελέγξω λίγο προσεχώς. Σήμερα όμως θα σας ενημερώσω για τα νέα δεδομένα. Όπως θα έχετε διαβάσει κατά καιρούς, τελικά ανακάλυψα ότι είμαι κοινωνικός άνθρωπος και λατρεύω την πάρλα. Επιδίωξα λοιπόν να γνωρίσω μερικούς από εσάς και από πιο κοντά και δεν απογοητεύτηκα καθόλου. Τουναντίον, ενθουσιάστηκα. Όπως με ενθουσιάζετε όλοι σας κάθε φορά που επικοινωνούμε μέσα από εδώ. Εχθές μια καλή φιδόφιλη, ονόματα δε λέω, άμα θέλει, ας παρουσιαστεί μόνη της, με έχωσε στο Facebook, από το οποίο ακόμη ψάχνω πώς να βγω, έχω καταμπερδευτεί στους διαδρόμους. Κι εκεί μου την πέσανε πέντε έξι να γίνουμε φίλοι, μεταξύ των οποίων και ένας Antonis Nikopolidis (?). Επίσης από κάποιες ευχάριστες συμπτώσεις και τυχαίες αρχικά γνωριμίες, έχω τακτική επαφή μέσω mail με λίγα ακόμη πρόσωπα που έμαθα να σέβομαι και να εκτιμώ πολύ μέσα από την ιντερνετική σχέση μας. Μόνο που... Όπως νομίζω θα συμβαίνει και σε σας, οι "παρέες" αυτές αποτελούν ένα πολύχρωμο μωσαϊκό. Διαφορετικοί χαρακτήρες, αντιλήψεις που βρίσκονται σε διάσταση, όλα αυτά προσθέτουν ενδιαφέρον και ποικιλία στα πράγματα. Σήμερα όμως όπως το σκεφτόμουν ένιωσα και λίγο περίεργα. Θαύμασα πόσο πολλά διαφορετικά μεταξύ τους κομμάτια συνθέτουν ένα υπέροχο πίνακα. Όμως, χάνεσαι βρε παιδί μου. Πληθώρα οι απόψεις, οι άνθρωποι, και πώς να τα βγάλεις πέρα πάντα; Και τι εννοώ πριν με πείτε καραψωνάρα: Ήρθε ο καιρός της αμφιβολίας. Για πολλά από όσα πίστευα για μένα μέχρι σήμερα, για τις δικές μου απόψεις, τη φιλοσοφία, την κοσμοθεωρία μου, ήρθε, είναι εδώ. Γόνιμη αμφιβολία, που προκύπτει ή μάλλον τροφοδοτείται και από όσα σας γράφω πιο πάνω. Από εσάς. Από τον τρόπο που χειρίζεστε καταστάσεις. Από όσα λέτε και αφήνουν να φανούν κομμάτια σας, είτε τα σοβαρά είτε τα αστεία, είναι εξίσου σημαντικά. Είδα ότι δεν υπάρχει μόνο ένας δρόμος ή μία απόλυτη σκέψη. Μαλακώσατε λίγο τις γωνίες μου. Πολύ καλό αυτό, σας ευγνωμονώ. Αλλά ώρες ώρες νιώθω ακριβώς όπως το nickname μου: σαν Κοκκινοσκουφίτσα μες το απέραντο δάσος. Όταν βγάλω άκρη με τις διεργασίες που συντελούνται τελευταία εντός μου, μου φαίνεται ότι θα είστε οι πρώτοι που θα το μάθετε. Αναρωτιέμαι, οι φίλοι μου εκτός δικτύου άραγε θυμούνται τη φάτσα μου; (Αλλά αυτό είναι θέμα για άλλη ανάρτηση).

Καλό απόγευμα φιλαράκια μου.

Όταν στα μάτια μου χαθούν τα ψευτικα στολίδια

ίσως να δω ότι κι εσύ με εμένα είσαι ίδια

Ήρθε, ήρθε, είναι εδώ!!!

2009-04-16T14:14:00.008+03:00

Την περίμενα που λέτε. Της είχα στήσει καρτέρι εδώ και κάνα δυο ημέρες. Και τσουπ! να τη που ήρθε. Η Πασχαλινή διάθεση, ντε! Κι έτσι τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να ευχηθώ σε όλους μας, συγνώμη που δεν το κάνω προσωπικά για τον καθένα μας, αλλά με πιέζει ο χρόνος.

ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΥΠΕΡΟΧΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΣΧΑ, ΝΑ ΑΙΣΘΑΝΘΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΥΞΗ ΚΑΙ ΤΗ ΧΑΡΑ ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟΥ ΜΗΝΥΜΑΤΟΣ, ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΛΑ ΟΣΑ ΜΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ ΣΥΝΗΘΩΣ ΝΑ ΑΠΟΛΑΥΣΟΥΜΕ, ΝΑ ΦΑΜΕ ΒΕΒΑΙΑ, ΝΑ ΠΙΟΥΜΕ, ΝΑ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΟΥΜΕ, ΝΑ ΞΑΝΑΓΝΩΡΙΣΤΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΞΑΝΑΝΑΚΑΛΥΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ

Η ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ ΘΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΙ ΝΑ ΠΡΑΞΕΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΑΝΤΩΣ

Α, ΚΑΙ ΘΑ ΦΑΕΙ ΠΟΛΛΥΥΥΥ ΑΡΝΙ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΧΕΙ ΕΝΑΝ ΔΥΝΑΤΟ ΛΟΓΟ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ Δ Ι Α Ι Τ Α !!!

ΠΟΛΛΕΣ ΕΥΧΕΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΑΒΑΘΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΣΑΣ

ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΤΟ ΕΥΧΗΘΟΥΜΕ ΑΠΟ ΕΔΩ ΓΙΑ ΠΟΛΛΑ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΚΟΜΑ

Tρεις λαλούν και δυο χορεύουν μείον έναν (Δηλαδή Fantastic Four)

2009-04-15T17:42:00.010+03:00

Χθες ήπια καϊφέ γλυκό με τρία μπλογκοπαιδάκια. Και τα λέω έτσι, γιατί η μεγαλύτερη ήμουν έτι μίαν φοράν εγώ κι έκοβα μάλιστα το νήμα με διαφορά (πού να στα λέω γραία συμπλογκίτισσα! Πάλι ανεβάσαμε το μέσο όρο ηλικίας!) Τέλος πάντων, ας πάει και το παλιάμπελο, το ξεπέρασα αυτό, πάμε τώρα παρακάτω.

Πρώτα οι συστάσεις: Είχα την τιμή και τη χαρά να συμπιώ μετά των μελών του γνωστού Λασπότοπου, τον Λασπολόγο και την Κατερίνα, καθώς και με την M η οποία έχει ένα πολύ ωραίο μπλογκ και είναι συνεργός στην Τρανή Ευκαιρία, που τη διαβάζω μετά μανίας.

Να σας πω τι αποκόμισα: Πρώτον, είναι πολύ ωραίο να γνωρίζεις νέους ανθρώπους με καθαρά, φωτεινά μάτια και χαρούμενο λόγο. Επίσης, κάτι τους βάζαν στο φαί των μωρών από τις αρχές της δεκαετίας του 80 και όλα βγήκαν όμορφα τα σκασμένα!

Ο Λασπολόγος, μην κοιτάτε που συνήθως φαίνεται σαν να βριζόμαστε, όχι, κατά βάθος είναι πολύ καλό παληκάρι. Αλλά κορίτσια μην τρέχετε, είπαμε, μας πρόλαβε η Κατερίνα, η οποία μοιάζει καταπληκτικά με μια πολύ καλή και γλυκιά ηθοποιό, αλλά δεν λέω ονόματα, μην προδοθούμε. Πλάσματα με μόρφωση και παιδεία και χαρά και ζωή.
Η Μ είναι εξαιρετικό πλάσμα. Κι έχει και πολύ ωραία μάτια. Και καθόλου άγρια, όπως νομίζει η ίδια. Είναι και διανοούμενη με την αγνή και καλή έννοια του όρου. Άνθρωπος ανήσυχος για γνώση ή τουλάχιστον έτσι κατάλαβα.

Ξαναγυρίζω λίγο πίσω για να πω ότι μου άρεσε πολύ το ζευγάρι του Λασπολόγου και της Κατερίνας. Είναι από εκείνα τα αρμονικά, στρωτά ζευγάρια, που χαίρεσαι να βλέπεις να κυκλοφορούν γύρω σου. Και επίσης έχω να πω προς τιμήν του Λασπολόγου, ότι τρεις ώρες σερί δεν έκανε καμία άσεμνη χειρονομία προς την πλευρά της Κατερίνας, σεβόμενος ίσως ότι στο ίδιο τραπέζι κάθονταν μια γριά ανέραστη Κοκκινοσκουφίτσα. Ούτε ένα φιλί στο μάγουλο σας λέω, τίποτα. Κρίμα κι είχα καιρό να δω πώς γίνεται αυτό!!!

Πραγματικά χάρηκα πολύ που γνώρισα την σούπερ τριάδα από κοντά. Για το μόνο που λυπήθηκα είναι που δεν μπόρεσε να έρθει τελικά η Fri για λόγους ανωτέρας βίας και έτσι για άλλη μια φορά χάθηκε η ευκαιρία να την γνωρίσω. Αν διαβάζεις τώρα φιλενάδα, να ξέρεις ότι μου πήραν τα αυτιά να μου μιλάνε για σένα όλοι τους, και τι γλυκιά, και τι υπέροχος άνθρωπος, και ο Χρήστος τι καλός, όλο τέτοια έλεγαν. Αφού εγώ, που είναι γνωστό πόσο καλοπροαίρετη είμαι, παραλίγο να ζηλέψω. Άντε να δούμε τι θα γίνει και πότε θα βρεθούμε από κοντά!

Θέλω βέβαια να δηλώσω από εδώ εξαρχής ότι η γνωριμία μας είναι τελείως ξέχωρο ζήτημα από την κόντρα μας με το Λασπολόγο. Αυτή θα συνεχισθεί ακάθεκτη, καθώς αποτελεί και το αλατοπίπερο των μεταξύ μας σχέσεων. :pppp

Τελικά το μπλόγκινγκ είναι καλό πράγμα. Ποτέ δεν ξέρεις ποιους ενδιαφέροντες τύπους θα γνωρίσεις μέσα από αυτό.

Καλό σας βράδυ

Τα Πασχαλινά μας αύριο μαζί με dos και don'ts για το βάψιμο των αυγών

Πολλά Φιλιά σε όλους

Κι άλλο παιχνιδάκι και 10 μυστικά

2009-04-13T17:43:00.006+03:00

O kakoslykos αφού έπαιξε με μεγάλη φοβερή και τρομερή επιτυχία το παρακάτω παιχνίδι, με κάλεσε κι εμένα να παίξω με τη σειρά μου. Κι ως γνωστόν, τέτοια χατίρια εγώ δεν χαλάω. Επί τω έργω λοιπόν.
Πρέπει να αναφέρω μία ταινία που μου αρέσει πολύ και 10 μικρά μυστικά μου. Το πρώτο σχετικά εύκολο. Πέρα από τις ταινίες που ανέφερα στο προηγούμενο παιχνίδι, είδα στο προφίλ μου ότι είχα ξεχάσει μία που είναι από τις πιο αγαπημένες μου και τώρα είναι ευκαιρία να επανορθώσω.

Φοβού τους Έλληνες. Ξέρω ότι δεν έχει και μεγάλη σχέση με τις άλλες ταινίες που πρότεινα, αλλά ο Λαζόπουλος ξέρει να κάνει σινεμά, αν και καμιά φορά παρασύρεται. Πάντως αυτή εδώ η ταινία είναι φοβερή κι αν σας τύχει, να τη δείτε, θα σας αρέσει.
Και τώρα ταντααααν!!! Ορίστε 10 μυστικά μου, όμως ξηγιέμαι καθαρά, δεν είμαι και τόσο ενδιαφέρων τύπος, οπότε μπορεί να μου βγουν και λιγότερα από 10:
1. Την ωραιότερη βόλτα της ζωής μου την έκανα το καλοκαίρι του 1997 στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, κοντά στο θέατρο Δελφινάριο.
2. Έχω πάει όμως και βόλτα με τη μηχανή του τότε φίλου μου στα 18 Αθήνα - Ιωάννινα και επιστροφή σε μία ημέρα, γιατί μας είχαν πει για ένα ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ σουβλατζίδικο που έβαζε καφτερή σάλτσα στις πίτες του. Εννοείται ότι κανείς στο σπίτι μου δεν ξέρει τίποτα μέχρι και σήμερα, οπότε σςςςςς!!!
3. Έχω δώσει χρήματα σε πελάτη μου για να καλύψει ένα χρέος του, επειδή πραγματικά τον λυπόμουν. Αν τα επέστρεψε ή όχι, αυτό από διακριτικότητα επιτρέψτε μου να μην σας το πω.
4. Μου αρέσει να κυκλοφορώ στο σπίτι μου με τα εσώρουχα. Όταν είμαι μόνη. Κι όταν έχω τραβήξει τις κουρτίνες, αν και καμιά δυο φορές δεν πρόσεξα και είχαμε ψιλοατυχήματα (από περαστικούς που έχασαν το φως τους).
5. Με έχουν κάνει τσακωτή σε περιπτύξεις στο λεβητοστάσιο πολυκατοικίας όταν ήμουν 17 ετών (δεν μπορώ να πω τίποτα άλλο, κοκκινίζω)
6. Επίσης όταν ο φίλος μου ήταν φαντάρος το 1994-5, παραλίγο να με κάνουν τσακωτή σε μία ντουλάπα του στρατοπέδου (το ξέρω, ήμουνα λίγο ζωηρή στα νιάτα μου, μετά όμως ηρέμησα, μη με παρεξηγείτε λοιπόν).
7. Είχα περάσει 8η στο Τμήμα Αγγλικής Φιλολογίας τη χρονιά που έδινα Πανελλήνιες και θα σπούδαζα κάτι που πραγματικά μου άρεσε με υποτροφία κιόλας, αλλά επειδή είχα η ηλίθια δηλώσει πρώτα τις 3 Νομικές με το σκεπτικό ότι δεν θα πιάσω τα μόρια έτσι κι αλλιώς, την έχασα.
8. Πέρασα πολύ ωραίες διακοπές μόνη μου το καλοκαίρι του 2006 που πήγα στη Χίο για το γάμο μιας φίλης μου. Υπέροχο δωμάτιο, καταπληκτική σπιτονοικοκυρά (φεύγοντας μου χάρισε και σπιτική μαστίχα), απίθανοι οι παππούληδες που πίναμε κάθε μέρα μαζί τον καφέ μας στο καφενεδάκι της πλατείας.
9. Θεωρώ ότι είμαι τρομερά απωθητικη εμφανισιακά κι αυτό δεν μπορώ να το αποβάλλω.
10. Από τότε που άνοιξα αυτό εδώ το μπλογκ, νιώθω καλύτερος άνθρωπος, πιο γεμάτος και με πολλούς πολλούς φίλους.
Ωραία. Τελείωσα. Θα ήθελα αυτή τη φορά να παίξουν ΟΛΟΙ όσοι αφήσουν σχόλιο εδώ, γιατί έχει τρομερό ενδιαφέρον το θέμα! Φιλιά!!!!

Καλό Σαββατοκύριακο - Η ανοιξίτιδα συνεχίζεται

2009-04-10T19:02:00.000+03:00

Tα νησιά

2009-04-09T15:52:00.000+03:00

Υπάρχουν μέρες

που νιώθω σαν νησί

κι όλα κυλάνε στρογγυλά από πάνω μου

Και τότε λέω κοίταξε, καλύτερα είναι έτσι

Κι είναι και άλλες μέρες

από βαρύ πανί

με σπρώχνουνε και με καρφώνουν σε γρανάζια

ξυπνάω, φεύγω, δουλεύω, γυρνώ,

και πάλι απ' την αρχή

Και τότε λέω κοίταξε, καλύτερα με κάποιον

να ανοίγεις την πόρτα και να σε αγκαλιάζει

Κι είναι και μέρες σαν και αυτή

που όλα μοιάζουν όμορφα

Και μόνος σου και με παρέα

Σινεμανία

2009-04-08T17:41:00.000+03:00

Να είστε καλά παιδιά μου που με σκέφτεστε κι έχω κι εγώ ένα θέμα για ανάρτηση, διότι τελευταία πολλά πέσανε πάνω μου κι ανάσα δεν παίρνω, έμπνευση δεν έχω, ησυχάσατε να μου πείτε τώρα κι εσείς, ε, τι να κάνουμε, συγνώμη, αλλά επανήλθα. Κι αυτό χάρη στην γλυκύτατη προσκλησούλα της everything53 και την αγενέστατη πρόσκληση του πιπιοχρυσού. Θα παίξουμε το παιχνίδι που λέμε τις 5 πιο αγαπημένες μας ταινίες. Ορίστε οι δικές μου:

1. Οι γέφυρες του Μάντισον - Από τις ελάχιστες περιπτώσεις που μια ταινία είναι ισάξια και ίσως καλύτερη από το βιβλίο από το οποίο προέρχεται

2. Tο σκοτεινό ποτάμι - Ένας Σον Πεν εξαιρετικός, αποκαλύπτει τη στόφα ενός γεννημένου ηθοποιού

3. To πράσινο μίλι - Δεν πολυγουστάρω τον Τομ Χανκς, αλλά δεν μπορώ να μην παραδεχθώ ότι σε αυτή την ταινία ήταν υπέροχος. Τι ωραία ταινία, τι ύμνος στη ζωή!

4. Sleepers. Ένα σενάριο που πολύ θα ήθελα να είχα γράψει εγώ και όλοι οι συντελεστές αστεράτοι

5. Λάθος έκανα. ΑΥΤΟ το σενάριο θα ήθελα να έχω γράψει εγώ: Ο Κέβιν Σπέισι είναι ιδιοφυία

Θέλω να κλέψω και να πω άλλη μία. Κλασική, αθάνατη, υπεραγαπημένη Τζένη Καρέζη. "Γυρίσατεεεε;;;"

Για περάστε τώρα dorothea, mata, κηπουρέ , fri, maria, σειρά σας! Άντε τη βγάλαμε και σήμερα!!!
,

UPDATE

2009-04-03T18:49:00.000+03:00

Η υποφαινόμενη ιδιοκτήτρια αυτού του blog προφανώς δεν είναι καλά. Πάλι έκανε αλλαγές. Αλλά να σας πω: φταίει το ΧρυσοΠιΠι. Μου πρότεινε ένα ωραίο μέρος για να βρω χαριτωμένα layouts και δεν μπορώ να τα προσθέσω σαν gadget γιατί δεν έχω internet explorer 8 στο γραφείο και δεν θέλω να το εγκαταστήσω εδώ, γιατί δεν ξέρεις τι γίνεται και οι άνθρωπες εδώ είναι περίεργοι με τα πράγματά τους. Κλαψ κλαψ κλαψ. Οπότε έβαλα ένα προσωρινό πρότυπο που βρήκα στο blogger. Kαι θα κοιτάξω να μπω από κανένα ίντερνετ καφέ να κάνω τη δουλειά μου. Έχω βρει ένα τρομερό σχέδιο και θέλω να το αποκτήσω λέμε!!!! Α ρε Πιπίτσα τι μου έκανες με το http://www.thecutestblogontheblock.com/!!!!
Καλό Σαββατοκύριακο

Ααααχχχ!!!

2009-04-03T14:20:00.001+03:00

Η κατάστασή μου τελικά είναι πιο προχωρημένη από όσο νόμιζα. Ανοιξίτιδα στο τελευταίο στάδιο

Άνοιξη

2009-04-02T18:58:00.000+03:00

Κάτι διαφορετικό για να υποδεχθούμε την άνοιξη που πια είναι εδώ. Και να σκεφτείτε ότι εδώ δεν έχω ηχεία για να το απολαύσω κι εγώ (λυγμ!)

Φοβίες!!!

2009-03-27T15:37:00.001+02:00

Λένε ότι κάθε άνθρωπος είναι ένα γοητευτικό συνονθύλευμα διάφορων ετερόκλητων στοιχείων, που όλα μαζί συνθέτουν την ιδιαίτερη ατομικότητα του καθενός μας. Με αυτή την παραδοχή επομένως, πρέπει να δεχθούμε ότι και οι φοβίες που τυχόν έχουμε, αποτελούν κομμάτι του εαυτού μας και μας αποκαλύπτουν πράγματα για εμάς ή βγάζουν στην επιφάνεια άλλα συγκεκαλυμμένα "ζητήματα" που υπάρχουν μέσα μας σε λανθάνουσα ίσως κατάσταση.

Τι να πω, δεν ξέρω, τις σκέψεις μου σας αραδιάζω τώρα, αλλά όπως καθόμουν, είχα τη φαεινή ιδέα να σας μιλήσω λίγο για τις δικές μου φοβίες, μήπως βγάλουμε όλοι μαζί μία άκρη.

Πρώτη και τρομερότερη φοβία μου, που δεν μπορώ να την τιθασεύσω και να την εκλογικεύσω με τίποτα, είναι η υψοφοβία. Τρομερή περίπτωση. Αξίζει να σας πω ότι μέχρι και τα 18 μου, δεν είχα κανένα τέτοιο πρόβλημα. Ανέβαινα στην ταράτσα του σπιτιού μου με τρομερή άνεση, πήγαινα μάλιστα και στεκόμουν άκρη άκρη και δεν φοβόμουν καθόλου ρε παιδιά. Μετά την εφηβεία, δεν ξέρω τι έγινε, δεν μπορώ τουλάχιστον να θυμηθώ κάποιο συγκεκριμένο περιστατικό, αλλά ξαφνικά άρχισα να φοβάμαι μέχρι και την απλή σκάλα που έχουμε όλοι σπίτι μας για να κάνουμε δουλειές. Περιττό να σας πω ότι πια δεν πλησιάζω ούτε σε πατάρι, αφού πρέπει να ανέβω εκεί με σκάλα, ούτε στην ταράτσα, άρα απλώνω ρούχα όπου βρω, ούτε αερογέφυρες διασχίζω (αυτό το τελευταίο με τίποτα, και να το σκεφτώ και μόνο, με πιάνει ίλιγγος). Αποφεύγω ακόμη και τους σταθμούς του ηλεκτρικού που έχουν πεζογέφυρες, προτιμώ να διασχίσω χιλιόμετρα με τα πόδια προκειμένου να τις αποφύγω. Την τελευταία φορά βρισκόμουν στον Κηφισό, στο ύψος των ΚΤΕΛ, κι έπρεπε να περάσω απέναντι. Ο μόνος τρόπος ήταν η αερογέφυρα που υπάρχει εκεί. Έκανα ακριβώς 4ο λεπτά να την περπατήσω όλη. Έτρεμα συνέχεια, νόμιζα ότι η γέφυρα θα καταρρεύσει κάτω από τα πόδια μου και γενικά ένιωθα σαν να βρισκόμουν στο κενό. Απίστευτο συναίσθημα, πλήρης πανικός.

Κάποτε είχα πάει διακοπές με το αμόρε μου στην Αντίπαρο (καταπληκτικό νησί, να πάτε οπωσδήποτε, θα ενθουσιαστείτε). Υπάρχει εκεί ένα υπέροχο σπήλαιο, του Αγίου Γεωργίου στο Σωρό, νομίζω. Ενθουσιάστηκε ο καλός μου, πάμε μου λέει, πάμε να το δούμε (καλά, εκεινού ο κ...ς του λες κι είχε πινέζες, δεν στεκόταν έτσι κι αλλιώς ούτε στιγμή). Τι να κάνω κι εγώ, λέω σφίξε τα δόντια Κοκκινοσκουφίτσα και προχώρει. Η σπηλιά είχε μια μικρή είσοδο (είμαι και κλειστοφοβική, να μην το ξεχάσω αυτό) και απο εκεί ξεκινούσαν λαξευμένα σκαλιά στη μέση θαρρείς του πουθενά, που είχαν αριστερά και δεξιά κατά μήκος δύο σκοινιά για να κρατιούνται όσοι ανεβοκατέβαιναν. Ο δρόμος δηλαδή ήταν διπλής κατεύθυνσης. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι έγινε, είναι πέραν πάσης περιγραφής, αλλά θα προσπαθήσω. Στο τρίτο σκαλί άρχισα να συνειδητοποιώ ότι είναι μακρύς ο κατήφορος. Και σκοτεινός. Και μακρύς. Και σκοτεινός. Και πάλι μακρύς και σκοτεινός. Κι όπως είμαι πιασμένη από το σκοινί σφικτά και με τα δύο χεράκια, καταλαβαίνω ότι τετέλεσται, δεν πάει άλλο, πρέπει να βγω αμέσως έξω. Κανονική σκοτοδίνη. Για κακή μου τύχη, δίπλα μου κατέβαιναν ενθουσιασμένοι μια παρέα χαρούμενων Γιαπωνέζων και από την άλλη ανέβαινε ένα γκρουπ επίσης χαρούμενων Γερμανών. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα δηλαδή. Το πώς βγήκα έξω, δεν το θυμάμαι. Θυμάμαι όμως ότι το σπήλαιο το είδα μόνο σε φωτογραφία που τράβηξε ο φίλος μου, που τελικά κατέβηκε, γιατί δεν χρώσταγε τίποτα με την τρελή που έμπλεξε για σπήλαιο να ξεκινήσει και σπήλαιο να μη δει.

Δεύτερο περιστατικό: Καλοκαίρι, τώρα μάλλον το 2005 ήταν, θα σας γελάσω, μπορεί και το 2006, έχω δωρεάν εισιτήριο να πάω σε παράσταση στο θέατρο Λυκαβηττού, αφού θα παίξει βιολί ένας φίλος φίλου μου. Όλο χαρά, ντύνομαι, στολίζομαι, ανεβαίνω στο θέατρο με την παρέα μου, και φτάνουμε στον κυρίως χώρο όπου βρίσκονται οι μεταλλικές κερκίδες και διαπιστώνω ότι για να φτάσω στις μπροστινές θέσεις, ο μόνος δρόμος είναι να κατέβω από πάνω προς τα κάτω. Πάλι σκοτάδι, εγώ να φοράω τακούνια που ακούγονταν σαν καμπάνες μέσα στο θέατρο κάθε φορά που έκανα βήμα, και πάλι στην τρίτη σειρά προς τα κάτω μου έρχεται ζαλούρα τρομερή και φοβάμαι ότι θα πέσω. Ρεζίλι, ρεζίλι έγινα! Άλλοι να φωνάζουν "Ησυχία ρε!!!", άλλοι να βρίζουν, να μην αφήνω εντωμεταξύ και τους πίσω να προχωρήσουν. Τίποτα. Τα πόδια μου είχαν κοκκαλώσει. Αναγκάστηκα να φύγω άρον άρον και την παράσταση την "άκουσα" τελικά από το μπαρ του θεάτρου. Και ταλαιπωρήθηκα και ταλαιπώρησα την παρέα μου, που έστελνε συνέχεια sms να δει τι κάνει η ζουρλή η υψοφοβικιά. Νεύρα, τρομερά νεύρα εκείνη τη μέρα!!!

Εσείς έχετε φοβίες άραγε; Για πείτε, για πείτε!

180 μοίρες

2009-03-24T17:24:00.000+02:00

Νομίζω τόση λέμε ότι είναι η στροφή που κάνουμε όταν αλλάζει η διάθεσή μας. Αν κάνω λάθος, διορθώστε με, δεν θέλω να κυκλοφορώ έξω άσχετη. Νιώθω ξαφνικά μια γλυκιά, τρυφερή διάθεση και θέλω να γράψω κάτι ανάλογο. Τέρμα η γκρίνια, η ανασφάλεια, η βαρεμάρα - για σήμερα δηλαδή. Πλέω σε πελάγη γλύκας. Ξέρω, πολλοί από εσάς υποψιάζεστε τουλάχιστον μανιοκατάθλιψη, αλλά από όσο βέβαια μπορώ και εγώ να σας διαβεβαιώσω, πρόκειται μόνο για μία από εκείνες τις λίγο σπάνιες και ευλογημένες φάσεις που νιώθω την καρδιά μου τόσο ζεστή και ανοιχτή. Τότε που λες τι ωραία που είναι όλα, θα μπορούσα να μείνω έτσι για πάντα;

Σκεφτόμουν ανθρώπους που έχουν περάσει από τη ζωή μου τα τελευταία χρόνια. Πώς βρήκαν τελικά τη θέση τους μέσα ή έξω από αυτήν, συχνά σε τελείως διαφορετικό πλαίσιο από αυτό που τους είχα τοποθετήσει στο μυαλό μου. Γνώρισα ανθρώπους που έβαζα στοίχημα ότι θα είναι φίλοι καρδιάς και θα γεράσουμε μαζί, αλλά τελικά χάθηκαν από δίπλα μου ή χάθηκα εγώ. Πολλές φορές έτσι, χωρίς καμία προειδοποίηση. Συνάντησα κι άλλους ανθρώπους, που ενώ επέμενα να τους κρατώ πεισματικά απ' έξω, είτε από αδιαφορία είτε από βιασύνη (ηλιθιότητα δηλαδή), μου απέδειξαν με το χρόνο ότι ήταν πάντα εκεί κι ότι ήμουν πολύ μικρή μπροστά τους. Αγάπησα ανθρώπους που δεν το περίμενα, αγάπησα κι ανθρώπους που το περίμενα και υποψιάζομαι, εν μέρει διότι ήταν αναμενόμενο και λογικό, κι αυτό ομολογουμένως ορισμένες φορές με δυσκόλευε και με καταπίεζε, με ανάγκαζε να σκέφτομαι για αυτούς πάντοτε θετικά "αφού ήταν καλοί άνθρωποι και τους αγαπούσα". Ξαναγάπησα και ξαναγνώρισα κι από την αρχή και ανθρώπους που ως τότε είχα δεδομένους και η σχέση μας αλάφρωσε κι έγινε πιο αληθινή. Και αγάπησα πάρα πολύ κι έναν άνθρωπο, που αν και δεν είναι πια μαζί μου, μου χάρισε το μοναδικό προνόμιο του πλούτου της πραγματικής αγάπης.

Αυτά τα ωραία. Ελπίζω να περάσετε όλοι καλά αύριο. Χρόνια πολλά σε όσους γιορτάζουν! Τα ξαναλέμε μεθαύριο. Φιλιά πολλά!!!!

Update (τρομάρα μου, έμαθα και το update): Γιόρταζα εχθές, αλλά δεν ήθελα να το πω από εδώ, ντρεπόμουν και λίγο. Αφού όμως ήδη μου στείλατε ευχές και το ψιλοείπα κι εγώ σε κάποια σχόλια που άφησα, θέλω να σας ευχαριστήσω για τις ευχές σας και τα ωραία e-mail και όλα τα μηνύματά σας. Συγκινήθηκα πολύ μπαγάσικα! Άντε και του χρόνου!!!! Κι επειδή δεν βρήκα γλυκό να μου αρέσει, σας κερνάω τώρα ένα ωραίο λουλούδι και το γλυκάκι αργότερα! Φιλιά σε όλους!!!

Βαριέμαι

2009-03-23T20:17:00.000+02:00

Έχω τόσα πολλά άλλα πράγματα να σας πω, να μοιραστώ και να σχολιάσουμε, αλλά τώρα δεν γίνεται. Είμαι πτώμα, συμπλήρωσα 12ωρο στο γραφείο και το μυαλό δεν λειτουργεί κανονικά. Ξέρω τι θα πεις Λασπολόγε, και στα κανονικά του δεν το λες και ξουράφι, οκ, το ομολογώ, δεν θα με δείτε σε κατάλογο της ΜENSA ποτέ των ποτών. Το EQ μου με στηρίζει, όχι το IQ μου, κι αυτό δεν ήταν μια εύκολη διαπίστωση. Άσε που σήμερα ήρθαν και τα αποτελέσματα του Λασπότοπου και όσο να πεις ένα πλήγμα το δέχθηκε η ψυχολογία μου και όλα τα βλέπω ανάποδα και τον κόσμο κρύο και ψυχρό :PPPP. Όμως είναι Δευτέρα και μου πάει γρουσουζιά να μην βάλω μια αναρτησούλα εκεί πέρα, για το καλό της εβδομάδας. Εύχομαι ειλικρινά κι ολόψυχα να μην έχει τα καλά της προηγούμενης, να είναι πιο ανάλαφρη και ξεκούραστη βρε αδελφέ. Να πάμε για κανα καφέ, να ηρεμήσουμε. Ευτυχώς έχει και μια αργία εκεί στα μέσα, 25η Μαρτίου, τι καλά, θα φάμε και μπακαλιάρο (εγώ) και σκορδαλιά (οι υπόλοιποι). Κατά τα άλλα, ζω το μα πού πήγαν όλοι οι άντρες, οι άντρες περνούν μαμά, όλα τα ανδροσχετικά, βαρέθηκα να ζω για να δουλεύω, αφού έτσι κι αλλιώς δεν γίνεται να δουλεύω για να ζω με την κρίση που περνάμε, η αδελφή μου μου τη σπάει τελευταία, οι μισοί μου φίλοι το ίδιο, καμιά φορά μου τη σπάνε και οι κάλτσες μου που δεν κάθονται στ' αυγά τους παρά πάνε και χάνονται στο τρίγωνο των Βερμούδων που λέγεται πλυντήριο και μετά έχω μονές κάλτσες και το ανακαλύπτω το πρωί πριν φύγω και γίνομαι Τουρκάλα (ας με συγχωρέσουν οι Τουρκάλες για το σχόλιο, δεν μου φταίνε σε τίποτα, φτάνει να μην μας πάρουν τη Γιουροβίζιον φέτος). Εν ολίγοις, φίλοι μου καλοί, η κατάσταση είναι χάλι και δύσκολα συμμαζεύεται.

Όπερ, όποιος γνωρίζει κάτι για θέση εργασίας στην επαρχία, κατά προτίμηση χειρονακτικής, βαρέθηκα το καθησιό και το τικ τικ στο πληκτρολόγιο πια, έλεος, με νταβραντισμένα αρσενικά στον περίγυρο, ας μη διστάσει, ας το μοιραστεί μαζί μου, ψυχικό θα κάνει και εγώ θα του ανάβω μια λαμπάδα ίσαμε το μπόι μου κάθε χρόνο στη γιορτή του. Ετούτα τα ολίγα για την ώρα και σας απειλώ ξανά θα ρίξω βιντεάκι από το γιουχουτιούμπ για κλείσιμο. Σας φιλώ όλους πολύ και σας αγαπώ πολύ που με ανέχεστε. Γκουντ νάιτ!

Μουσικό διάλειμμα

2009-03-20T18:11:00.001+02:00

Στο τέλος μιας πολύ δύσκολης, κουραστικής και έντονης εβδομάδας, γεμάτης γεγονότα, βρίσκω ξεκούραση και παρηγοριά στη μουσική που αγαπώ. Θα περάσω το διήμερο ακούγοντας π.χ. αυτό:

Ο Στόκας είναι ένας περιπλανώμενος ιππότης - ήρωας για μένα. Καλλιτέχνης με Κ κεφαλαίο. Και αυτό το τραγούδι μιλάει μέσα μου όποτε κι αν το ακούσω.
Αλλά θα ακούσω και αυτό, γιατί τρελαίνομαι να το τραγουδάω (ναι ρε, έχετε κανένα πρόβλημα; τραγουδάω, μόνον για μένα και σε μένα, αλλά έστω κι έτσι τραγουδάω)
Να περάσετε καλά και να γεμίσετε τις μπαταρίες σας. Μέσα από την καρδιά μου να είστε όλοι καλά και να προσέχετε τον εαυτό σας.

Κεραυνοβόλα φιλία

2009-03-17T14:38:00.001+02:00

Αχ, χθες μιλούσα με την φιλενάδα μου στο τηλέφωνο και συνειδητοποίησα άλλη μια φορά πόσο μου λείπουν κι αυτή και ο άντρας της από τότε που μετακόμισαν στην επαρχία. Και είπα να την εκθέσω κι αυτή, κάνοντάς την ανάρτηση.
Την Ευσταθία την γνώρισα σε περίεργη φάση της ζωής μου, όπου μου έφταιγαν όλοι και όλα, και κυρίως η ίδια, χωρίς καν να την έχω γνωρίσει. Είχα ακούσει για αυτήν και την είχα χαρακτηρίσει με τον χειρότερο τρόπο. Δεν έχει πολλή σημασία να εξηγήσω ακριβώς τι είχε συμβεί για να την καταχωρίσω στα μαύρα κατάστιχα. Εκείνο που έχει σημασία είναι το τι έγινε όταν τελικά συναντηθήκαμε από κοντά.

Την Πρωτοχρονιά του 2005 βρέθηκα από συνθήκες έξω από εμένα να είμαι καλεσμένη στο σπίτι της, στην Αθήνα τότε. Τσαμπουκαλεμένη κάργα, ειρωνική και έτοιμη να γκρεμίσω γέφυρες, επίτηδες κανόνισα να φτάσω σπίτι της μία ώρα αργότερα. Όταν πέρασα το κατώφλι της, ένιωθα όπως οι μονομάχοι στο Κολοσσαίο. Ήμουν στο τσακ να ορμήξω και να της τα χώσω όπως ποτέ δεν είχα μέχρι τότε περιλάβει άνθρωπο. Ώσπου.... σκόνταψα στα μάτια της. Δύο υπέροχα μεγάλα ανοιχτόχρωμα μάτια, χωρίς ίχνος κακίας, γεμάτα παιδική αθωότητα. Και μετά άνοιξε και το στόμα της και βγήκαν από μέσα οι θησαυροί της γης. Τι κράμα κι αυτό, αφοπλιστική παιδικότητα και αστείρευτος ρεαλισμός και δυναμισμός! Με αγκάλιασε κυριολεκτικά και μεταφορικά αμέσως. Και εκείνη και ο σύντροφός της τότε, σύζυγός της τώρα, ο Γιώργος. Δύο πλάσματα γεννημένοι καλλιτέχνες, με όλες τις ευαισθησίες και τις μουσικές του κόσμου μέσα τους. Άσε που ο Γιώργος είναι και θεογκόμενος (Ευσταθία, μη ζαρώνεις τη φατσούλα σου! Γιώργο, μην κοκκινίζεις!). Ένιωσα το θυμό να λιώνει και να φεύγει κυλώντας από πάνω μου. Την αγάπησα το ίδιο δευτερόλεπτο. Αλήθεια σας το λέω. Αυτομάτως. Χωρίς πολλές διατυπώσεις. Άσε που είναι και Καρκίνος γεννημένη μία εβδομάδα ακριβώς πριν από μένα (λέει πολλά αυτό...). Κι από τότε, παρόλο που η επικοινωνία μεταξύ μας είναι ένας συνεχής αγώνας δρόμου, έχω μια φίλη από καρδιάς που είναι πάντα εκεί για να ακούσει τα καλά νέα, τα άσχημα νέα, τις χαζομάρες και τα σοβαρά, να γελάσουμε και να κλάψουμε παρέα από το τηλέφωνο ή πιο σπάνια από κοντά. Βέβαια, δεν γίνεται αλλιώς, διότι η φιλενάς είναι πολυάσχολο ον. Και μια και το θυμήθηκα, πάρτε και μία γεύση από ενα από τα πολλά της ταλέντα:

Ωδή στην ταβανοθεραπεία

2009-03-13T17:13:00.000+02:00

Πριν λίγο, έλεγα στη dorothy πόσο θαυμάζω τους ανθρώπους όπως η μαμά της (Δημιουργία), που είναι αεικίνητη και ασχολείται με τόσα πολλά και ωραία χειροτεχνήματα. Εγώ δεν έχω καμία τέτοια έφεση ρε παιδί μου, είμαι πολύ μαχμουρλού και έχω και τέσσερα αριστερά χέρια (δύο τα πάνω άκρα και δύο τα κάτω, μεγάλη ιστορία). Έχω και μια εκ φύσεως ροπή στην τεμπελιά. Όπερ και πιστεύω ότι η ταβανοθεραπεία είναι πολύ ωφέλιμη για τον οργανισμό, αλλά συνάμα και παρεξηγημένη. Ορίστε λοιπόν δέκα καλοί λόγοι για να επιδοθεί κανείς σε αυτό το σπορ:

1. Είναι και ατομικό και ομαδικό άθλημα, ανάλογα αν μας κάνει κέφι να είμαστε μόνοι ή με φιλαράκια ή το έτερο ήμισυ παραδείγματος χάριν

2. Δεν χρειάζεται ειδικός εξοπλισμός, η πυζάμα ή οποιοδήποτε καθημερινό ρούχο που ήδη υπάρχει στην ντουλάπα μας κι ένα στρώμα αρκούν

3. Είναι σπορ παντός καιρού. Μπορούμε να ταβανοθεραπευόμαστε με ζέστη ή κρύο, με βροχή ή λιακάδα

4. Είναι καθαρό σπορ. Δεν λερώνει καθόλου, αφού δεν χύνεται καθόλου ιδρώτας και δεν υπάρχουν τερέν, γήπεδα ή γρασίδια στη μέση (δεν χρειαζόμαστε και αφροντούς ή απορρυπαντικό μετά)

5. Είναι και πολύ οικονομικό. Ο καθένας, είτε έχει εισόδημα 700 είτε 700.000 ευρώ το μήνα, είναι κατάλληλος υποψήφιος για ταβανοθεραπεία

6. Μας κρατά μακριά από επιβλαβείς και φθοροποιούς συνήθειες, όπως η πολύωρη παρακολούθηση τηλεόρασης ή ατελείωτων dvd, το υπερβολικό κάπνισμα ή ποτό, το μπλόγκινγκ (σε μένα τα λέω, ακούω;;;), η χαρτοπαιξία, η πολυφαγία και ούτω καθεξής

7. Ηρεμεί πνεύμα και σώμα και δημιουργεί τις κατάλληλες προϋποθέσεις για την γέννηση καταπληκτικών εμπνεύσεων και καινοτόμων ιδεών. Προάγει δηλαδή και την παραγωγικότητα, η οποία με τη σειρά της οδηγεί σε οικονομική ευρωστία (αγνοείστε το αυτό, ήμουνα αφηρημένη όταν το έγραφα)

8. Με τακτική εξάσκηση, ο εγκέφαλος μπορεί να φτάσει σε ανώτερα επίπεδα ζεν, με αποτέλεσμα να προσπερνά όλα εκείνα τα μικρά και ασήμαντα που μας ταλανίζουν κάθε ημέρα, π.χ. ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ, ΙΚΑ, ΕΦΟΡΙΑ, κλπ κλπ κλπ. Μέχρι το επόμενο πρωί που θα τα ξαναβρούμε μπροστά μας.

9. Είναι αθόρυβο σπορ, εσωτερικού χώρου, που δεν ενοχλεί τους γείτονες, ιδιαίτερα χρήσιμο αυτό ειδικά όταν ζούμε σε πολυκατοικίες

10. Αν ταβανοθεραπευόμαστε με συνέπεια και συνέχεια, είναι δυνατόν να προλάβουμε να παρατηρήσουμε αλλαγές που μπορούν να οδηγήσουν σε δυσάρεστες εκπλήξεις, π.χ. μπορούμε να εντοπίσουμε εγκαίρως σκασίματα, γδαρσίματα, ρωγμές στο ταβάνι μας, που επιδιορθώνονται με μικρό σχετικά κόστος για την τσέπη μας, σώζοντας έτσι το σπίτι μας ή ακόμη σε ακραίες περιπτώσεις την ζωή τη δική μας και ίσως και της οικογένειάς μας. Αυτομάτως γινόμαστε και ήρωες και απολαμβάνουμε τα σχετικά προνόμια.

Ατράνταχτα επιχειρήματα, δεν συμφωνείτε; Γράψτε μας τη γνώμη σας, αν θέλετε.

Ευχαριστώ και πάλι τη Dorothy, που μου έδωσε την ιδέα για αυτό το ποστ.

Καλό Σαββατοκύριακο!

Παίτσουμε κι άλλο;

2009-03-11T15:58:00.000+02:00

Προχθές το απόγευμα δεν είχα ησυχία μετά τη δουλειά. Ήθελα να κάνω οπωσδήποτε κάτι ρε παιδί μου, είχε πιαστεί ο αυτός μου στην καρέκλα τόσες μέρες. Έχει ανοίξει και ο καιρός, μύρισε Άνοιξη έξω και είναι εκμαυλιστική. Εκεί επάνω που σκεφτόμουν προς τα πού να εκδράμω, μου έδειξε το δρόμο η fashionitsa που είχε βάλει ανάρτηση ότι άνοιξε επίσημο outlet του Μarks & Spencer στην Λεωφόρο Βουλιαγμένης. Ένιωσα μια φωνή να με καλεί "Πήγαινε, πήγαινε" μου επαναλάμβανε ρυθμικά. Αν ήταν μπροστά το χρυσόΠιΠι , θα με κορόιδευε με το δίκιο της. Τέτοιο καταναλωτικό όργιο είμαι! Νομίζω όμως ότι υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που θα με καταλάβουν, έτσι δεν είναι; Να βρίσκεις ρούχα που σου αρέσουν σε τιμή στοκ αξίζει τον κόπο. Άλλωστε, όπως λέει και o george , κάθε ημέρα κρύβει μικρές όμορφες στιγμές και πρέπει να ξέρουμε να τις αναγνωρίζουμε. Αν ήμουν καλλιτέχνης, όπως ο kakoslykos, θα σας περιέγραφα κάποια πιο πλούσια και ευφάνταστη ιστορία, αλλά δυστυχώς, είμαι μια μικρή φτωχή Κοκκινοσκουφίτσα, χωρίς μια στάλα από το συγγραφικό ταλέντο της nellinezi ή της elenidafnidi. Που λέτε, έφτασα έξω από το κατάστημα σχετικά γρήγορα και χωρίς ταλαιπωρία (ας είναι καλά το Μετρό) και επιδόθηκα σε ανελέητο shopping, αφού οι τιμές ήταν πολύ καλές και φορτώθηκα τσάντες ένα σωρό. Ευτυχώς σκέφτηκα που η Δημιουργία μου ετοιμάζει σούπερ χειροποίητη σοπινγκ μπαγκ, και την άλλη φορά θα είμαι κομψή και στα ψώνια μου. Εκείνη την ώρα ήμουν πολύ χαρούμενη, ένιωθα σαν την dorothy από το Μάγο του Οζ. Φεύγοντας, έστειλα κι ένα μήνυμα στη maria να την ενημερώσω για να ξέρει η κοπέλα πού να ψωνίζει όταν έρθει στην Αθήνα και σκέφτηκα ότι καιρός είναι να ακολουθήσω το παράδειγμα της Πουαντερί και να αρχίσω επιτέλους να πλέκω, ώστε να μη χρειάζεται να ξοδεύομαι και για τα κασκόλ που θα συνοδεύουν τα συνολάκια μου.

Αυτό ήταν! Δεν είμαι πολύ ικανοποιημένη, ούτε ξέρω αν το έπαιξα ακριβώς σωστά, συγνώμη Κακέ Λύκε μου. Έχω και την υποψία ότι οι περισσότεροι τόσο που άργησα θα έχετε ήδη παίξει, οπότε καλώ όποιον έχει μείνει και θέλει να μας γράψει κι αυτός μια ιστορία με 10 nicknames ή ονόματα μπλογκς. Φιλιά!!!